ต้นนทีจูงมือลดาเดินไปหาบิดามารดาของเขาที่กำลังพูดคุยอยู่กับแขกผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามา บิดาของต้นนทีก็ผละออกจากวงสนทนา "ต้น มานี่สิ" ท่านประธานเรียกเสียงเข้ม "มาแนะนำให้รู้จักกับท่านทูต" ต้นนทีพยักหน้า "สวัสดีครับท่านทูต" เขาหันไปหาลดา "ลดา นี่ท่านทูต" ลดาไหว้ทักทายอย่างนอบน้อม "สวัสดีค่ะท่านทูต" "สวัสดีจ้ะหนู" ท่านทูตยิ้มให้ "เห็นว่าต้นคบอยู่กับหนูใช่ไหม" "ครับท่านทูต" ต้นนทีตอบ "ดีแล้วๆ" ท่านทูตกล่าว "การมีคู่ชีวิตที่ดีเป็นสิ่งสำคัญ" บทสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ใบหน้าของต้นนทีก็ยังคงมีความกังวลซ่อนอยู่ เขาเหลือบมองบิดาของตนเองที่กำลังยืนสีหน้าเคร่งขรึม "พ่อครับ" ต้นนทีเอ่ยขึ้นเมื่อมีโอกาส "ลูกมีเรื่องอยากจะคุยด้วยครับ" "เรื่องอะไร" ท่านประธานถามเสียงเรียบ "เรื่องการหมั้นหมายครับ" ต้นนทีตัดสินใจเผชิญหน้า "มีคนบอกลูกว่าพ่อกับแม่กำลังจะประกาศเรื่องนี้ในงานคืนนี้" ท่านประธานชะงักไปเล็กน้อย หันมามองภรรยาที่ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าของทั้งสองคนดูอึดอัด "ใครบอกลูก" ท่านประธานถามเสียงเย็น "เรื่องนั้นไม่สำคัญครับพ่อ" ต้นนทีตอบ "ที่สำคัญคือมันจริงหรือไม่จริงครับ" มารดาของต้นนทีเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว "ต้น... ลูกรัก พ่อแม่ทำไปก็เพื่ออนาคตของลูกนะ" "อนาคตของผมเหรอครับ" ต้นนทีถามเสียงสูง "การจับผมหมั้นกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเนี่ยนะ คืออนาคตที่พ่อกับแม่ต้องการให้ผม" "เพชรนภาก็เป็นคนดีนะต้น" ท่านประธานกล่าว "เธอเป็นลูกสาวของคุณประเสริฐ เขาเป็นหุ้นส่วนสำคัญของเรา เราจะควบรวมบริษัทกันได้ง่ายขึ้นมากถ้ามีข่าวดีเรื่องนี้" "ผมไม่สนใจเรื่องธุรกิจ!" ต้นนทีตะคอกเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง "ผมสนใจแค่ลดา! ผมรักลดา! ผมไม่เคยคิดจะหมั้นกับใครทั้งนั้น!" "ต้น!" มารดาของต้นนทีเรียกชื่อเขาเสียงตกใจ "อย่าพูดจาแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น" "แล้วทำไมพ่อกับแม่ถึงทำแบบนี้กับผม!" ต้นนทีถาม ดวงตาแดงก่ำ "พ่อแม่ก็แค่... พ่อแม่ก็แค่หวังดี" ท่านประธานกล่าวเสียงอ่อนลง "พ่อรู้ว่าลูกอาจจะรู้สึกไม่ดี แต่บางครั้ง... การเสียสละเพื่อส่วนรวมก็เป็นสิ่งจำเป็น" "ส่วนรวมของใครครับพ่อ! ส่วนรวมของบริษัท หรือส่วนรวมของความสุขของผม!" ต้นนทีไม่ยอมแพ้ ขณะที่ทั้งสามกำลังมีปากเสียงกัน เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา "ฉันว่า... คุณต้นพูดถูกนะคะ" ทุกคนหันไปมองก็พบว่าแอนนี่กำลังยืนอยู่ที่นั่น เธอสวมชุดราตรีสีแดงเพลิง เธอดูสง่างามและมั่นใจ แววตาของเธอท้าทาย "แอนนี่!" มารดาของต้นนทีอุทานด้วยความตกใจ "คุณมาทำอะไรที่นี่!" "ฉันก็มางานเลี้ยงรุ่นของคุณต้นเหมือนกันค่ะ" แอนนี่ตอบด้วยรอยยิ้ม "แต่พอดีได้ยินเสียงดัง เลยแวะมาดู" เธอเดินเข้ามาใกล้ "แล้วก็บังเอิญได้ยินเรื่องสำคัญด้วย" "คุณไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้!" ท่านประธานกล่าวเสียงแข็ง "ฉันเคยเกี่ยวค่ะ" แอนนี่พูด "ฉันเคยเป็นคนที่คุณพ่อคุณต้นเคยพยายามจะให้หมั้นด้วยเหมือนกันนะคะ" คำพูดของแอนนี่ทำให้ทุกคนถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง ลดาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอมองแอนนี่ด้วยความไม่เข้าใจ "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" มารดาของต้นนทีถามเสียงสั่น "ก็เรื่องที่ว่า... คุณท่านทั้งสองเนี่ย ชอบจับคู่ลูกของตัวเองกับคนที่มีฐานะและมีอำนาจเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจน่ะสิคะ" แอนนี่กล่าว "สมัยก่อน... คุณต้นก็เคยถูกบังคับให้หมั้นกับฉัน แต่เพราะคุณต้นไม่ยอม เลยพยายามหาทางเลิกกับฉัน ฉันเข้าใจนะว่ามันรู้สึกยังไง" "ไม่จริง! คุณพูดโกหก!" ท่านประธานตะคอก "ฉันโกหกเหรอคะ" แอนนี่เลิกคิ้ว "ถ้าอย่างนั้น... ทำไมคุณต้นถึงไม่ลองถามพ่อกับแม่ของเขาดูให้แน่ใจล่ะคะ ว่าที่ฉันพูดไปทั้งหมด มันจริงหรือไม่จริง" เธอหันไปทางต้นนที "ต้น... จำเรื่องแหวนที่แม่เคยให้คุณตอนคุณอายุ 16 ได้ไหม" ต้นนทีขมวดคิ้ว "แหวน?" "ใช่ แหวนที่สลักชื่อคุณกับชื่อฉันไว้ด้านในไง" แอนนี่พูด "แม่ของคุณบอกว่ามันเป็นเครื่องหมายแห่งการหมั้นหมายที่ถูกยกเลิกไป" ต้นนทีหันไปมองมารดาของเขาอย่างคาดคั้น มารดาของต้นนทีหน้าซีดเผือด เธอส่ายหน้าเบาๆ "ต้น... มันเป็นเรื่องนานมาแล้ว" "มันคือความจริงใช่ไหมครับแม่!" ต้นนทีถามเสียงดัง "ที่ผ่านมา... พ่อกับแม่ก็พยายามจะกีดกันผมออกจากแอนนี่ ก็เพราะเรื่องนี้!" ท่านประธานปิดปากเงียบ เขาไม่สามารถปฏิเสธคำพูดของแอนนี่ได้อีกต่อไป "ฉันแค่ไม่อยากให้คุณต้นต้องเจอเรื่องแบบฉันอีก" แอนนี่หันไปมองลดา "ลดา... ถ้าคุณรักต้นจริงๆ คุณต้องเข้มแข็งนะ" เธอหันกลับไปทางท่านประธาน "และสำหรับคุณท่านทั้งสอง... ฉันขอให้คุณโชคดีกับการควบรวมบริษัทนะคะ" พูดจบ แอนนี่ก็เดินเชิดหน้าออกจากงานไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความตกตะลึง ต้นนทีหันไปมองหน้าบิดามารดาของเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "พ่อครับแม่ครับ" เขาพูดเสียงเบา "ลูกไม่เคยรู้เลยว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้" ท่านประธานถอนหายใจยาว "มันเป็นเรื่องในอดีตนะต้น พ่อกับแม่ก็แค่... พ่อแม่ก็แค่ต้องการสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูก" "สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับผมคือการได้อยู่กับคนที่ผมรักครับ" ต้นนทีกล่าว "ไม่ใช่การถูกบังคับให้ทำตามความต้องการของพ่อกับแม่" เขากุมมือลดาแน่น "ผมขอโทษนะลดา ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" ลดาเขย่าศีรษะเบาๆ "ไม่เป็นไรค่ะต้น" เธอพูด "หนูเข้าใจ" แต่ในใจของเธอก็ยังคงมีคำถามมากมาย ลดาไม่เคยคิดเลยว่าครอบครัวของต้นนทีจะมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนและโหดร้ายขนาดนี้