รสารู้สึกเหมือนหัวใจสลาย การเข้าซื้อกิจการที่สำเร็จของธามคือการตอกย้ำความพ่ายแพ้ที่เธอไม่ทันตั้งตัว เธอจ้องมองเอกสารหลักฐานที่ได้มาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความผิดหวัง และความสิ้นหวัง "เขาทำสำเร็จแล้วจริงๆ ด้วย" เธอพึมพำกับตัวเอง "อย่าเพิ่งหมดหวังนะรสา" เมษาพูดพลางกุมมือเธอไว้แน่น "เรายังมีทางอื่นอีก" "ทางอื่นไหนกันเมษา" รสาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เขาได้ทุกอย่างไปแล้ว" "เรายังมีโอกาสที่จะเปิดโปงเขาอยู่" เมษาบอก "ถึงแม้เขาจะเข้าซื้อกิจการได้แล้ว... แต่เราก็ยังมีหลักฐานที่เขาทำผิดกฎหมาย" "แต่... ถ้าเรื่องนี้เป็นข่าวออกไป... ชื่อเสียงของครอบครัวเราก็จะเสียหายไปด้วย" รสาเริ่มกังวล "พ่อของฉัน... ท่านจะเสียใจแค่ไหน" "รสา" ทนายส่วนตัวของครอบครัวเข้ามาในห้อง "ผมเข้าใจความกังวลของคุณหญิงครับ แต่บางครั้ง... การยอมเสียสละเล็กน้อย... ก็เพื่อรักษาภาพรวมที่ใหญ่กว่า" "หมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า... เรายังสามารถใช้หลักฐานนี้... ในการต่อรองกับธามได้ครับ" ทนายอธิบาย "เราสามารถยื่นข้อเสนอให้เขา... ยอมคืนส่วนแบ่งบางส่วนให้กับเรา... หรือจ่ายค่าชดเชย... เพื่อแลกกับการที่เราจะไม่เปิดโปงความผิดของเขา" รสาครุ่นคิดอย่างหนัก การยอมรับข้อเสนอแบบนี้เท่ากับว่าเธอต้องปล่อยให้ธามลอยนวลไป แต่ในขณะเดียวกัน การเปิดโปงความจริงทั้งหมด อาจจะนำพาหายนะมาสู่ครอบครัวของเธออย่างที่เธอไม่อาจคาดคิด "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ" รสาตอบ "ฉันไม่ต้องการให้เขาได้ใจไปมากกว่านี้" "ผมเข้าใจครับ" ทนายพยักหน้า "แต่คุณหญิงต้องคิดถึงผลกระทบในระยะยาวด้วยนะครับ" ในขณะที่รสาและทนายกำลังหารือกันอยู่นั้น ธามก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานของเธอ เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกับทนายส่วนตัวของเขาเอง บรรยากาศดูตึงเครียดขึ้นทันที "มีอะไรที่คุณอยากจะคุยกับผมรึเปล่า รสา" ธามถามด้วยน้ำเสียงที่ประชดประชันเล็กน้อย รสาเชิดหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเขา "คุณเข้ามาทำไมที่นี่" "ผมแค่... อยากจะมาแสดงความยินดีกับความสำเร็จของผม" ธามกล่าว "และ... ก็อยากจะมาดูผลลัพธ์ของแผนการของคุณด้วย" "คุณคิดว่าคุณชนะแล้วเหรอ" รสาถามอย่างท้าทาย "ผมไม่ได้คิด... แต่ผมรู้" ธามตอบ "ผมรู้ว่าคุณกำลังจะทำอะไร และผมก็รู้วิธีที่จะจัดการกับมัน" "คุณจะทำอะไร" รสาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ผมจะทำให้แน่ใจว่า... ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ของคุณ... จะไม่ส่งผลกระทบต่อธุรกิจของผม" ธามกล่าว "และผมก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมา" "แต่คุณทำผิดนะ ธาม" รสาโต้กลับ "คุณใช้หลักฐานที่ถูกปลอมแปลง" "หลักฐานเหรอ" ธามหัวเราะเยาะ "คุณแน่ใจเหรอว่า... หลักฐานของคุณ... มันจะแข็งแกร่งพอที่จะสู้กับผมได้" ทนายของธามยื่นเอกสารให้เขา "นี่ครับคุณธาม เอกสารยืนยันการตรวจสอบลายเซ็นของคุณท่านวราฤทธิ์" ธามเปิดเอกสารและอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มกว้าง "เห็นไหมรสา" เขาพูด "ลายเซ็นนี้... มันเป็นลายเซ็นของคุณท่านจริงๆ" รสาตกใจจนพูดไม่ออก "เป็นไปไม่ได้! นั่นมัน... " "คุณกำลังเข้าใจผิด" ธามกล่าว "ผมไม่ได้ปลอมแปลงเอกสาร... แต่ผมได้ขอให้คุณท่านเซ็นเอกสารฉบับจริง... ก่อนที่ท่านจะ... เอ่อ... ป่วยหนัก" รสารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า "คุณ... คุณกำลังโกหก!" "ผมไม่เคยโกหก" ธามตอบ "และผมก็มีพยานที่พร้อมจะยืนยันเรื่องนี้ด้วย" เขามองไปที่ทนายของครอบครัวรสา "ใช่ไหมครับคุณทนาย" ทนายของครอบครัวรสาหน้าซีดเผือด เขาพยักหน้าอย่างจำใจ "คือ... คุณท่านได้เคยกล่าวถึงเรื่องนี้กับผมไว้ก่อนที่ท่านจะ... เอ่อ... ป่วยครับ... ว่าท่านจะเซ็นเอกสารบางอย่างให้กับคุณธาม... แต่ผมไม่ทราบรายละเอียด" รสารู้สึกเหมือนถูกทรยศครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต "ไม่จริง... ไม่จริง!" "ทุกอย่างเป็นความจริงรสา" ธามกล่าว "คุณแพ้แล้ว" เมษาพยายามจะเข้ามาปลอบรสา แต่รสาโบกมือปฏิเสธ เธอหันไปเผชิญหน้ากับธามอีกครั้ง แม้จะเสียใจ แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ "ถึงแม้คุณจะมีเอกสาร แต่ฉันก็ยังมีหลักฐานว่าคุณใช้วิธีการที่ไม่เป็นธรรมในการเข้าซื้อกิจการ" "คุณกำลังพูดถึงอะไร" ธามถาม "ฉันรู้ว่าคุณกดดันบริษัทคู่แข่งรายใหญ่... บีบให้พวกเขาขายกิจการให้คุณในราคาที่ต่ำกว่าความเป็นจริง" รสาพูด "ฉันมีหลักฐานที่จะเปิดโปงเรื่องนี้" ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา "คุณคิดว่า... คุณจะทำอะไรได้" "ฉันจะเปิดโปงคุณ" รสาประกาศ "ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ว่าคุณไม่ใช่คนที่ดี" "แล้วคุณจะยอมแลกอะไร" ธามถาม "เพื่อเปิดโปงผม" รสาลังเล "ฉัน... ฉันจะยอมแลกอะไรก็ได้" ธามมองรสาด้วยสายตาที่ซับซ้อน "ดี" เขากล่าว "งั้น... เรามาทำข้อตกลงกัน" "ข้อตกลงอะไร" "คุณจะยอมยกเลิกการฟ้องร้องทั้งหมด... และจะไม่เปิดโปงเรื่องนี้ต่อสาธารณะ" ธามบอก "แลกกับ... ผมจะยอมคืนส่วนแบ่งบางส่วนของบริษัทให้กับคุณ... และจะให้คุณมีสิทธิ์ในการบริหารบางส่วนของบริษัท... ภายใต้การควบคุมของผม" รสารู้สึกเหมือนถูกบังคับให้ต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต เธอจะยอมรับข้อเสนอนี้หรือไม่ การยอมรับหมายถึงการต้องร่วมงานกับคนที่เธอเกลียดชัง แต่การปฏิเสธ อาจจะหมายถึงการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง "ฉัน... ฉันจะลองคิดดู" รสาตอบเสียงแผ่วเบา ธามยิ้ม "ผมจะรอคำตอบของคุณ" เขากล่าว "แต่คุณต้องตัดสินใจให้เร็วที่สุดนะ... เพราะผมไม่ชอบการเล่นเกมยืดเยื้อ" รสาได้แต่ยืนมองธามเดินจากไป ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นเดิมพันครั้งสุดท้าย ที่เธอต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมี