ตอนที่ 14 — การเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวด
หลังจากพูดคุยกับต้นนทีอย่างเปิดอกในเช้าวันนั้น ลดาเองก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก เธอพยายามเก็บความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้นเอาไว้ และตั้งใจว่าจะไม่ปล่อยให้ความกังวลเรื่องแอนนี่กลับมาบั่นทอนความสัมพันธ์ของเธออีก
แต่เมื่อตกเย็นวันนั้น ขณะที่เธอกำลังเตรียมตัวจะไปพบคุณแม่ของเธอ ลดาได้รับข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
"เจอกันที่คาเฟ่เดิมนะลดา ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"
ลดาขมวดคิ้ว เธอไม่รู้ว่าใครส่งข้อความมา แต่เมื่อเห็นคำว่า "คาเฟ่เดิม" ความรู้สึกไม่สบายใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที คาเฟ่เดิมที่เธอและต้นนทีเคยไปบ่อยๆ ในช่วงแรกๆ ที่คบกัน
ด้วยความลังเล ลดาตัดสินใจโทรหาต้นนที "ต้นคะ"
"ครับลดา" เสียงของต้นนทีดังตอบมา "เป็นอะไรหรือเปล่า"
"คือ... มีคนส่งข้อความมาหาหนูค่ะ" ลดาเล่า "เขาบอกให้หนูไปเจอที่คาเฟ่เดิม"
ต้นนทีเงียบไปครู่หนึ่ง "คุณแน่ใจนะว่าเขาไม่ได้บอกชื่อ"
"ไม่ค่ะ" ลดาตอบ "แต่หนูรู้สึกไม่ค่อยดีเลย"
"ผมไปด้วยนะครับ" ต้นนทีตัดสินใจทันที "อย่าเพิ่งไปคนเดียวนะ"
"แต่... ต้นจะไปหาคุณแม่นะ" ลดาแย้ง
"เดี๋ยวเราค่อยไปพร้อมกัน" ต้นนทีตอบ "ผมจะรีบไปหาคุณที่ร้านก่อน"
ไม่นานนัก ต้นนทีก็มาถึงร้านของลดา เขาดูรีบร้อนและเป็นห่วง "คุณแน่ใจนะว่าคุณโอเค"
"หนู... หนูไม่รู้" ลดาตอบ "แต่หนูไม่อยากไปคนเดียว"
"ผมจะอยู่ข้างคุณเสมอ" ต้นนทีให้คำมั่น
ทั้งสองคนตัดสินใจขับรถไปยังคาเฟ่ดังกล่าว เมื่อไปถึง ลดาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมสุดของร้าน ใบหน้าของเธอทำให้ลดาแทบหยุดหายใจ
"แอนนี่" ลดาเอ่ยชื่อออกมาเบาๆ
แอนนี่เห็นทั้งคู่เดินเข้ามา เธอยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "มาแล้วเหรอจ๊ะ ลดา"
ต้นนทีเดินไปนั่งลงข้างๆ ลดา เขาจับมือเธอไว้แน่นเพื่อเป็นกำลังใจ
"คุณมีอะไรจะคุยกับฉัน" ลดาถามเสียงแข็ง
แอนนี่หัวเราะเบาๆ "ฉันก็แค่อยากจะมาคุยกับคุณให้รู้เรื่อง" เธอหันไปมองต้นนที "ใช่ไหมคะ ต้น"
ต้นนทีไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่มองลดาอย่างให้กำลังใจ
"ฉันรู้ว่าคุณกับต้นกำลังมีความสัมพันธ์กัน" แอนนี่พูดต่อ "ฉันเห็นแล้วก็อดสงสารคุณไม่ได้"
"สงสารหนูทำไมคะ" ลดาถามด้วยความไม่เข้าใจ
"ก็เพราะคุณกำลังจะเสียเขาไป" แอนนี่พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "ต้นน่ะ... เขาก็ยังรักฉันอยู่"
คำพูดนั้นทำให้ลดาแทบยืนไม่อยู่ เธอกุมมือต้นนทีแน่น
"คุณพูดอะไรของคุณ" ต้นนทีถามเสียงเข้ม "ผมไม่เคยรักคุณอีกแล้ว"
"อย่าโกหกตัวเองเลยนะ ต้น" แอนนี่พูด "ความทรงจำของเรามันลึกซึ้งเกินกว่าจะลบไปได้ง่ายๆ" เธอหันมาทางลดาอีกครั้ง "คุณคิดว่าคุณจะเข้มแข็งได้นานแค่ไหน"
"หนูไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น" ลดาพูดเสียงสั่น "ต้นรักหนู"
"แน่ใจเหรอจ๊ะ" แอนนี่เลิกคิ้ว "แล้วถ้าฉันบอกว่า ต้นกำลังจะกลับไปทำงานกับฉันจริงๆ ล่ะ"
ประโยคนั้นทำให้ลดาเหมือนถูกตบหน้า เธอหันไปมองต้นนที ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม
"ผมไม่ได้ตกลงอะไรกับเธอทั้งนั้น" ต้นนทีพูดอย่างหนักแน่น "ผมไปหาเธอเมื่อวานนี้เพื่อปฏิเสธข้อเสนอของเธอ"
"แต่คุณไปดูโครงการของฉันนะ ต้น" แอนนี่พูดต่อ "คุณไม่มีทางปฏิเสธได้ลงหรอก"
"ผมไปดูเพื่อที่จะบอกปฏิเสธอย่างชัดเจน" ต้นนทีสวนกลับ "และผมบอกเธอไปแล้วว่าผมรักลดา และผมจะไม่มีวันกลับไปหาอดีต"
"คุณพูดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ" แอนนี่เสียงอ่อนลงเล็กน้อย แต่แววตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
"ผมพูดความจริง" ต้นนทียืนยัน "ผมรักลดา และผมจะไม่มีวันทิ้งเธอ"
แอนนี่เงียบไปครู่หนึ่ง เธอคงกำลังประมวลผลสิ่งที่ต้นนทีพูด
"ฉันไม่เชื่อ" แอนนี่พูดในที่สุด "ฉันรู้จักต้นดีกว่าคุณ" เธอหันไปมองต้นนทีอีกครั้ง "คุณมาหาฉันอีกนะ ต้น"
"ผมจะไม่มาอีกแล้ว" ต้นนทีตอบเสียงเฉียบขาด "คุณอย่ามายุ่งกับผมกับลดาอีก"
แอนนี่หัวเราะเยาะ "งั้นก็รอดู"
เมื่อเห็นว่าการสนทนาไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ลดาและต้นนทีก็ลุกขึ้นยืน "เรากลับกันเถอะครับ" ต้นนทีพูดกับลดา
ขณะที่ทั้งคู่ออกจากคาเฟ่ แอนนี่ก็ตะโกนตามหลังมาว่า "ฉันจะทำให้คุณเสียใจที่เลือกเธอ ลดา!"
ตลอดทางกลับบ้าน ทั้งลดาและต้นนทีต่างก็เงียบ ลดาเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใครดี คำพูดของแอนนี่มันเสียดแทงหัวใจของเธออย่างรุนแรง
"ต้นคะ" ลดาเอ่ยเสียงแผ่ว "แอนนี่... เธอพูดจริงหรือเปล่าคะ"
ต้นนทีหันมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ผมบอกคุณแล้วไงลดา ว่าผมรักคุณ"
"แต่... เธอเหมือนจะรู้เรื่องของเราดี" ลดาพูดต่อ
"เธออาจจะพยายามสืบเรื่องของเรา" ต้นนทีตอบ "แต่ผมยืนยันตรงนี้ ลดา ผมรักคุณ และผมจะไม่มีวันปล่อยมือคุณ"
ลดาพยายามซึมซับคำพูดของต้นนที เธออยากจะเชื่อเขา แต่ความกลัวและความไม่มั่นคงมันก็ยังคงเกาะกุมหัวใจของเธออยู่
"หนู... หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะต้น" ลดาพูดทั้งน้ำตา "หนูเหนื่อยเหลือเกิน"
ต้นนทีจอดรถข้างทาง เขาหันมาโอบกอดลดาไว้แน่น "ผมอยู่ตรงนี้นะลดา ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณ"
การเผชิญหน้ากับแอนนี่ในครั้งนี้ได้สร้างบาดแผลใหม่ให้กับลดา มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกไม่มั่นคง แต่มันคือความเจ็บปวดที่เกิดจากการถูกตอกย้ำถึงอดีต และการถูกท้าทายถึงความสัมพันธ์ในปัจจุบัน
3,938 ตัวอักษร