หลังจากเหตุการณ์ในสวนสาธารณะ ลดาและต้นนทีก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ แต่ความรู้สึกของลดาที่มีต่อแอนนี่ก็ยังคงมีความซับซ้อนอยู่ เธอเชื่อคำพูดของแอนนี่ในระดับหนึ่ง แต่ส่วนลึกในใจก็ยังคงมีความระแวงอยู่บ้าง "ต้นคะ" ลดาเอ่ยขึ้นระหว่างที่พวกเขากำลังทานอาหารเย็นด้วยกันที่บ้านของต้นนที "หนูคิดถึงเรื่องที่คุณแอนนี่เขาบอกนะคะ" ต้นนทีวางส้อมลง "คุณยังกังวลอยู่เหรอ" "นิดหน่อยค่ะ" ลดาตอบ "คือ... ที่เขาบอกว่าครอบครัวต้นไม่ยอมรับเนี่ย หนูไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย" ต้นนทีถอนหายใจเบาๆ "มันเป็นเรื่องในอดีตของผมนะลดา ผมไม่อยากให้คุณต้องมาคิดมากกับเรื่องพวกนี้" "หนูเข้าใจค่ะ" ลดาตอบ "แต่หนูอยากรู้ความจริงเฉยๆ" "ครอบครัวของผม... พวกเขาค่อนข้างหัวโบราณนิดหน่อย" ต้นนทีเริ่มเล่า "พวกเขาให้ความสำคัญกับเรื่องของหน้าตาทางสังคม และฐานะการเงินพอสมควร" "แล้ว... แอนนี่เขาไม่ได้อยู่ในเกณฑ์ที่เขาต้องการเหรอคะ" ลดาถาม "ตอนนั้น... ผมยังเด็กกว่านี้มาก" ต้นนทีกล่าว "ผมอาจจะยังไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนี้อย่างจริงจังเท่าที่ควร" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่ครอบครัวผมไม่เคยชอบแอนนี่เลย พวกเขาพยายามกีดกันตลอดเวลา" "แล้วทำไมคุณถึงเลิกกับเธอคะ" ลดาถามอย่างตรงไปตรงมา ต้นนทีเงยหน้าขึ้นมองลดา ดวงตาของเขาฉายแววเศร้าเล็กน้อย "มันซับซ้อนกว่านั้นนะลดา" เขาเอื้อมมือไปจับมือของลดา "ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกบีบให้อยู่ระหว่างสองฝ่าย" "ระหว่างแอนนี่กับครอบครัวของคุณใช่ไหมคะ" ลดาคาดเดา "ใช่" ต้นนทีพยักหน้า "ผมรักแอนนี่ แต่ผมก็ไม่อยากทำให้ครอบครัวเสียใจ" เขากุมมือลดาแน่นขึ้น "สุดท้าย... ผมก็เลือกที่จะถอยออกมา" "แล้ว... คุณเคยเสียใจไหมคะ" ลดาถาม เสียงของเธอแผ่วเบา ต้นนทีสบตาของลดา "ผมเสียใจที่ทำให้แอนนี่เสียใจ" เขาตอบ "แต่ผมไม่ได้เสียใจที่เลิกกับเธอ" เขาบีบมือของลดา "ผมเชื่อว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันก็มีเหตุผลของมัน" "แล้ว... แอนนี่เขาเสียใจที่เลิกกับคุณไหมคะ" ลดาถาม "ผมไม่แน่ใจ" ต้นนทีตอบ "แต่จากที่เขาบอกคุณเมื่อวาน... ผมคิดว่าเขาคงจะหาทางก้าวต่อไปได้แล้ว" ลดาพยักหน้า เธอรู้สึกเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น และก็รู้สึกสงสารแอนนี่เล็กน้อยในมุมมองของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน "ขอบคุณที่เล่าให้หนูฟังนะคะต้น" ลดาบอก "หนูจะพยายามไม่คิดมากแล้วค่ะ" "คุณไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้นนะลดา" ต้นนทีกล่าว "ผมจะอยู่ข้างคุณเสมอ" "หนูก็จะอยู่ข้างต้นเหมือนกันค่ะ" ลดาตอบ เธอสัมผัสได้ถึงความรักและความผูกพันที่แน่นแฟ้นขึ้นระหว่างทั้งสองคน