รถยนต์ของธามพุ่งทะยานออกจากเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังชานเมืองที่ห่างไกล แสงอาทิตย์ยามบ่ายเริ่มอ่อนลง แต่งานของพวกเขากลับต้องเร่งรีบขึ้น ธามขับรถด้วยความเร็วสูง หัวใจเต้นแรงด้วยความกังวลเกี่ยวกับหญิงสาวปริศนาที่โทรมาขอความช่วยเหลือ รสารู้สึกถึงความตึงเครียดของธาม เธอกุมมือเขาไว้แน่น เป็นการให้กำลังใจอย่างเงียบๆ "เธอแน่ใจนะว่าที่อยู่ของกระท่อมนั้นถูกต้อง" รสาถาม พลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี "เธอให้ข้อมูลที่ค่อนข้างละเอียด" ธามตอบ "ฉันหวังว่าเธอจะปลอดภัย" "ฉันก็หวังอย่างนั้น" รสาพึมพำ "ฉันรู้สึกผิดจังที่เธอต้องมาตกอยู่ในอันตรายเพราะเรา" "อย่าโทษตัวเองเลยรสา" ธามกล่าว "เธอเลือกที่จะช่วยเราเอง และเราก็เลือกที่จะช่วยเหลือเธอ" "ฉันรู้" รสาถอนหายใจ "แต่ฉันก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี" หลังจากขับรถไปได้สักพัก ธามก็เลี้ยวรถเข้าสู่เส้นทางลูกรังที่ค่อนข้างขรุขระ บ่งบอกว่าพวกเขากำลังจะเข้าใกล้พื้นที่ที่ห่างไกลผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่าน บดบังแสงอาทิตย์จนทำให้บรรยากาศดูมืดครึ้มและน่าขนลุก "เราใกล้ถึงแล้ว" ธามบอก "เส้นทางนี้เป็นทางที่เธออธิบายไว้" รถยนต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปในป่าลึกมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงบริเวณที่ดูเหมือนจะเป็นทางเข้าที่ซ่อนเร้นไว้ หญิงสาวปริศนาได้บอกไว้ว่าทางเข้ามีลักษณะเป็นกอไม้ใหญ่ที่บังไว้ "เราต้องเดินเข้าไปแล้ว" ธามบอก "รถเราเข้าไม่ได้" ทั้งสองลงจากรถ ปิดประตูเงียบๆ แล้วเดินลึกเข้าไปในป่าตามที่หญิงสาวได้บอกไว้ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ และเสียงสัตว์ป่าที่ดังแว่วมาเป็นระยะๆ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของรสา "ระวังตัวด้วยนะ" ธามกระซิบ "เราไม่รู้ว่าใคร หรืออะไร ซุ่มซ่อนอยู่ที่นี่" รสาพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่ถูกจับตามอง เมื่อเดินลึกเข้าไปอีกหน่อย พวกเขาก็เห็นกระท่อมหลังเล็กๆ ตั้งอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ตามที่คาดไว้ ไฟในกระท่อมยังคงเปิดอยู่ สว่างไสวท่ามกลางความมืดมิดของป่า "ดูเหมือนเธอจะยังปลอดภัย" ธามบอกด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทั้งสองเดินเข้าไปใกล้กระท่อมอย่างระมัดระวัง ธามส่งสัญญาณมือให้รสาหลบอยู่ข้างหลังเขา ขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไป ธามก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ มีรอยเท้าเปื้อนโคลนอยู่รอบๆ กระท่อม และประตูทางเข้าก็แง้มอยู่เล็กน้อย "เดี๋ยวก่อน" ธามหยุดเดิน "มีอะไรไม่ชอบมาพากล" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากด้านในของกระท่อม ธามรีบดึงรสาไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ "ใครน่ะ!" เสียงห้าวๆ ดังขึ้นจากในกระท่อม "ออกมาเดี๋ยวนี้!" ธามและรสาซ่อนตัวเงียบๆ หัวใจเต้นระรัว พวกเขาได้ยินเสียงคนหลายคนกำลังเดินไปมาอยู่ภายในกระท่อม "ฉันว่าเราควรจะกลับนะธาม" รสาพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ยังไม่ได้" ธามตอบ "เราต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ" จากรอยแง้มของประตู พวกเขามองเห็นเงาตะคุ่มของคนหลายคนกำลังยืนอยู่ภายในกระท่อม เสียงพูดคุยดังแว่วมาเป็นระยะๆ ฟังดูไม่เป็นมิตร "พวกแกจะมาที่นี่ทำไม!" เสียงหนึ่งดังขึ้น "พวกฉันเตือนแล้วนะว่าที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนนอก!" "พวกเรามาเอาของคืน" อีกเสียงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ธามขมวดคิ้ว เขาได้ยินชื่อของวราฤทธิ์และสมชายแว่วๆ มาด้วย "ของคืนอะไร" เสียงแรกถาม "แกพูดไม่รู้เรื่อง" "หลักฐานทั้งหมดที่ยัยนั่นให้ไป" เสียงเย็นนั้นกล่าว "วราฤทธิ์สั่งให้พวกเรามาตามไปเอาคืน" ธามเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดในทันที หญิงสาวปริศนาตกอยู่ในอันตรายจริงๆ และคนที่กำลังตามล่าเธออยู่ก็คือคนของวราฤทธิ์ "เราต้องทำอะไรสักอย่าง" ธามบอกรสา "เราปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับคนพวกนี้คนเดียวไม่ได้" "แต่เรามีแค่สองคนนะธาม" รสาแย้ง "พวกนั้นมีหลายคน" "ฉันรู้" ธามตอบ "แต่เราต้องลอง" ทันใดนั้นเอง ประตูไม้ของกระท่อมก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของชายฉกรรจ์หลายคน ก้าวออกมาจากภายใน หนึ่งในนั้นคือชายรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาโหดเหี้ยม "ใครอยู่ข้างนอกนั่น!" ชายคนนั้นตะโกน ธามรู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว เขาตัดสินใจก้าวออกมาจากที่ซ่อน พร้อมกับรสาที่ก้าวตามออกมาอย่างกล้าหาญ "พวกคุณกำลังทำอะไร!" ธามตะโกนถาม พร้อมกับชี้ไปยังชายฉกรรจ์เหล่านั้น "ปล่อยเธอไป!" ชายฉกรรจ์เหล่านั้นหันมามองธามและรสาด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะเจอคนอื่นอยู่ที่นี่ "แกเป็นใคร" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งถาม "แล้วมายุ่งอะไรด้วย" "ผมคือคนที่พวกคุณกำลังตามหา" ธามกล่าว "ผมมีหลักฐานที่จะเปิดโปงวราฤทธิ์" ชายฉกรรจ์เหล่านั้นหัวเราะเยาะ "แกคิดว่าแกแน่หรือไง" "ผมไม่แน่" ธามตอบ "แต่ผมก็ไม่กลัว" ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากันอยู่นั้น ประตูอีกด้านของกระท่อมก็ถูกเปิดออก และหญิงสาวปริศนาก็เดินออกมา เธออยู่ในสภาพอิดโรย แต่ดวงตายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว "หยุดเถอะ" หญิงสาวกล่าว "คุณไม่มีทางเอาหลักฐานไปได้" "แก!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งร้องเสียงหลง "แกคิดว่าแกจะหนีพ้นหรือไง" "ฉันไม่เคยคิดจะหนี" หญิงสาวตอบ "ฉันแค่รอให้ความยุติธรรมมาถึง" สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ธามรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาดึงรสาเข้ามาใกล้ "เราต้องรีบไป" ธามบอก "ก่อนที่พวกมันจะลงมือ" แต่ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะไม่ง่ายอย่างที่คิด ชายฉกรรจ์เหล่านั้นเริ่มก้าวเข้ามาหาธามและรสาอย่างช้าๆ "แกขัดขวางพวกเรา" ชายฉกรรจ์คนนั้นกล่าว "แกจะต้องชดใช้" ธามกอดรสาไว้แน่น เขารู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่เขาต้องปกป้องเธอและหญิงสาวปริศนาให้ถึงที่สุด เขาหันไปมองหญิงสาวด้วยสายตาให้กำลังใจ "เราจะสู้ไปด้วยกัน" ธามกล่าว รสาพยักหน้าตอบ แม้จะหวาดกลัว แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอันตราย "ฉันจะช่วยพวกคุณเอง" หญิงสาวปริศนาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น การต่อสู้ที่คาดไม่ถึงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในป่าลึก ท่ามกลางความมืดมิดและเงาของต้นไม้ ธาม รสา และหญิงสาวปริศนา ต้องเผชิญหน้ากับเหล่าวายร้ายที่ถูกส่งมาจากวราฤทธิ์ เพื่อปกป้องความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย