เช้าวันถัดมา น้ำหนึ่งตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส เธอรู้สึกตื่นเต้นกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในคฤหาสน์หลังสวน การอยู่ร่วมกับภาคย์ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย แม้ว่าจะมีเงื่อนไขจากท่านหญิงมณฑารัตน์ที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ แต่เธอก็เชื่อว่าเธอจะสามารถผ่านมันไปได้ หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ภาคย์ก็กล่าวกับเธอว่า "วันนี้เป็นวันแรกที่เราต้องเริ่มเรียนเรื่องมารยาทนะ" "ค่ะ" น้ำหนึ่งตอบรับอย่างกระตือรือร้น "หนูพร้อมแล้วค่ะ" ไม่นานนัก รถลีมูซีนคันหนึ่งก็จอดเทียบหน้าคฤหาสน์ และมีหญิงสาวรูปร่างหน้าตาคมเข้ม สวมชุดสูทสีดำสนิท ก้าวลงมาจากรถ เธอแนะนำตัวเองว่า "ดิฉัน อาจารย์อรทัย ค่ะ เป็นผู้ที่ท่านหญิงมอบหมายให้มาสอนคุณน้ำหนึ่งค่ะ" น้ำหนึ่งโค้งคำนับเล็กน้อย "สวัสดีค่ะอาจารย์อรทัย" อาจารย์อรทัยมองน้ำหนึ่งด้วยสายตาที่ประเมิน "สวัสดีค่ะคุณน้ำหนึ่ง" น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย "ท่านหญิงต้องการให้คุณปรับปรุงเรื่องการวางตัว การพูดจา และการเข้าสังคมค่ะ" "หนูเข้าใจค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ บทเรียนมารยาทในวันนั้นเข้มข้นกว่าที่น้ำหนึ่งคาดคิด อาจารย์อรทัยเข้มงวดมาก เธอสอนเรื่องการนั่ง การเดิน การยืน การใช้คำพูด การยกน้ำชา การใช้ส้อมและมีด ไปจนถึงการสนทนาในงานสังคม "คุณน้ำหนึ่งคะ" อาจารย์อรทัยกล่าวขณะที่น้ำหนึ่งกำลังฝึกการใช้ผ้าเช็ดปาก "เวลาคุณนั่ง คุณต้องหลังตรงเสมอ ไม่ใช่ก้มหลังแบบนั้น" น้ำหนึ่งรีบปรับท่าทาง "ขอโทษค่ะอาจารย์" "และการใช้ผ้าเช็ดปาก คุณต้องวางไว้บนตักของคุณ ไม่ใช่ซุกไว้ในคอเสื้อ" "หนู... หนูไม่ทราบจริงๆ ค่ะ" น้ำหนึ่งรู้สึกอายเล็กน้อย "ต่อไปนี้ คุณจะต้องฝึกฝนทุกวัน" อาจารย์อรทัยกล่าว "ท่านหญิงต้องการเห็นความเปลี่ยนแปลงภายในสองเดือน" ช่วงบ่าย อาจารย์อรทัยก็พาไปฝึกการสนทนา "สมมติว่าเราอยู่ที่งานเลี้ยง และคุณพบกับแขกท่านหนึ่ง คุณจะทักทายเขาอย่างไร" น้ำหนึ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "สวัสดีค่ะ ดิฉันน้ำหนึ่งค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" อาจารย์อรทัยส่ายหน้า "ยังไม่เป็นธรรมชาติพอค่ะ คุณต้องแสดงความกระตือรือร้นมากกว่านี้" "คุณน้ำหนึ่งคะ" ภาคย์เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น "ผมกลับมาแล้ว" อาจารย์อรทัยหันไปมองภาคย์ "คุณภาคย์คะ ฉันกำลังสอนคุณน้ำหนึ่งเรื่องการทักทายแขกค่ะ" ภาคย์ยิ้ม "ผมขอร่วมด้วยได้ไหมครับ" "แน่นอนค่ะ" อาจารย์อรทัยตอบ ภาคย์เดินเข้าไปหาน้ำหนึ่ง "สวัสดีครับ คุณน้ำหนึ่ง" เขาพูดพร้อมยิ้มหวาน น้ำหนึ่งเขินเล็กน้อย "สวัสดีค่ะ คุณภาคย์" "ดีครับ" ภาคย์หันไปทางอาจารย์อรทัย "แบบนี้พอใช้ได้หรือยังครับ" อาจารย์อรทัยพยักหน้า "ดีขึ้นกว่าเดิมค่ะ แต่ยังต้องฝึกอีกมาก" ตลอดทั้งวัน น้ำหนึ่งทุ่มเทกับการเรียนมารยาทอย่างเต็มที่ เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็มีความสุขที่ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ "อาจารย์คะ" น้ำหนึ่งถามในตอนเย็น "ถ้าหนูทำได้ดี คุณหญิงจะยอมรับหนูจริงๆ ใช่ไหมคะ" อาจารย์อรทัยมองน้ำหนึ่งด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย "นั่นคือสิ่งที่ท่านหญิงต้องการค่ะ" เธอตอบ "แต่การยอมรับของท่านหญิง ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะคะ คุณน้ำหนึ่ง" "หนูเข้าใจค่ะ" น้ำหนึ่งพยักหน้า "หนูจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ" เมื่อภาคย์กลับมาในตอนค่ำ เขาก็เห็นน้ำหนึ่งนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับมารยาทสังคมด้วยความตั้งใจ "เหนื่อยไหมครับ" เขาถาม "นิดหน่อยค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ "แต่ก็สนุกดีค่ะ" "ผมดีใจนะที่คุณมีความตั้งใจ" ภาคย์กล่าว "ผมจะคอยให้กำลังใจคุณเสมอ" น้ำหนึ่งยิ้มให้ภาคย์ "ขอบคุณค่ะ" คืนนั้น น้ำหนึ่งหลับไปพร้อมกับความหวังและความมุ่งมั่น เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวเดินไป เธอจะไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ เพื่อความรักของเธอและภาคย์