รถยนต์ของธามพุ่งทะยานไปบนถนนยามค่ำคืน เสียงปืนที่ดังมาจากรถคันไล่หลังยังคงดังเป็นระยะๆ ธามพยายามขับหลบหลีกอย่างสุดความสามารถ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน รสาซบหน้ากับเบาะรถ ดวงตาหลับปี๋ พยายามสงบสติอารมณ์ หญิงสาวปริศนาที่นั่งอยู่เบาะหลังก็ดูตึงเครียดไม่แพ้กัน เธอค่อยๆ เปิดกระเป๋าถือใบเล็กของเธอออกมาอย่างช้าๆ "คุณแน่ใจเหรอว่าเราจะหนีพ้น" รสาถามเสียงแผ่วเบา "ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่" ธามตอบ "ฉันจะไม่ยอมให้พวกมันจับพวกเราได้" "ฉันรู้ว่าคุณกำลังพยายาม" หญิงสาวปริศนาเอ่ยขึ้น "แต่รถคันนั้น... มันเป็นรถของสมชาย มันเร็วกว่ารถของเรา" "แล้วเราจะทำอย่างไร" ธามถาม "เราหนีไปไหนไม่ได้แล้ว" "ฉันมีแผน" หญิงสาวกล่าว "แต่เราต้องร่วมมือกัน" ธามมองกระจกหลัง เห็นรถของสมชายใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "แผนอะไรของคุณ" "ฉันรู้ทางลัด" หญิงสาวอธิบาย "เป็นทางที่ไม่มีใครรู้จัก นอกจากคนในพื้นที่ แต่เราต้อง... แลกเปลี่ยนอะไรบางอย่าง" "แลกเปลี่ยนอะไร" รสาถาม พลางเงยหน้าขึ้นมอง "ฉันมีหลักฐานทั้งหมดที่จะเปิดโปงวราฤทธิ์ และสมชาย" หญิงสาวกล่าว "ฉันจะมอบหลักฐานทั้งหมดให้คุณ ธาม แต่มีข้อแม้" "ข้อแม้คืออะไร" ธามถาม "คุณต้องช่วยฉันเปิดโปงความจริงให้ได้" หญิงสาวตอบ "คุณต้องไม่ยอมให้สมชาย หรือวราฤทธิ์ มาทำลายหลักฐานเหล่านั้นได้เด็ดขาด" ธามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าการรับหลักฐานนี้มา หมายถึงการก้าวเข้าสู่สงครามที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "ผมจะทำ" เขาตัดสินใจ "ผมจะช่วยคุณเปิดโปงพวกเขา" "ดีมาก" หญิงสาวคลี่ยิ้มบางๆ "ทีนี้... เลี้ยวซ้ายตรงหัวมุมถนนข้างหน้านั่น" ธามหักเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนแคบๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้และเงามืด รถของสมชายชะลอความเร็วลงเล็กน้อย ราวกับกำลังประหลาดใจกับเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย "เลี้ยวขวาอีกครั้ง" หญิงสาวสั่งการ "แล้วขับตรงไปเรื่อยๆ จะมีทางเข้าป่าอยู่ทางขวามือ" ธามทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด รถยนต์ของพวกเขาเคลื่อนตัวเข้าไปในป่าทึบ แสงไฟหน้ารถสาดส่องไปบนต้นไม้ที่สูงตระหง่าน ดูเหมือนเส้นทางจะยิ่งทึบและอันตรายมากขึ้น "คุณแน่ใจนะว่าทางนี้จะปลอดภัย" รสาถามด้วยความกังวล "ฉันมั่นใจ" หญิงสาวตอบ "ที่นี่คือที่ที่สมชายไม่กล้าตามเข้ามา" รถยนต์วิ่งลึกเข้าไปในป่า จนกระทั่งมาถึงกระท่อมหลังเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ ธามจอดรถและดับเครื่องยนต์ ทุกอย่างเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสามคน "เรามาถึงแล้ว" หญิงสาวกล่าว "ที่นี่คือที่ปลอดภัยของฉัน" เธอเปิดประตูรถและก้าวลงไป ยืนสูดอากาศบริสุทธิ์ ท่ามกลางความเงียบสงบของป่า ธามและรสารีบลงจากรถตามมา "ขอบคุณมาก" ธามกล่าว "ที่คุณพาพวกเรามาที่นี่" "ไม่เป็นไร" หญิงสาวตอบ "นี่คือสิ่งที่เราต้องทำ" เธอหันไปมองรสา "เธอปลอดภัยแล้วรสา" รสาพยักหน้า รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงระแวดระวัง "ฉันจะไปนำหลักฐานมาให้คุณ" หญิงสาวกล่าว "เธอรออยู่ที่นี่กับธามก่อน" เธอเดินเข้าไปในกระท่อมหลังเล็ก ทิ้งให้ธามและรสารอยืนอยู่ข้างรถเพียงลำพัง "คุณคิดว่าเธอพูดจริงไหม" รสาถาม "ฉันไม่รู้" ธามตอบ "แต่เธอมีหลักฐานจริงๆ ถ้าเป็นอย่างที่เธอว่า เราอาจจะมีโอกาสเปิดโปงพ่อของฉัน และสมชายได้จริงๆ" "ฉันยังไม่อยากเชื่อเรื่องที่พ่อของฉันเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้เลย" รสากล่าวเสียงเศร้า "มัน... มันมากเกินไป" "ฉันเข้าใจ" ธามกล่าว "แต่เราต้องเผชิญหน้ากับความจริง" ไม่นานนัก หญิงสาวก็กลับออกมา เธอมือถือกล่องเอกสารใบหนึ่งไว้ในมือ "นี่ไง" เธอยื่นกล่องให้กับธาม "ทั้งหมดอยู่ที่นี่ ฉันหวังว่าเธอจะใช้มันให้เป็นประโยชน์" ธามรับกล่องมาด้วยมือที่สั่นเทา "ขอบคุณมาก" เขาพูด "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง" "ฉันรู้" หญิงสาวคลี่ยิ้ม "ตอนนี้... ฉันต้องไปแล้ว" "เดี๋ยว" ธามรีบเรียกเธอไว้ "คุณจะไปไหน" "ฉันต้องไปให้พ้นจากที่นี่" หญิงสาวตอบ "เพื่อความปลอดภัยของฉัน" "แต่คุณจะไปอยู่ที่ไหน" รสาถาม "ฉันมีที่ของฉัน" หญิงสาวตอบ "ฉันจะติดต่อคุณอีกครั้ง เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม" เธอโบกมือลาและเดินหายเข้าไปในความมืดของป่า ทิ้งให้ธามและรสาอยู่ตามลำพังกับกล่องเอกสารที่อาจจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง "เราจะทำอย่างไรต่อไป" รสาถาม "เราต้องไปหาพ่อของฉัน" ธามตัดสินใจ "เราต้องให้เขาดูหลักฐานพวกนี้" "แต่ถ้าพ่อของฉันไม่เชื่อเราล่ะ" รสากังวล "เราต้องลองดู" ธามกล่าว "อย่างน้อยเราก็มีหลักฐานแล้ว" ทั้งสองขึ้นรถและขับออกจากป่า มุ่งหน้าไปยังบ้านพักของพ่อของรสา ธามขับรถด้วยความเร็วที่พอเหมาะ แต่หัวใจของเขายังคงเต้นแรงด้วยความคาดหวังและความกังวล เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำพาพวกเขาไปสู่เส้นทางใด แต่เขาก็รู้ว่าพวกเขาได้ก้าวข้ามผ่านจุดที่อันตรายที่สุดมาแล้ว "ฉันหวังว่าเราจะได้รับความยุติธรรมนะ ธาม" รสาพูดขึ้นมาเบาๆ "ฉันก็หวังเช่นกันรสา" ธามตอบ "และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความยุติธรรมนั้นเกิดขึ้น"