เช้าวันถัดมาหลังจากเหตุการณ์ในวันก่อน น้ำหนึ่งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดใสผิดปกติ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยมาจากภายนอกหน้าต่าง ชวนให้จิตใจเบิกบาน เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง มองสำรวจไปรอบๆ ห้องนอนที่ตอนนี้คุ้นเคยมากขึ้นเรื่อยๆ แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาเป็นลำ ทำให้ฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยระยิบระยับในอากาศ บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังสวนหลังนี้อบอุ่นและสงบเงียบ ต่างจากความวุ่นวายและกฎเกณฑ์อันเข้มงวดที่เธอต้องเผชิญในคฤหาสน์ใหญ่ของท่านหญิงมณฑารัตน์อย่างสิ้นเชิง หลังจากทานอาหารเช้าซึ่งเป็นเมนูง่ายๆ แต่รสชาติจัดจ้านที่จัดเตรียมโดยแม่ครัวประจำคฤหาสน์หลังสวนเสร็จ น้ำหนึ่งก็เดินออกมายังระเบียงไม้สัก ทอดสายตามองไปยังสวนอันเขียวขจี เบื้องหน้าของเธอ ภาคย์เดินตามออกมาพร้อมกับถ้วยกาแฟในมือ เขายืนพิงราวระเบียง มองไปยังทิศทางเดียวกันกับเธอ “เมื่อคืนหลับสบายดีไหมครับ” ภาคย์เอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน น้ำหนึ่งหันไปมองเขา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก “สบายดีค่ะ คุณภาคย์จัดห้องนอนให้สบายมากเลย” “ผมดีใจที่น้ำหนึ่งชอบ” เขายกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ “วันนี้มีอะไรอยากทำเป็นพิเศษไหม ผมจะพาไปดูส่วนต่างๆ ของคฤหาสน์หลังนี้” “มีค่ะ” น้ำหนึ่งตอบรับทันที “ฉันอยากไปดูห้องสมุดค่ะ ได้ยินว่าคุณภาคย์สะสมหนังสือเก่าไว้เยอะ” ภาคย์เลิกคิ้วเล็กน้อย “น้ำหนึ่งสนใจเรื่องหนังสือด้วยหรือครับ” “นิดหน่อยค่ะ” น้ำหนึ่งตอบพลางยิ้ม “แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ฉันอยากรู้ว่ามีหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์หรือตำนานท้องถิ่นบ้างไหมคะ” คำถามของน้ำหนึ่งทำให้ภาคย์ชะงักไปเล็กน้อย เขามองหน้าน้ำหนึ่งด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ “ได้สิครับ เดี๋ยวผมจะพาไป” ทั้งสองเดินออกจากระเบียง และมุ่งหน้าไปยังปีกหนึ่งของคฤหาสน์ ซึ่งมีประตูบานใหญ่วางตัวเด่นเป็นสง่า ภาคย์เอื้อมมือไปหมุนลูกบิดไม้สัก และผลักประตูออกช้าๆ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ลอยอบอวลออกมาทันทีที่ประตูเปิดออก ภายในห้องสมุดกว้างขวาง เพดานสูงโปร่ง ผนังสองด้านจรดเพดานถูกปกคลุมด้วยชั้นหนังสือที่เรียงรายไปด้วยหนังสือหลากหลายขนาดและสีสัน แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงกลาง ทำให้บรรยากาศภายในดูอบอุ่นและน่าค้นหา โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ประดับด้วยโคมไฟโบราณ และเก้าอี้บุหนังสีเข้ม “นี่คือห้องสมุดของผมครับ” ภาคย์กล่าวด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ “ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ที่นี่” น้ำหนึ่งก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ ดวงตาของเธอสอดส่ายไปตามชั้นหนังสือ ราวกับกำลังค้นหาสมบัติล้ำค่า “สวยงามมากค่ะ คุณภาคย์” เธอเดินเข้าไปใกล้ชั้นหนังสือชั้นหนึ่ง ลูบไล้สันหนังสืออย่างแผ่วเบา “มีหนังสือเยอะจริงๆ ค่ะ” “ผมชอบสะสมหนังสือครับ ตั้งแต่เด็กๆ” ภาคย์เดินตามมา “มีทั้งวรรณกรรมคลาสสิก ประวัติศาสตร์ โบราณคดี และอีกมากมาย” น้ำหนึ่งพยักหน้า “น่าทึ่งมากค่ะ” เธอเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับชั้นหนังสือที่อยู่ลึกเข้าไปมุมหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะถูกจัดวางไว้เป็นพิเศษ สังเกตได้จากฝุ่นที่เกาะอยู่น้อยกว่าชั้นอื่นๆ และหนังสือที่ดูเก่าแก่กว่า “ชั้นนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ” เธอถาม พลางชี้ไปยังชั้นหนังสือดังกล่าว ภาคย์เดินตามไปมอง “อ๋อ ครับ ชั้นนั้นเป็นหนังสือที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของตระกูลเราเป็นส่วนใหญ่ ผมไม่ค่อยได้แตะต้องมันเท่าไหร่ เพราะส่วนใหญ่เป็นบันทึกเก่าแก่ที่เขียนด้วยลายมือ” น้ำหนึ่งสนใจเป็นพิเศษ เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา เป็นเล่มปกหนังสีเข้มที่ดูเก่าแก่มาก หน้ากระดาษเหลืองกรอบตามกาลเวลา บนหน้าปกมีตราสัญลักษณ์ของตระกูลพงศ์พิพัฒน์สลักไว้ “เล่มนี้เกี่ยวกับอะไรคะ” เธอถาม พลางเปิดหน้าแรกออกอย่างระมัดระวัง ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ “ผมไม่แน่ใจครับ ไม่เคยเปิดอ่านมันอย่างจริงจัง” เขากล่าว “บันทึกส่วนใหญ่เป็นภาษาโบราณหน่อยๆ” น้ำหนึ่งเริ่มอ่านข้อความบนหน้ากระดาษอย่างช้าๆ แม้จะเป็นภาษาที่ดูโบราณ แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนชอบอ่านและมีความรู้ด้านภาษาอยู่บ้าง เธอพอจะเข้าใจความหมายได้ “นี่มัน… บันทึกของท่านชายรัชพล หรือไม่ก็… พระองค์หญิงพิกุลทอง… ในยุคสมัยที่… แตกต่างกัน” เธออุทานด้วยความประหลาดใจ ภาคย์มองเธอ “น้ำหนึ่งอ่านออกหรือครับ” “พอได้ค่ะ” น้ำหนึ่งตอบ “แต่… คุณภาคย์ทราบไหมคะว่า… หนังสือเล่มนี้… มีข้อมูลเกี่ยวกับ… มารดาของคุณภาคย์… ด้วย” คำพูดของน้ำหนึ่งทำให้ภาคย์ถึงกับผงะ “มารดาของผมหรือครับ เป็นไปได้อย่างไร” “ในนี้… มีการกล่าวถึง… หญิงสาวคนหนึ่ง… ที่ชื่อว่า… ‘อรุณรัศมี’… ซึ่ง… เป็น… บุตรสาวของ… ขุนนางคนสนิท… ของ… พระองค์หญิง” น้ำหนึ่งค่อยๆ ไล่อ่านข้อความ “และ… ดูเหมือนว่า… เธอผู้นี้… จะ… มีความสัมพันธ์… อย่างใกล้ชิด… กับ… ท่านชายรัชพล…” ภาคย์ยืนนิ่งไป ความทรงจำเกี่ยวกับมารดาของเขาเลือนรางมาก เขาจำได้เพียงใบหน้าอันอ่อนโยนและรอยยิ้มที่อบอุ่น แต่เรื่องราวในอดีต ความเป็นมาของมารดา เขาไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลย “อรุณรัศมี… นั่นคือชื่อของมารดาผม…” ภาคย์พึมพำ “ผมไม่เคยรู้เลยว่า… ท่านมีส่วนเกี่ยวข้อง… กับเรื่องราวในอดีต… ของตระกูล… ขนาดนี้” น้ำหนึ่งก้มหน้าลงอ่านต่อ “บันทึกนี้… ดูเหมือนจะ… บ่งบอกถึง… ความสัมพันธ์ที่… ซับซ้อน… และ… มีความขัดแย้ง… บางอย่าง… ที่เกิดขึ้น… ระหว่าง… ท่านชายรัชพล… กับ… หญิงสาว… อีกคนหนึ่ง… ที่… อาจจะเป็น… พระองค์หญิง… ก็เป็นได้…” “หมายความว่ายังไงครับ” ภาคย์ถาม เสียงของเขาแฝงความกังวล “ผมไม่แน่ใจค่ะ” น้ำหนึ่งตอบ “แต่… ข้อมูลที่นี่… บ่งบอกถึง… ความลับ… ที่ถูกปิดบัง… มานาน… และ… ดูเหมือนว่า… มารดาของคุณภาคย์… จะ… เป็น… ส่วนหนึ่ง… ของ… ความลับนั้น…” บรรยากาศภายในห้องสมุดที่เคยอบอุ่นและน่าค้นหา กลับพลันเปลี่ยนไปเป็นความอึมครึม น้ำหนึ่งรู้สึกได้ถึงกระแสความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับภาคย์ ความลับที่เพิ่งถูกเปิดเผยนี้ กำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่อะไรบางอย่างที่คาดไม่ถึง