เสียงดนตรีบรรเลงในงานเลี้ยงยังคงดังต่อเนื่อง แต่สำหรับรสาแล้ว มันกลับกลายเป็นเพียงเสียงรบกวนที่ทำให้เธอปวดหัวมากขึ้น เธอเดินไปนั่งลงที่โซฟาตัวหนึ่งในมุมสงบของห้องโถงใหญ่ มือเรียวหยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบเบาๆ มองดูภาพผู้คนรอบข้างที่กำลังสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน "นั่งตรงนี้เหรอ" เสียงของ ‘ปวิช’ ดังขึ้นข้างหู รสาหันไปมอง เขาคือคู่หมั้นเก่าของเธอ เพื่อนสนิทของธาม และเป็นคนที่คอยจับผิดเธออยู่เสมอ "ไม่คิดว่าจะเจอน้องรสาในงานของพี่ธามนะ" "ทำไมคะ" รสาถามกลับ น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย "ฉันมาในฐานะอะไร พี่ปวิชว่า" ปวิชมองเธอด้วยแววตาเหยียดหยาม "ในฐานะอะไรก็ได้ในเมื่อพี่ธามต้องการ แต่ที่แน่ๆ คือ น้องรสาไม่ได้มีสิทธิ์มีเสียงอะไรในเกมนี้หรอก" "พี่ปวิชแน่ใจเหรอคะ" รสายิ้มบางๆ "ว่าเกมนี้ ฉันจะไม่มีสิทธิ์มีเสียง" "แน่นอน" ปวิชหัวเราะ "นายอย่างพี่ธาม เขาไม่เคยเสียเปรียบใคร แล้วน้องรสาจะไปเหลืออะไร" "คำพูดของพี่ปวิช ทำให้ฉันอยากจะสู้ให้ถึงที่สุดเลยค่ะ" รสาตอบอย่างไม่ยี่หระ "ฮึ" ปวิชแค่นเสียง "ก็ลองดูแล้วกัน แต่จำไว้ว่า ถ้าแพ้ ก็อย่ามาโทษใคร" เขาเดินจากไป ทิ้งให้รสารู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาอีกระลอก เธอกำหมัดแน่น ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลของเธอและตระกูลของธามนั้นซับซ้อนยิ่งกว่าเส้นผมที่ถักทอเข้าหากัน การแต่งงานระหว่างเธอกับธามไม่ได้เกิดจากความรัก แต่เกิดจากการรวมธุรกิจเพื่อผลประโยชน์ของทั้งสองตระกูล ซึ่งหมายความว่า หากเธอทำให้ธามผิดหวัง หรือทำให้การรวมธุรกิจครั้งนี้ล้มเหลว ตระกูลของเธอก็จะต้องเผชิญกับหายนะ "กำลังคิดอะไรอยู่" เสียงของ ‘เมษา’ ดังขึ้น รสาหันไปมอง เมษาคือลูกพี่ลูกน้องของเธอ เป็นคนที่เธอสนิทมากที่สุดและไว้ใจที่สุด "เปล่า" รสาตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน "แค่นั่งฟังเสียงดนตรี" "โกหก" เมษาเดินมานั่งลงข้างๆ "หน้าตาบอกบุญไม่รับขนาดนี้ ไม่ได้กำลังคิดเรื่องพี่ธามหรอกเหรอ" รสาถอนหายใจ "ก็ใช่" "รู้ใช่ไหมว่าพี่ธามเป็นคนยังไง" เมษาถามด้วยความเป็นห่วง "เขาเป็นอันตรายเกินไปนะรสา" "ฉันรู้" รสาตอบเสียงแผ่ว "แต่ฉันเลือกเขาแล้ว" "ทำไม" เมษากอดแขนรสา "ทำไมถึงเลือกเขา ทั้งที่รู้ว่าเขาจะทำลายเธอ" "เพราะฉันรักเขา" คำตอบสั้นๆ นี้ทำให้เมษาแทบจะอ้าปากค้าง "ถึงแม้ว่าความรักของฉันมันอาจจะนำพาความเจ็บปวดมาให้ แต่ฉันก็เลือกที่จะลอง" "เธอคิดผิดแล้วรสา" เมษาส่ายหน้า "ความรักของเธอ มันจะกลายเป็นจุดอ่อนให้เขาใช้ทำลายเธอ" "ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น" รสาพยายามบอกตัวเอง "ฉันเชื่อว่าฉันจะทำให้เขาเห็น ว่าฉันไม่ใช่คนที่เขาจะมาหลอกใช้ได้ง่ายๆ" "เธอจะทำอะไร" เมษามองหน้ารสาด้วยความสงสัย "ฉันจะใช้เกมของเขา เล่นกลับไป" รสาเอ่ยเสียงหนักแน่น "ฉันจะทำให้เขารู้ว่า ฉันไม่ได้มีดีแค่ชื่อเสียงและตระกูล แต่ฉันก็มีความสามารถที่จะยืนด้วยตัวเองได้" "เธอจะทำได้จริงเหรอ" เมษายังคงกังวล "ต้องทำได้สิ" รสาพยายามยิ้มให้กำลังใจเพื่อน "อย่างน้อยก็เพื่อตัวฉันเอง" ทันใดนั้นเอง ธามก็เดินเข้ามาหาทั้งสองคน เขาเดินตรงมาที่รสา ก่อนจะยื่นมือมาหาเธอ "เชิญครับ คุณหญิงรสา" รสายิ้มตอบรับ เธอจับมือของธามอย่างมั่นคง ก่อนจะลุกขึ้นยืน "ไปค่ะ คุณธาม" ทั้งสองเดินเข้าไปกลางฟลอร์เต้นรำ เสียงเพลงเปลี่ยนเป็นจังหวะที่นุ่มนวลขึ้น ธามโอบเอวรสาเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นสบประสานกับดวงตาของเธอ ราวกับจะสื่อสารความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ "คุณมั่นใจนะ ว่าคุณจะเล่นเกมนี้กับผมได้" ธามกระซิบข้างหูรสา "ฉันไม่เคยทำอะไรโดยไม่มั่นใจ" รสาตอบกลับ พร้อมกับยิ้มเยาะเล็กน้อย "แล้วคุณล่ะคะ มั่นใจแค่ไหน ว่าคุณจะไม่แพ้" ธามหัวเราะเบาๆ "ผมไม่เคยแพ้" "เราคงต้องรอดูกันต่อไป" รสาเอ่ย ก่อนจะหมุนตัวไปตามจังหวะเพลง ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่จับจ้องมาที่เธอและธามราวกับกำลังชมการแสดงละครที่น่าตื่นเต้น