หลังจากภาคย์สารภาพความจริงทั้งหมด น้ำหนึ่งก็รู้สึกราวกับถูกโยนลงไปในวังวนของความซับซ้อนและความลับที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน การที่ภาคย์ล่วงรู้เรื่องราวของเธอและเข้ามาผูกมิตรกับเธอโดยมีเป้าหมายแอบแฝง ทำให้เธอรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไป “ฉัน… ยังไม่เข้าใจ… ทั้งหมด…” น้ำหนึ่งเอ่ยเสียงเบา “ทำไม… ต้องเป็น… ความลับ… ขนาดนี้… คะ” ภาคย์ถอนหายใจยาว “บันทึกนี้… ที่น้ำหนึ่งกำลังอ่าน… เป็นของ… ‘พระองค์หญิงพิกุลทอง’… ซึ่ง… เป็น… พระขนิษฐา… ของ… ท่านชายรัชพล…” เขาอธิบาย “ท่าน… บันทึกเรื่องราว… เกี่ยวกับ… ความสัมพันธ์… ระหว่าง… ท่านชายรัชพล… กับ… ‘อรุณรัศมี’… อย่างละเอียด… และ… มี… ข้อความ… ที่… บ่งบอกถึง… ความขัดแย้ง… บางอย่าง… ที่… เกิดขึ้น… ระหว่าง… ‘พระองค์หญิง’… กับ… ‘อรุณรัศมี’…” “ความขัดแย้ง… เรื่องอะไรคะ” น้ำหนึ่งถาม “ในบันทึก… ระบุว่า… ‘อรุณรัศมี’… ไม่เพียงแต่… เป็น… คนรัก… ของ… ท่านชายรัชพล… เท่านั้น… แต่… เธอยัง… มี… ความสามารถ… บางอย่าง… ที่… ทำให้… ‘พระองค์หญิง’… รู้สึก… หวาดระแวง…” ภาคย์กล่าว “และ… ดูเหมือนว่า… จะมี… เหตุการณ์… บางอย่าง… ที่… ทำให้… ‘พระองค์หญิง’… เชื่อว่า… ‘อรุณรัศมี’… กำลัง… วางแผน… ที่จะ… ทำร้าย… ท่านชายรัชพล…” “ทำร้าย… อย่างไรคะ” น้ำหนึ่งถามอย่างสงสัย “บันทึก… ไม่ได้… ระบุ… ชัดเจน… ค่ะ” ภาคย์ตอบ “แต่… มี… การกล่าวถึง… ‘พิธีกรรม’… บางอย่าง… และ… ‘คำสาป’… ที่… ‘อรุณรัศมี’… อาจจะ… กำลัง… เตรียมการ… เพื่อ… ครอบงำ… ท่านชายรัชพล…” น้ำหนึ่งรู้สึกขนลุกซู่ “นั่นมัน… น่ากลัวมากค่ะ” “ผม… เชื่อว่า… ความกลัว… และ… ความเข้าใจผิด… ของ… ‘พระองค์หญิง’… ทำให้… เกิด… เรื่องราว… ที่… ซับซ้อน… ขึ้น…” ภาคย์กล่าว “และ… ผม… เชื่อว่า… ‘จี้รูปกุหลาบสีดำ’… นั้น… อาจจะ… เป็น… หลักฐาน… ที่จะ… พิสูจน์… ความบริสุทธิ์… ของ… ‘อรุณรัศมี’…” “แล้ว… ท่านหญิงมณฑารัตน์… เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้… อย่างไรคะ” น้ำหนึ่งถาม เธอนึกถึงท่าทีเย็นชาและคำพูดที่แฝงความหมายของท่านหญิงมณฑารัตน์ ภาคย์เงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาฉายแววเศร้า “ผม… คิดว่า… ท่านหญิง… ทรงทราบ… เรื่องราว… ในอดีต… เหล่านี้… ดี…” “ทราบ… ได้อย่างไรคะ” “ในจดหมาย… ของ… ‘อรุณรัศมี’… มี… การกล่าวถึง… ‘ผู้หญิงคนหนึ่ง’… ที่… ‘เธอ’… หวังว่า… จะ… เข้าใจ… และ… ช่วยเหลือ… ‘อรุณรัศมี’… ในอนาคต…” ภาคย์อธิบาย “และ… จาก… การสืบค้น… ข้อมูล… ของผม… พบว่า… ‘ผู้หญิงคนนั้น’… มี… ความเกี่ยวข้อง… กับ… ‘พระองค์หญิงพิกุลทอง’… และ… มี… ความเป็นไปได้สูง… ว่า… ผู้หญิงคนนั้น… ก็คือ… ‘ท่านหญิงมณฑารัตน์’… ในวัยสาว…” น้ำหนึ่งอ้าปากค้าง “หมายความว่า… ท่านหญิง… อาจจะ… เคย… รู้จัก… กับ… มารดาของคุณภาคย์… มาก่อน…” “ใช่ครับ” ภาคย์พยักหน้า “และ… ผม… คิดว่า… ท่านหญิง… อาจจะ… เป็น… คน… ที่… รู้… ความจริง… ทั้งหมด… เกี่ยวกับ… ‘อรุณรัศมี’… และ… สิ่งที่… เกิดขึ้น… ในอดีต…” “แต่… ทำไม… ท่านหญิง… ถึง… ไม่… เคย… พูดถึง… เรื่องนี้… เลย… คะ” น้ำหนึ่งถาม “ผม… คิดว่า… ท่านหญิง… อาจจะ… ต้องการ… ที่จะ… ปกปิด… เรื่องราว… นี้… ไว้…” ภาคย์กล่าว “อาจจะ… เป็น… เพราะ… ท่าน… ยังคง… มี… ความเชื่อ… ใน… สิ่งที่… ‘พระองค์หญิง’… เคย… บอก… เกี่ยวกับ… ‘อรุณรัศมี’… หรือ… อาจจะ… มี… เหตุผล… อื่นๆ… ที่… ซับซ้อน… กว่านั้น…” เขาหันไปมองน้ำหนึ่ง “ผม… ต้องการ… ความช่วยเหลือ… จาก… น้ำหนึ่ง… ในการ… เผชิญหน้า… กับ… ท่านหญิง… และ… หา… ความจริง… ที่… ซ่อนอยู่… ครับ” น้ำหนึ่งมองภาคย์ เธอเห็นความมุ่งมั่นและความหวังในแววตาของเขา แม้ว่าเธอจะยังคงรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและความปรารถนาที่จะค้นหาความจริงของภาคย์ “ฉัน… จะช่วย… คุณภาคย์… ค่ะ” น้ำหนึ่งตอบ เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น “แต่… ฉัน… อยากให้คุณภาคย์… บอก… ความจริง… ทั้งหมด… กับฉัน… ตั้งแต่ต้น… จนจบ…” ภาคย์พยักหน้า “ได้ครับ… ผม… จะเล่า… ทุกอย่าง… ให้คุณ… ฟัง…” ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ก็ดังขึ้น น้ำหนึ่งและภาคย์หันไปมองพร้อมกัน ปรากฏร่างของท่านหญิงมณฑารัตน์ ยืนอยู่ที่ประตูห้องสมุด ใบหน้าของท่านฉายแววสงสัยระคนไม่พอใจ “พวกเธอสองคน… กำลัง… คุยเรื่องอะไรกัน… อยู่… ในนี้…” ท่านหญิงมณฑารัตน์เอ่ยถาม เสียงของท่านเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทั้งน้ำหนึ่งและภาคย์ต่างมองหน้ากัน ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย กำลังจะเผชิญหน้ากับผู้ที่อาจจะเป็นกุญแจสำคัญ แต่ก็เป็นผู้ที่อาจจะพยายามปิดบังมันไว้ตลอดไป.