น้ำหนึ่งยังคงก้มหน้าอ่านบันทึกเก่าแก่ในมืออย่างตั้งใจ แม้ว่าความรู้สึกประหลาดใจและสับสนจะถาโถมเข้ามา แต่สัญชาตญาณของเธอบอกว่า ข้อมูลที่อยู่ในมือนี้ มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อเรื่องราวทั้งหมดที่กำลังเกิดขึ้น ภาคย์ยืนมองเธออยู่ข้างๆ สีหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิดและไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด “มัน… มีการกล่าวถึง… สถานที่แห่งหนึ่ง… ที่… ‘อรุณรัศมี’… มักจะ… ไปพบ… กับ… ท่านชายรัชพล… เป็นประจำ…” น้ำหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองภาคย์ “เป็น… สวนกุหลาบ… ที่… ซ่อนตัว… อยู่… ไม่ไกล… จาก… คฤหาสน์… หลังนี้…” “สวนกุหลาบ?” ภาคย์ทวนคำ “ผมไม่เคยได้ยินเรื่องสวนกุหลาบแบบนั้นเลยนะครับ” “บันทึกนี้… ค่อนข้างเก่าแก่… และ… อาจจะ… เป็นไปได้ว่า… สถานที่นั้น… อาจจะ… ไม่ได้… มีอยู่… แล้ว… ในปัจจุบัน…” น้ำหนึ่งตอบ “แต่… ที่น่าสนใจ… คือ… มีการกล่าวถึง… ‘วัตถุบางอย่าง’… ที่… ‘อรุณรัศมี’… มอบให้กับ… ท่านชายรัชพล… ไว้… เป็น… ที่ระลึก… หรือ… เป็น… สัญลักษณ์… ของ… ความสัมพันธ์…” “วัตถุบางอย่าง?” ภาคย์เลิกคิ้ว “คืออะไรครับ” “มัน… ไม่ได้… ระบุ… ชัดเจน… ค่ะ” น้ำหนึ่งส่ายหน้า “แต่… จาก… บริบท… และ… การพรรณนา… ดูเหมือนว่า… จะเป็น… เครื่องประดับ… บางอย่าง… ที่… มี… ความหมาย… พิเศษ…” เธอค่อยๆ พลิกหน้ากระดาษต่อไป และหยุดชะงักที่หน้ากระดาษหน้าหนึ่ง ที่มีภาพวาดลายเส้นเล็กๆ อยู่ ภาพวาดนั้นดูไม่ละเอียดมากนัก แต่ก็พอจะบอกได้ว่าเป็นรูปของ… จี้รูปกุหลาบแกะสลักจากหินสีดำ “นี่ไงคะ!” น้ำหนึ่งอุทาน “ดูเหมือนว่า… จะเป็น… จี้… รูปกุหลาบ… สีดำ… ที่… ‘อรุณรัศมี’… มอบให้กับ… ท่านชายรัชพล…” ภาคย์โน้มตัวลงไปดูภาพวาดนั้น “จี้รูปกุหลาบสีดำ…” เขาพึมพำ “ผม… เคยเห็น… รูปแบบนี้… ที่ไหน… มาก่อน…” ทันใดนั้น ดวงตาของภาคย์ก็เบิกกว้าง ราวกับนึกอะไรบางอย่างออก เขาหันไปมองน้ำหนึ่งด้วยท่าทีจริงจัง “น้ำหนึ่งครับ… ผม… มีบางอย่าง… ที่ต้อง… ขอโทษ…” น้ำหนึ่งมองภาคย์ด้วยความสงสัย “ขอโทษเรื่องอะไรคะ” “เรื่อง… การที่คุณ… ต้องมาอยู่ที่นี่…” ภาคย์กล่าว “ตอนแรก… ที่ผม… เชิญคุณ… มา… ผม… ไม่ได้… คิด… ว่า… คุณ… จะ… มี… ความเกี่ยวข้อง… กับ… เรื่องราว… ในอดีต… ของตระกูล… มากขนาดนี้…” “หมายความว่ายังไงคะ” น้ำหนึ่งเริ่มรู้สึกสับสน “ผม… แอบ… ขอ… ตรวจสอบ… ประวัติ… ของคุณ… มาก่อน… ที่จะ… เชิญคุณ… มา… ที่นี่…” ภาคย์สารภาพ “ผม… ต้องการ… หา… ใครสักคน… ที่… มี… หน้าตา… หรือ… ลักษณะ… บางอย่าง… คล้ายคลึง… กับ… ‘อรุณรัศมี’… เพราะ… ผม… มี… ‘วัตถุ’… บางอย่าง… ที่… ผม… เชื่อว่า… เป็น… ของ… ‘อรุณรัศมี’… และ… ผม… ต้องการ… หา… คนที่… มี… ความเชื่อมโยง… กับ… ผู้หญิงคนนั้น… เพื่อ… ที่จะ… ไขปริศนา… เกี่ยวกับ… วัตถุชิ้นนั้น…” น้ำหนึ่งอึ้งไป เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าภาคย์จะทำอะไรเช่นนี้ “คุณ… ตรวจสอบ… ฉัน… มาก่อน…” “ใช่ครับ” ภาคย์ยอมรับ “ผม… ได้รับ… มรดก… ตกทอด… มา… จาก… คุณทวด… ซึ่ง… เป็น… หลาน… ของ… ท่านชายรัชพล…” เขาอธิบาย “ในมรดกนั้น… มี… กล่องไม้… เก่าแก่… ใบหนึ่ง… ข้างใน… เป็น… จี้รูปกุหลาบสีดำ… และ… มี… จดหมาย… อีกฉบับหนึ่ง… ซึ่ง… เขียนด้วยลายมือ… ของ… ‘อรุณรัศมี’…” “จดหมาย?” น้ำหนึ่งถาม “ใช่ครับ” ภาคย์พยักหน้า “ในจดหมาย… ระบุว่า… ‘ถ้าหาก… ใคร… ได้… พบ… จี้… ชิ้นนี้… และ… จำ… หน้าตา… ของ… ฉัน… ได้… โปรด… ตามหา… ทายาท… ของ… ฉัน… เพื่อ… ส่งต่อ… ความลับ… ที่… ถูก… ปกปิด… มา… นาน…’” เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “ผม… พยายาม… ค้นหา… มา… นาน… มาก… แต่… ก็… ไม่เคย… พบ… ใคร… ที่… มี… ลักษณะ… ตรงตาม… ที่… บรรยาย… ไว้… ในจดหมาย… จนกระทั่ง… ผม… ได้… พบ… คุณ… ที่งานเลี้ยงน้ำชา… และ… ผม… เห็น… ว่า… คุณ… มี… ความ… คล้ายคลึง… กับ… รูปถ่าย… เก่าๆ… ของ… ‘อรุณรัศมี’… ที่… ผม… มี… เก็บไว้…” น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่ถูกดึงเข้ามาพัวพันกับเรื่องราวอันซับซ้อนของตระกูลพงศ์พิพัฒน์โดยไม่คาดฝัน “แล้ว… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ทราบเรื่องนี้… ด้วยหรือคะ” “ไม่ครับ” ภาคย์ส่ายหน้า “ท่านหญิง… ทรงเชื่อว่า… การแต่งงาน… ของเรา… เป็น… เพียง… การจัดฉาก… เพื่อ… รักษา… ชื่อเสียง… ของตระกูล… เท่านั้น… ท่าน… ไม่เคย… ทราบ… ถึง… ความตั้งใจ… ที่แท้จริง… ของผม…” “ดังนั้น… ที่คุณภาคย์… ให้ฉัน… มาอยู่ที่นี่… ก็เพื่อ… ต้องการ… ให้ฉัน… ช่วย… เปิดเผย… ความลับ… ที่… เกี่ยวข้องกับ… มารดาของคุณภาคย์… และ… ท่านชายรัชพล… อย่างนั้นหรือคะ” น้ำหนึ่งถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “ใช่ครับ” ภาคย์ยอมรับ “ผม… รู้สึก… ผิด… ที่… ไม่ได้… บอก… ความจริง… กับคุณ… ตั้งแต่แรก… แต่… ผม… เชื่อว่า… คุณ… อาจจะ… เป็น… กุญแจสำคัญ… ที่จะ… ช่วย… ให้ผม… ไข… ความลับ… ที่… ค้างคา… มา… นาน… นี้… ได้…” น้ำหนึ่งมองไปที่บันทึกในมืออีกครั้ง ภาพวาดของจี้รูปกุหลาบสีดำที่เธอเพิ่งเห็น มันคือสัญลักษณ์แห่งความสัมพันธ์ที่ถูกปกปิด และเธอกำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของการเปิดเผยความจริงนั้น