"เขา... เขาจะประกาศเรื่องการหมั้นของผมกับคุณหนูเพชรนภา ลูกสาวคนเดียวของท่านประธานบริษัทคู่แข่งของเรา" แอนนี่พูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสะใจอย่างเห็นได้ชัด ลดาถึงกับอึ้งไป เธอหันไปมองต้นนทีที่ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว "อะไรนะ แอนนี่! เธอพูดเรื่องอะไร" ต้นนทีถามเสียงแข็ง "ฉันพูดความจริง" แอนนี่ตอบ "ฉันได้ยินมาจากคนในครอบครัวของคุณเอง ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อ แต่พอมาคิดดูแล้ว มันก็สมเหตุสมผลนี่นา ทำไมครอบครัวของคุณถึงพยายามกีดกันฉันนักหนา ก็เพราะพวกเขามีแผนการใหญ่อยู่แล้ว" "ไม่จริง! ไม่มีทางเป็นไปได้" ต้นนทีปฏิเสธเสียงดัง เขาหันไปหาลดา "ลดา เชื่อผมนะ ผมไม่รู้ว่าแอนนี่พูดไปเพื่ออะไร แต่ผมไม่เคยมีเรื่องหมั้นหมายอะไรทั้งนั้น" ลดาพยักหน้าอย่างสั่นเทา เธอพยายามประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน "แต่... ต้นคะ ถ้ามันไม่จริง ทำไมแอนนี่เขาถึงต้องมาบอกเรื่องนี้" "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน!" ต้นนทีเสียงดังขึ้นเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด "ผมกำลังจะไปถามพ่อกับแม่ของผมเอง" เขาหันไปทางแอนนี่ "ขอบคุณสำหรับข้อมูลที่ 'เป็นประโยชน์' ของคุณนะแอนนี่ ตอนนี้เราขอตัว" "เดี๋ยวก่อนสิ ต้น" แอนนี่ยังคงยืนขวางประตู "ฉันแค่หวังดีนะ ฉันไม่อยากเห็นคุณต้องไปตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากใจ ฉันรู้ดีว่าครอบครัวของคุณเป็นยังไง" "คุณไม่รู้หรอก" ต้นนทีพูดเสียงเย็น "คุณไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับครอบครัวผมเลย" เขาพยายามจะก้าวผ่านแอนนี่ไป แต่แอนนี่ก็ยังคงยืนขวางอยู่ "ฉันรู้ว่าคุณรักลดา" แอนนี่พูด ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ลดา "แต่บางที... ความรักของคุณอาจจะยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะสู้กับอำนาจและอิทธิพลของครอบครัวคุณนะต้น" "พอแล้วแอนนี่!" ต้นนทีตะคอก "อย่ามาพูดจาดูถูกความรักของผมกับลดา" เขาผลักประตูออกไปอีกด้านอย่างแรง แล้วดึงลดาให้เดินตามออกไป "เราไปกันเถอะลดา" ลดาเดินตามต้นนทีออกไปอย่างงงงวย เธอหันกลับไปมองแอนนี่ที่ยังยืนยิ้มเยาะอยู่ที่หน้าประตูบ้าน แอนนี่โบกมือให้เธอเบาๆ ราวกับจะบอกว่า "แล้วเจอกัน" ทั้งสองคนเดินไปขึ้นรถยนต์ด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด ต้นนทีสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับออกไปทันที เขาขับรถด้วยความเร็วที่ค่อนข้างสูง ลดาพยายามจะถามเขา แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี "ต้นคะ... เมื่อกี้มันคือเรื่องจริงเหรอคะ" ลดาถามในที่สุด เสียงของเธอสั่นเครือ ต้นนทีเงียบไปครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจยาว "ผมไม่รู้ลดา ผมไม่รู้จริงๆ" เขาหันมามองลดา "ผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย ผมไม่คิดว่าพ่อกับแม่จะทำอะไรแบบนี้" "แล้ว... คุณหนูเพชรนภานั่นคือใครคะ" ลดาถามต่อ "เธอเป็นลูกสาวของท่านประธานบริษัทคู่แข่งของเรา" ต้นนทีตอบ "เป็นบริษัทที่พ่อกับแม่พยายามจะควบรวมกิจการด้วยมานานแล้ว" "แล้ว... การหมั้นของคุณกับเธอจะช่วยเรื่องการควบรวมกิจการได้เหรอคะ" ลดาถามอย่างหวาดหวั่น ต้นนทีจอดรถข้างทาง เขาหันมาสบตาลดา "ผมว่า... เราต้องคุยกับพ่อกับแม่ของผมก่อน" เขาบีบมือลดาเบาๆ "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสัมพันธ์ของเรานะลดา