การปรากฏตัวของชื่อสมชายในฐานะผู้ต้องสงสัยคนสำคัญ สร้างความหนักใจให้กับรสาเป็นอย่างมาก เธอพยายามทำความเข้าใจว่า เหตุใดธามถึงเข้าไปพัวพันกับแผนการของสมชายได้ ทั้งๆ ที่เขารู้ดีว่าตนเองกำลังจะทำร้ายครอบครัวของเธอ ในระหว่างการหารือกับทนายความและบิดา รสาก็เอ่ยคำถามที่ค้างคาใจออกมา "พ่อคะ หนูยังไม่เข้าใจ" รสาเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ทำไมธามถึงยอมทำตามแผนของสมชายคะ ทั้งๆ ที่เขาควรจะรู้ว่ามันจะส่งผลเสียกับเขาเอง" วราฤทธิ์ถอนหายใจยาว "เรื่องนี้เป็นคำถามที่พ่อเองก็อยากรู้คำตอบเหมือนกันลูก" "แต่จากการวิเคราะห์ของเรา" ทนายความเสริม "มีความเป็นไปได้ว่า ธามอาจจะถูกหลอกลวง หรืออาจจะถูกบีบบังคับบางอย่างจากสมชาย" "บีบบังคับอย่างไรคะ" รสาถาม "เรายังไม่ทราบรายละเอียดที่ชัดเจน" ทนายความกล่าว "แต่มีความเป็นไปได้ว่า สมชายอาจจะรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับธาม หรืออาจจะข่มขู่ครอบครัวของธาม เพื่อให้เขายอมทำตาม" รสารู้สึกใจหายวาบ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะซับซ้อนได้ถึงขนาดนี้ "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง..." รสาพึมพำ "แล้วเราจะทำอย่างไรคะ" "เราจะต้องหาหลักฐานที่เชื่อมโยงระหว่างธามและสมชายให้ได้ก่อน" วราฤทธิ์กล่าว "เมื่อเรามีหลักฐานที่ชัดเจนแล้ว เราก็จะสามารถดำเนินคดีกับสมชายได้เช่นกัน" "แต่ถ้าธามยังคงยืนกรานว่าเขาทำไปเองโดยไม่มีใครบงการล่ะคะ" รสาถามอย่างกังวล "นั่นเป็นประเด็นที่น่าเป็นห่วง" ทนายความยอมรับ "แต่เราก็มีหลักฐานบางส่วนที่ชี้ให้เห็นถึงความเชื่อมโยงระหว่างธามกับสมชายอยู่แล้ว" "หลักฐานอะไรคะ" รสาถามอย่างสนใจ "จากการตรวจสอบบันทึกการสื่อสารที่เข้ารหัสของธาม" ทนายความอธิบาย "เราพบว่ามีข้อความบางส่วนที่ถูกส่งถึงบัญชีที่คาดว่าจะเป็นของสมชาย ซึ่งในข้อความเหล่านั้นมีการพูดถึง 'การแก้แค้น' และ 'การทำให้ตระกูลวราฤทธิ์ล่มสลาย' " รสาฟังแล้วแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง "หมายความว่า... ธามเองก็มีความแค้นส่วนตัวกับเราอย่างนั้นเหรอคะ" "เรายังไม่ทราบแน่ชัดถึงแรงจูงใจที่แท้จริงของธาม" ทนายความกล่าว "แต่การค้นพบนี้ก็เป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงให้เห็นว่าธามไม่ได้กระทำการเพียงลำพัง" "แล้วเราจะพิสูจน์ได้อย่างไรคะว่าสมชายคือผู้อยู่เบื้องหลัง" รสาถามต่อ "เรากำลังพยายามแกะรอยเส้นทางการเงินที่โอนออกไปนอกประเทศ" ทนายความตอบ "ถ้าเราสามารถพิสูจน์ได้ว่าเงินเหล่านั้นถูกส่งต่อไปยังบริษัทหรือบุคคลที่เกี่ยวข้องกับสมชาย ก็จะเป็นหลักฐานที่แน่นหนามาก" วราฤทธิ์พยักหน้าเห็นด้วย "เราต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ความจริงปรากฏ" หลังจากนั้น รสาก็ได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสมชาย เธอพยายามค้นหาความเชื่อมโยงระหว่างสมชายกับธาม และพยายามทำความเข้าใจถึงแรงจูงใจที่แท้จริงของพวกเขา เธอได้พูดคุยกับเมษาเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างละเอียด "ฉันไม่เข้าใจจริงๆ เมษา" รสาเอ่ย "ทำไมธามถึงยอมให้ตัวเองถูกชักจูงไปในทางที่ผิดได้ขนาดนี้" "บางที... เขาอาจจะมีความเจ็บปวดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ก็ได้นะรสา" เมษาตอบอย่างอ่อนโยน "บางที... เขาอาจจะรู้สึกเหมือนถูกเอาเปรียบ หรือถูกทำร้ายในอดีต" "แต่เขาไม่ควรจะทำร้ายคนอื่นเพื่อแก้แค้นนะ" รสาค้าน "ใช่" เมษาเห็นด้วย "แต่เราก็ต้องพยายามทำความเข้าใจเขาด้วย" "ฉันพยายามแล้วนะ" รสาถอนหายใจ "แต่ยิ่งพยายามทำความเข้าใจมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น" "บางที... การยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้" เมษาแนะนำ "ยอมรับว่าความสัมพันธ์ของเธอกับธามมันจบลงแล้ว และเริ่มต้นชีวิตใหม่" "มันไม่ง่ายเลยนะเมษา" รสาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "รอยร้าวในหัวใจมันใหญ่เกินไป" "ฉันรู้" เมษาจับมือรสา "แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้" ในวันต่อมา รสาตัดสินใจที่จะเข้าไปเยี่ยมธามที่เรือนจำ เธออยากจะเผชิญหน้ากับเขา และต้องการคำตอบจากปากของเขาเอง เมื่อรสาได้พบกับธาม สีหน้าของเขาดูซีดเซียวและอ่อนแรงกว่าที่เธอเคยเห็น "ธาม" รสาเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ธามเงยหน้าขึ้นมองรสา แววตาของเขาสะท้อนความรู้สึกผิดและเสียใจ "รสา..." เขาเอ่ยชื่อเธอเบาๆ "เธอมาทำไม" "ฉันอยากจะคุยกับคุณ" รสาตอบ "ฉันอยากจะรู้ว่าทำไม" "ฉัน... ฉันขอโทษ" ธามกล่าว "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปมาก" "คุณรู้เหรอ" รสาถามเสียงแข็ง "คุณรู้ว่าคุณทำร้ายครอบครัวของฉัน ทำร้ายฉัน" "ฉันรู้" ธามก้มหน้าลง "ฉันไม่ได้อยากจะทำแบบนั้นเลยจริงๆ" "แล้วทำไมคุณถึงทำ" รสาถามอย่างตรงไปตรงมา "สมชายบีบบังคับคุณเหรอ" ธามนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "ผม... ผมแค่อยากจะแก้แค้นให้พ่อครับ" "แก้แค้น?" รสาตกใจ "พ่อของคุณมีเรื่องอะไรกับครอบครัวของฉัน" "พ่อของผมเคยร่วมงานกับพ่อของคุณมาก่อน" ธามอธิบาย "แต่สุดท้าย พ่อของผมก็ถูกหักหลัง และสูญเสียทุกอย่างไป" "หมายความว่า..." รสาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ "เรื่องทั้งหมดนี้... คือแผนการแก้แค้นของพ่อคุณ" "ใช่ครับ" ธามตอบ "ผม... ผมถูกหลอกให้เข้ามาทำตามแผนของเขา" "แต่คุณก็รู้ว่ามันผิด" รสาถามด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ "คุณก็รู้ว่ามันจะทำร้ายฉัน" "ผม... ผมรู้ครับ" ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แต่ผมไม่รู้จะทำอย่างไร ผมถูกกดดันมากจริงๆ" รสาหลับตาลง เธอรู้สึกถึงรอยร้าวที่ขยายใหญ่ขึ้นในหัวใจ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะสงสารธาม หรือโกรธแค้นเขามากกว่ากัน "คุณมันก็ไม่ต่างจากสมชาย" รสาเอ่ยขึ้น "คุณเลือกที่จะทำร้ายคนอื่น เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง" "ผมขอโทษจริงๆ ครับรสา" ธามกล่าว "ผมรู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว" "ใช่" รสาตอบ "มันสายเกินไปจริงๆ" เธอหันหลังเดินจากไป ทิ้งธามไว้กับความผิดหวังและเสียใจ รสาเดินออกมาจากเรือนจำด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอรู้ว่าแม้ความจริงจะถูกเปิดเผย แต่รอยร้าวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับธามนั้น มันยากเกินกว่าที่จะประสานได้อีกต่อไป