วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลดาใช้ชีวิตประจำวันของเธอไปกับการเรียนและกิจกรรมต่างๆ ในมหาวิทยาลัย แต่ช่วงเวลาที่เธอรอคอยมากที่สุด ก็คือช่วงเวลาที่ได้พบกับต้นนที แม้จะนัดเจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง แต่ทุกครั้งที่ได้พูดคุยกัน หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาทุกที เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ลดาเดินกลับจากมหาวิทยาลัย เธอเห็นต้นนทียืนรอเธออยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าปากซอยบ้าน "ไง ลดา" เขาโบกมือเรียกเธอ "วันนี้ว่างไหม" "ว่างค่ะ" ลดาตอบพลางเดินเข้าไปหา "มีอะไรเหรอคะ" "ไปเดินเล่นกันที่สวนสาธารณะไหม" ต้นนทีเอ่ยชวน "เห็นว่ามีงานเทศกาลดอกไม้น่ะ" "ได้ค่ะ" ลดาตอบรับอย่างยินดี ทั้งสองเดินจับมือกันไปที่สวนสาธารณะ บรรยากาศยามเย็นที่นั่นอบอุ่นและสดชื่น ผู้คนมากมายกำลังเดินเล่นชมดอกไม้นานาชนิดที่จัดแสดงอย่างสวยงาม กลิ่นหอมของดอกไม้นานาพันธุ์ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ "สวยจังเลย" ลดาเอ่ยชมขณะมองดูดอกกุหลาบสีแดงสดที่กำลังเบ่งบาน "ไม่น่าเชื่อว่าจะมีงานแบบนี้จัดขึ้นที่นี่ด้วย" "ใช่ไหมล่ะ" ต้นนทีหันมายิ้มให้เธอ "ฉันเห็นประกาศในอินเทอร์เน็ตพอดี ก็เลยคิดถึงเธอ" คำพูดของต้นนทีทำให้หัวใจของลดาเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอแอบมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่อยู่ใกล้ๆ แสงไฟจากโคมไฟริมทางสาดส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เธอยิ่งรู้สึกว่าเขาหล่อเหลาขึ้นไปอีก "แล้ว... ต้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ" ลดาถาม พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ "เห็นบอกว่ามีธุระต้องไปจัดการที่ต่างจังหวัด" ต้นนทีหัวเราะเบาๆ "อ้อ เรื่องนั้นน่ะ ก็แค่ข้ออ้างนิดหน่อย พอดีฉันอยากพักผ่อน ก็เลยไปอยู่คอนโดที่เมืองสักพักน่ะ" "แล้วทำไมไม่บอกลดาคะ" ลดาถามอย่างตัดพ้อเล็กน้อย "ก็อยากให้เธอประหลาดใจไง" ต้นนทีตอบพลางเอื้อมมือมาจับมือของเธอเบาๆ "แล้วก็... อยากเจอเธอมากๆ ด้วย" คำพูดนั้นทำเอาลดาสะดุ้ง เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอได้ยินนั้นเป็นความจริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงแค่ความฝันไปเอง "ต้น..." เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ลดา" ต้นนทีเรียกชื่อเธอเบาๆ "เธอรู้ไหม... ฉันแอบชอบเธอมานานแล้ว" คำสารภาพนั้นทำเอาลดาสุดจะคาดคิด เธอเงยหน้ามองต้นนทีด้วยความตกตะลึง ดวงตาของเขามองมาที่เธออย่างจริงจัง มีความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ต้นพูดจริงเหรอคะ" ลดาถามเสียงสั่น "จริงสิ" ต้นนทีตอบ "ฉันรักเธอ ลดา รักมานานแล้ว" น้ำตาคลอเบ้าของลดารื้นขึ้นมา เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ความรู้สึกมากมายตีปนเปกันไปหมด ทั้งดีใจ ตกใจ และกลัว "แต่... เราเป็นเหมือนพี่น้องกันนะคะ" ลดาเอ่ยออกมา "ป้าของคุณ... ป้ามะลิ..." "ฉันรู้" ต้นนทีพูด "แต่ฉันไม่สามารถห้ามหัวใจตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว ลดา ฉันรักเธอจริงๆ" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ลดารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดอยู่บนใบหน้าของเธอ เธอหลับตาลงอย่างช้าๆ ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่าง "ต้น..." เสียงของลดาขาดหายไป เมื่อริมฝีปากของต้นนทีประทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่อ่อนโยน เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนา ลดากอดตอบต้นนทีแน่น เธอรู้ว่านี่คือสิ่งที่เธอรอคอยมาตลอด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความกังวลและความกลัว ความสัมพันธ์ของพวกเขามันจะไปในทิศทางไหน "เรา... เราจะทำอย่างไรดีคะ" ลดาถามหลังจากที่ผละออกจากอ้อมกอดของเขา "เราจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด" ต้นนทีตอบพลางเชยคางของเธอ "ฉันจะดูแลเธอเอง" บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนของต้นนทีที่เดินเข้ามาหา "เฮ้ ต้น! มาหาจริงด้วย นึกว่าล้อเล่นซะอีก" ต้นนทีผละออกจากลดาและหันไปยิ้มให้เพื่อนๆ "เออ พวกแกมาทำอะไรกันที่นี่" "ก็มาเดินเล่นชมดอกไม้น่ะสิ" เพื่อนคนหนึ่งตอบ "แล้วนี่ใครเนี่ย สวยจัง" เขาหันมามองลดาด้วยสายตาชื่นชม "นี่ลดา เป็นน้องสาวของฉันเอง" ต้นนทีพูดแนะนำลดากับเพื่อนๆ คำว่า 'น้องสาว' ทำให้ลดารู้สึกแปลกๆ ในใจ เธอไม่แน่ใจว่าต้นนทีตั้งใจจะพูดแบบนั้น หรือเพียงแค่ต้องการจะปกป้องเธอจากสายตาของเพื่อนๆ "อ้าว นึกว่าเป็นแฟนซะอีก" เพื่อนคนนั้นพูดขำๆ ต้นนทีหัวเราะเบาๆ "ยังหรอก ยังไม่ถึงขั้นนั้น" ลดารู้สึกได้ถึงความอึดอัด เธอไม่รู้จะวางตัวอย่างไรดี "เอาเถอะ พวกแก ไปหาอะไรกินกันต่อเถอะ" ต้นนทีพูดพลางจับมือของลดาเบาๆ "ส่วนฉัน ขออยู่กับน้องสาวอีกหน่อยนะ" เพื่อนๆ ของต้นนทีพยักหน้าเข้าใจและเดินจากไป ปล่อยให้ทั้งสองอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง "ต้น..." ลดาเอ่ยเรียกเขาเบาๆ "ไม่เป็นไรนะ" ต้นนทีพูดปลอบ "ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง" ลดามองเข้าไปในดวงตาของต้นนที เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคงในตัวเขา แต่เธอก็ยังอดกังวลไม่ได้ ความสัมพันธ์ของพวกเขา มันจะได้รับการยอมรับจากสังคมหรือไม่