ผมสัญญา" "หนู... หนูเชื่อคุณค่ะต้น" ลดาตอบ แม้ว่าในใจจะยังคงเต็มไปด้วยความกังวลก็ตาม ทั้งสองคนเดินทางมาถึงสถานที่จัดงานเลี้ยงรุ่น ท่ามกลางผู้คนมากมายที่มาร่วมงาน บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนา แต่สำหรับลดาและต้นนที มันกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่นอน ต้นนทีพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เขาจับมือลดาไว้ตลอดเวลา ราวกับจะให้กำลังใจเธอ "คุณต้นคะ" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง ลดาและต้นนทีหันไปมอง ก็พบกับท่านประธานบริษัทของพ่อต้นนที พร้อมด้วยภรรยาและลูกสาวของเขา ซึ่งก็คือคุณหนูเพชรนภา "สวัสดีครับท่านประธาน" ต้นนทีกล่าวอย่างสุภาพ "สวัสดีครับคุณหญิง สวัสดีครับคุณเพชรนภา" "สวัสดีจ้ะต้น" คุณหญิงกล่าว "มาถึงแล้วเหรอ วันนี้แต่งตัวหล่อเชียว" "ขอบคุณครับ" ต้นนทีตอบ "แล้วนี่... แฟนของคุณเหรอจ๊ะ" คุณหญิงหันมาถามลดาด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะแฝงความหมายบางอย่าง "ครับ นี่ลดา แฟนของผมครับ" ต้นนทีตอบอย่างชัดเจน คุณหญิงพยักหน้าช้าๆ "ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะหนู" เธอหันไปทางลูกสาว "เพชรนภา นี่ลดา" คุณหนูเพชรนภามองลดาทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาของเธอฉายแววประเมินค่า "สวัสดีค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบๆ "สวัสดีค่ะคุณเพชรนภา" ลดาตอบอย่างนอบน้อม "ต้น" ท่านประธานเอ่ยขึ้น "พ่ออยากจะคุยกับลูกสักครู่" "ครับท่านประธาน" ต้นนทีตอบ "ขอตัวสักครู่นะครับลดา" ต้นนทีเดินตามท่านประธานและคุณหญิงออกไป ทิ้งให้ลดาอยู่กับคุณหนูเพชรนภาตามลำพัง ลดาพยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด เธอหยิบเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ แต่ก็รู้สึกได้ถึงสายตาของเพชรนภาที่จ้องมองมาตลอดเวลา "คุณนี่เอง" เพชรนภาเอ่ยขึ้น "ที่ทำให้คุณต้นไม่ยอมไปเจอผู้ใหญ่" ลดาชะงัก "ขอโทษนะคะ ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ" "อย่ามาทำเป็นไขสือเลย" เพชรนภาพูดเสียงเย็น "ฉันรู้ดีว่าคุณเป็นใคร มาจากไหน คุณคิดว่าคุณคู่ควรกับคุณต้นจริงๆ เหรอ" "ฉัน..." ลดาเริ่มจะตอบโต้ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นต้นนทีกำลังเดินกลับมา "เราไปหาอะไรทานกันดีไหมลดา" ต้นนทีเอ่ยขึ้น เขาเห็นสีหน้าของลดาที่ดูไม่ค่อยสบายใจนัก "ดีเลยค่ะ" ลดาตอบอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนเดินเลี่ยงออกมาจากกลุ่มนั้น ต้นนทีพาไปที่มุมหนึ่งของงานที่ค่อนข้างเงียบสงบ "เป็นอะไรหรือเปล่าลดา" ต้นนทีถาม "หน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย" "เปล่าค่ะ" ลดาตอบ "แค่... รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนิดหน่อย" "เรื่องเพชรนภาเหรอ" ต้นนทีเดา ลดาพยักหน้า "ค่ะ" "อย่าไปใส่ใจเลยนะ" ต้นนทีกล่าว "เธอเป็นแบบนั้นแหละ" "แต่... คุณพ่อของคุณก็ดูเหมือนจะสนับสนุนเธอนะคะ" ลดาพูดอย่างลังเล ต้นนทีถอนหายใจ "ผมกำลังจะไปคุยกับท่าน" เขาจับมือลดาไว้ "ผมรักคุณนะลดา แค่นั้นก็พอแล้ว" คำพูดของต้นนทีทำให้ลดาใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่ความกังวลก็ยังคงอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่แอนนี่บอกจะเป็นความจริงหรือไม่ และไม่แน่ใจว่าครอบครัวของต้นนทีจะยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาสักแค่ไหน