ช่วงเวลาต่อมา ทั้งสองคนก็พูดคุยเรื่องอื่นๆ กัน ทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง ลดาเริ่มรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับต้นนทีแข็งแกร่งขึ้น เธอได้เรียนรู้เกี่ยวกับอดีตของเขามากขึ้น และนั่นก็ทำให้เธอเข้าใจเขามากขึ้นไปด้วย วันถัดมา ขณะที่ลดาอยู่ที่ร้านของเธอ เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณแม่ของเธอ "ว่าไงคะแม่" ลดาเอ่ยทักทาย "ลูกว่างไหมจ๊ะ" เสียงของคุณแม่ดังมาจากปลายสาย "แม่จะชวนลูกไปทานข้าวเที่ยงกัน" "ได้ค่ะแม่" ลดาตอบ "หนูว่างค่ะ" "ดีเลย" คุณแม่กล่าว "แม่มีเรื่องอยากจะคุยกับลูกด้วย" "เรื่องอะไรเหรอคะ" ลดาถาม "ก็เรื่อง... เรื่องของลูกกับต้นนทีนั่นแหละจ้ะ" คุณแม่ตอบ "แม่เห็นว่าลูกกับเขาดูสนิทกันมาก" ลดาใจเต้นแรงเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าแม่ของเธอจะมีความคิดเห็นอย่างไรกับความสัมพันธ์ของเธอ "แม่... หนูเป็นห่วงว่าแม่จะไม่เข้าใจ" ลดาพูดอย่างระมัดระวัง "เข้าใจอะไรจ๊ะ" คุณแม่ถาม "แม่เห็นลูกมีความสุขนะ แม่ก็ดีใจ" "แต่... เรื่องของเรามันอาจจะดูไม่เหมาะสมในสายตาคนอื่นนะคะแม่" ลดาพยายามจะอธิบาย "ไม่เหมาะสมยังไงจ๊ะ" คุณแม่ถาม "ลูกรักเขา เขาเองก็รักลูก แม่เห็นนะ" "แต่... ต้นเขาเป็นพี่ชายข้างบ้านของหนูนะคะแม่" ลดาเอ่ยออกมาตรงๆ คุณแม่เงียบไปครู่หนึ่ง "อ๋อ... เรื่องนั้นเอง" เสียงของคุณแม่ดูผ่อนคลายลง "แม่ก็เคยคิดเหมือนกันว่าพวกหนูสนิทกันเกินกว่าความเป็นเพื่อนบ้าน" "แล้ว... แม่จะคิดยังไงคะ" ลดาถามอย่างประหม่า "แม่ไม่ได้ปิดกั้นอะไรหรอกจ้ะ" คุณแม่ตอบ "แม่เห็นว่าลูกมีความสุข แล้วต้นนทีเองก็เป็นเด็กดีนะ แม่รู้จักเขามาตั้งแต่เด็กๆ" "หนู... หนูดีใจมากเลยค่ะแม่" ลดาตอบ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความโล่งใจ "แต่แม่ก็อยากให้ลูกคิดให้รอบคอบนะ" คุณแม่กล่าวเสริม "ความสัมพันธ์แบบนี้อาจจะมีอะไรที่ต้องเจอเยอะหน่อย" "หนูรู้ค่ะแม่" ลดาตอบ "แต่หนูจะพยายามค่ะ" "ดีมากจ้ะ" คุณแม่กล่าว "แล้วเจอกันนะลูก" หลังจากวางสายโทรศัพท์จากคุณแม่ ลดาก็รู้สึกมีความสุขมาก การที่แม่ของเธอเข้าใจและยอมรับในความสัมพันธ์ของเธอ ทำให้เธอมั่นใจมากขึ้น เธอรีบส่งข้อความหาต้นนที "ต้นคะ! แม่หนูเข้าใจแล้วค่ะ!" ไม่นานนัก ต้นนทีก็ตอบกลับมา "จริงเหรอ! ดีใจด้วยนะลดา! ผมรู้ว่าคุณแม่ต้องเข้าใจ" ลดาอมยิ้ม เธอรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นจริงๆ ความสัมพันธ์ของเธอกับต้นนทีได้รับกำลังใจจากคนที่เธอรัก นี่คือสิ่งที่มีค่ามากที่สุด เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่การมีต้นนทีอยู่เคียงข้าง และได้รับการยอมรับจากครอบครัว ก็เป็นพลังสำคัญที่จะทำให้เธอพร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง