"ผมเข้าใจครับ" ต้นนทีตอบ "ผม... ไม่ได้อยากให้คุณรู้สึกไม่มั่นคงเลย" เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย "ผมรู้ว่าที่ผ่านมาผมอาจจะทำอะไรไม่ดีพอ ทำให้คุณต้องเสียใจ" ลดาถอนหายใจยาว มองออกไปนอกร้านที่ผู้คนเริ่มเดินขวักไขว่ "มันไม่ใช่แค่เรื่องที่ต้นไม่ดีพอหรอกค่ะต้น" เธอพูดเสียงแผ่ว "มันคือเรื่องของความเชื่อใจด้วย" "ผมรู้ครับ" ต้นนทีรับคำ "และผมจะพยายามทำให้คุณเชื่อใจผมให้ได้อีกครั้ง" เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธออย่างตั้งใจ "ลดา ผมรักคุณนะ ผมรักคุณมากจริงๆ" คำพูดนั้นทำให้ลดาใจสั่นเล็กน้อย เธอเคยได้ยินคำนี้จากเขามาแล้วหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่ได้ยิน มันกลับมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิมเสมอ "หนูก็รักต้นค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "แต่ความรักอย่างเดียวอาจจะยังไม่พอ" "แล้วเราจะทำยังไงกันดีครับ" ต้นนทีถามอย่างจริงจัง "คุณอยากให้ผมทำอะไร บอกผมได้เลย" "หนูแค่อยากให้ต้นเข้าใจหนูจริงๆ" ลดาบอก "หนูไม่ได้อยากเป็นคนที่คอยระแวง หรือคอยกังวลตลอดเวลา" เธอสูดหายใจลึก "หนูอยากให้ความสัมพันธ์ของเรามันมั่นคงกว่านี้" "ผมสัญญาครับลดา" ต้นนทีจับมือเธอไว้แน่น "ผมจะทำให้มันมั่นคงที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้" เขาพยายามอธิบายต่อ "เรื่องแอนนี่ ผมยอมรับว่าผมผิดเองที่ไม่ได้บอกคุณทันทีที่เธอติดต่อมา ผมคิดว่าผมจะจัดการเรื่องนี้ได้เองโดยที่คุณไม่ต้องกังวล" "แล้วทำไมต้นถึงไม่บอกล่ะคะ" ลดาถามด้วยความสงสัยอีกครั้ง "เพราะผมรู้ว่าคุณจะรู้สึกไม่สบายใจ" ต้นนทีตอบ "ผมเคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน และผมรู้ว่ามันบั่นทอนความรู้สึกแค่ไหน ผมเลยคิดว่าจะไปเจอเธอ แล้วบอกปฏิเสธให้จบๆ ไป" "แต่สุดท้ายหนูก็ต้องเจอแอนนี่อยู่ดี" ลดาพูดเสียงแผ่ว "แล้วก็ต้องมานั่งกังวลอยู่ดี" "ผมขอโทษจริงๆ ครับ" ต้นนทีกล่าวซ้ำ "ผมควรจะบอกคุณตั้งแต่แรก" เขาบีบมือเธอเบาๆ "ผมจะไม่ทำผิดพลาดแบบนี้อีกแล้ว" บรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่เริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย การได้พูดคุยกันอย่างเปิดอก ทำให้ความตึงเครียดค่อยๆ จางหายไป ลดาเริ่มมองเห็นความตั้งใจจริงของต้นนที เขาไม่ได้มีเจตนาจะปิดบังเธอ แต่เป็นเพียงเพราะความหวังดีที่ผิดที่ผิดทาง "หนูเข้าใจค่ะต้น" ลดาพูด "หนูรู้ว่าต้นรักหนู" "ใช่ครับ" ต้นนทีพยักหน้า "ผมรักคุณมากจริงๆ" "แล้วเรื่องงานกับแอนนี่ล่ะคะ" ลดาถามต่อ "ต้นจะทำยังไงต่อ" "ผมปฏิเสธเธอไปแล้วครับ" ต้นนทีบอก "ผมบอกเธอชัดเจนว่าผมจะไม่มีวันทำงานกับเธอ" "ดีแล้วค่ะ" ลดาตอบอย่างโล่งใจ "ผมบอกเธอไปด้วยว่าผมรักคุณ และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสัมพันธ์ของเรา" ต้นนทีพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ผมคิดว่าเธอคงจะเข้าใจแล้ว" "หนูหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" ลดาพึมพำ "ต่อไปนี้ ผมจะบอกทุกเรื่องกับคุณ" ต้นนทีพูด "ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ จะมีอะไรเกิดขึ้น ผมจะบอกคุณก่อนเสมอ" "หนูขอให้เป็นอย่างนั้นจริงๆ นะคะ" ลดาตอบ "หนูเหนื่อยกับการต้องมาคาดเดา หรือต้องมาเสียใจกับเรื่องที่ไม่จำเป็นแล้ว" "ผมรู้ครับ" ต้นนทีพยักหน้า "ผมจะทำทุกอย่างให้คุณสบายใจที่สุด" เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง "คุณพร้อมที่จะเชื่อใจผมอีกครั้งหรือยังครับ" ลดาใช้เวลาสักครู่เพื่อทบทวนความรู้สึกของตัวเอง เธอรู้ดีว่าการสร้างความเชื่อใจขึ้นมาใหม่นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และไม่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นได้เพียงชั่วข้ามคืน แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจจากต้นนที "หนู... หนูพร้อมค่ะ" ลดาตอบ "แต่ต้นก็ต้องช่วยหนูด้วยนะ" "แน่นอนครับ" ต้นนทีตอบอย่างยินดี "เราจะช่วยกัน" บทสนทนาของทั้งสองคนดำเนินไปอย่างราบรื่น พวกเขาพูดคุยถึงอนาคต วางแผนถึงสิ่งที่จะทำร่วมกัน ลดาเริ่มรู้สึกว่าความกังวลที่เคยเกาะกุมหัวใจของเธอค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความหวังและความมั่นคง "ขอบคุณนะคะต้น" ลดาพูด "ขอบคุณที่ทำให้หนูรู้สึกดีขึ้น" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" ต้นนทีตอบ "ขอบคุณที่ยังให้โอกาสผม" ในวันนั้น ลดาและต้นนทีใช้เวลาพูดคุยกันเกือบทั้งวัน พวกเขาเดินเล่นในสวนสาธารณะ นั่งทานกาแฟ และพูดคุยถึงทุกเรื่องที่ค้างคาใจ การได้ระบายความรู้สึก และการได้ปรับความเข้าใจซึ่งกันและกัน ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม ลดาเริ่มมองเห็นภาพอนาคตที่สดใสกับต้นนทีอีกครั้ง เธอเชื่อว่าความรักของพวกเขาจะสามารถเอาชนะอุปสรรคต่างๆ ไปได้ ตราบใดที่ทั้งสองฝ่ายยังคงสื่อสารกันอย่างตรงไปตรงมา และยังคงเชื่อมั่นในกันและกัน ก่อนที่ต้นนทีจะกลับบ้าน เขาหันมาลดาและกล่าวว่า "พรุ่งนี้ตอนเย็น เราไปหาคุณแม่คุณกันนะครับ" ลดาตกใจเล็กน้อย "จริงเหรอคะ" "จริงสิครับ" ต้นนทีตอบ "ผมอยากบอกท่านว่าผมรักคุณ และผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด" รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลดา "หนูจะรอค่ะ"