"ไม่มีทางครับลดา" ต้นนทีตอบ "คุณคือคนที่ดีที่สุดสำหรับผม ไม่มีใครที่จะมาแทนที่คุณได้เลย" เขาบีบมือของลดาเบาๆ เพื่อส่งกำลังใจ "ผมรู้ว่ามันอาจจะยาก แต่ผมอยากให้คุณค่อยๆ เชื่อใจผมอีกครั้งนะครับ ผมจะทำทุกอย่างให้คุณเห็น ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน และจะไม่มีวันปล่อยมือคุณไป" ลดาเงยหน้ามองต้นนที ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเจ็บปวด ความไม่มั่นใจ และประกายความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "หนู... หนูจะพยายามค่ะต้น" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "แต่บางที... มันก็ยากเหลือเกิน" "ผมรู้ครับ" ต้นนทีดึงลดาเข้ามาสวมกอดเบาๆ "เราจะค่อยๆ ผ่านมันไปด้วยกันนะ" เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับจะบอกให้เธอรู้ว่าเขายังอยู่ที่นี่ เคียงข้างเธอเสมอ "ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเสมอ" ช่วงเวลาแห่งความเงียบที่อบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วห้อง พวกเขาทั้งสองต่างรับรู้ถึงความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนซึ่งกันและกัน การบอกความจริงทั้งหมดกับแอนนี่ และการเปิดใจคุยกับลดาก็เหมือนกับการได้ปลดเปลื้องภาระหนักอึ้งออกจากอกของต้นนที เขาไม่จำเป็นต้องโกหกอีกต่อไป ไม่ต้องสร้างกำแพงปิดบังความรู้สึกของตัวเอง แต่การเยียวยาความเชื่อใจที่แตกสลายนั้นเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลา และเขาพร้อมที่จะทุ่มเททุกอย่างเพื่อสิ่งนั้น หลายวันต่อมา บรรยากาศระหว่างลดาและต้นนทีเริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความอึดอัดที่เคยมีจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจกันมากขึ้น ลดาเองก็เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวต้นนที เขาใส่ใจเธอมากขึ้น แสดงความรักและความห่วงใยอย่างสม่ำเสมอ การกระทำของเขาเริ่มสะท้อนคำพูดของเขา ทำให้ลดาเริ่มรู้สึกปลอดภัยและมั่นคงในความสัมพันธ์มากขึ้น "ต้นคะ" ลดาเรียกต้นนทีขณะที่เขากำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น "วันนี้หนูจะไปช่วยป้ามะลิเตรียมงานที่ตลาดนะคะ" ต้นนทีเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ ยิ้มให้ลดา "ดีเลยครับ เดี๋ยวผมไปส่งนะ" "ไม่ต้องก็ได้ค่ะ" ลดาปฏิเสธ "หนูไปเองได้" "ไม่เป็นไรครับ" ต้นนทีลุกขึ้นยืน "ถือโอกาสไปเดินเล่นด้วยกันไง" ลดาอมยิ้ม เธอรู้สึกอบอุ่นใจที่ต้นนทีใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตของเธอเสมอ "ก็ได้ค่ะ" ขณะที่ทั้งคู่ออกเดินทางไปยังตลาด ลดาเหลือบมองต้นนทีที่กำลังขับรถอย่างใจเย็น "ต้นคะ" "ครับ?" "หนู... หนูอยากจะขอบคุณต้นอีกครั้งนะคะ" ลดาพูดเสียงเบา "ขอบคุณที่ต้นยอมอธิบายทุกอย่างให้หนูฟัง ขอบคุณที่ต้นยังยืนอยู่ตรงนี้กับหนู" ต้นนทีหันมายิ้มให้ลดา "ไม่เป็นไรเลยครับลดา เรื่องแค่นี้เอง" เขาค่อยๆ ชะลอรถเมื่อใกล้จะถึงตลาด "สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผมคือคุณ ถ้าผมทำให้คุณไม่สบายใจ หรือทำให้คุณเสียใจ ผมก็รู้สึกแย่ไปด้วย" "หนูรู้ค่ะ" ลดาตอบ "หนูแค่... รู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ" เมื่อมาถึงตลาด ต้นนทีจอดรถและลงจากรถมาเปิดประตูให้ลดา "ถึงแล้วครับ" "ขอบคุณค่ะ" ลดาลงจากรถและหันไปยิ้มให้ต้นนที "แล้ว... ต้นจะไปไหนต่อคะ" "ผมคงจะกลับไปที่ออฟฟิศก่อนครับ" ต้นนทีตอบ "แล้วเย็นๆ ค่อยแวะมารับนะครับ" "ได้ค่ะ" ลดาพยักหน้า "แล้วเจอกันค่ะ" ขณะที่ลดาเดินเข้าไปในตลาด เธอหันกลับมามองต้นนทีอีกครั้ง เขาโบกมือให้เธออย่างอ่อนโยน ลดาเองก็โบกมือตอบ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในตลาดด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและความหวัง ตลอดทั้งวัน ลดาทำงานอย่างมีความสุข เธอช่วยป้ามะลิจัดเตรียมร้าน ช่วยลูกค้า และพูดคุยกับผู้คนมากมาย ทุกครั้งที่เธอรู้สึกเหนื่อย เธอนึกถึงใบหน้าของต้นนที นึกถึงคำพูดของเขา นึกถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นของเขา สิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนพลังงานที่เติมเต็มให้กับเธอ ในช่วงบ่ายแก่ๆ ขณะที่ลดาและป้ามะลิกำลังเก็บของ เสียงโทรศัพท์ของลาก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นสายจากต้นนที "ว่าไงคะต้น" ลดาเอ่ยรับสาย "เป็นไงบ้างครับที่ตลาด" เสียงต้นนทีถามอย่างเป็นห่วง "ก็ดีค่ะป้ามะลิกำลังเก็บของอยู่" ลดาตอบ "ต้นมารับได้เลยค่ะ" "โอเคครับ อีกสิบนาทีนะ" ต้นนทีมาถึงตลาดตามเวลาที่นัดไว้ เขาจอดรถและเดินลงมาหาลดาที่กำลังช่วยป้ามะลิเก็บของอยู่ "เสร็จแล้วเหรอครับ" ต้นนทีถาม "เกือบเสร็จแล้วค่ะ" ลดาตอบ "รออีกแป๊บนะคะ" เมื่อเก็บของเสร็จแล้ว ทั้งสองก็เดินทางกลับบ้าน บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้น สลับกันเล่าเรื่องตลกขบขัน ทำให้เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ "ต้นคะ" ลดาเอ่ยขึ้นขณะที่รถกำลังวิ่งไปตามถนน "หนูคิดว่า... หนูเข้าใจต้นมากขึ้นแล้วนะ" ต้นนทีหันมามองลดาด้วยความสงสัย "เข้าใจเรื่องอะไรครับ" "เรื่องที่ต้นเคยบอกว่า... ความสัมพันธ์มันก็ต้องมีการเรียนรู้กันและกัน" ลดาอธิบาย "หนูคิดว่า... ตอนนี้หนูเริ่มเข้าใจแล้วว่าความหมายมันเป็นยังไง" ต้นนทียิ้ม เขาดีใจที่ลดาเริ่มเปิดใจและเข้าใจเขามากขึ้น "ผมดีใจนะครับที่ลดาคิดแบบนั้น" เขายกมือขึ้นลูบแก้มของลดาเบาๆ "ผมก็กำลังเรียนรู้ที่จะเป็นแฟนที่ดีที่สุดสำหรับลดาเหมือนกัน" เมื่อมาถึงบ้าน ลดาและต้นนทีก็เดินเข้าไปในบ้านด้วยกัน ป้ามะลิกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ที่โซฟา "กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ" ป้ามะลิทักทาย "ค่ะป้า" ลดาตอบ "วันนี้สนุกมากเลยค่ะ" "ดีแล้วจ้ะ" ป้ามะลิกล่าว "ไปพักผ่อนกันนะ เดี๋ยวป้าจะทำกับข้าวเย็นให้" เมื่อลดาและต้นนทีเดินขึ้นไปบนห้องนอนของลดา ต้นนทีหันมามองลดาด้วยสายตาที่อ่อนโยน "ลดาครับ" ต้นนทีเริ่มพูด "คะต้น" "ผมรู้ว่าเรายังต้องใช้เวลาอีกมากในการปรับความเข้าใจกัน" ต้นนทีเอ่ย "แต่ผมอยากให้ลดารู้ว่า... ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ เพื่อให้ลดาได้เรียนรู้ และผมก็จะเรียนรู้ไปพร้อมๆ กับลดา" ลดาพยักหน้า เธอเดินเข้าไปหาต้นนทีและกอดเขาไว้แน่น "ขอบคุณนะคะต้น" ต้นนทีสวมกอดลดาตอบ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและความผูกพันที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างเขากับลดา เขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่เขาก็มีความสุขที่อย่างน้อยที่สุด... พวกเขาก็ได้เริ่มต้นก้าวเดินไปบนเส้นทางแห่งความเข้าใจซึ่งกันและกันแล้ว