หลังจากคืนนั้นที่สวนสาธารณะ ความสัมพันธ์ระหว่างลดาและต้นนทีก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาไม่ได้มองกันและกันในฐานะพี่น้องอีกต่อไป แต่กลายเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น ลดารู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ต้นนที เขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย อบอุ่น และมีความสุข แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดที่จะกังวลไม่ได้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะได้รับการยอมรับจากสังคมหรือไม่ ป้ามะลิจะรู้สึกอย่างไรหากรู้ว่าหลานชายของเธอกับหลานสาวที่เลี้ยงดูมา กำลังมีความสัมพันธ์ที่เกินเลยความเป็นพี่น้อง "ต้นคะ" ลดาเอ่ยเรียกต้นนทีขณะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ริมระเบียงบ้านของเธอ "หนูกังวลจังค่ะ" "กังวลเรื่องอะไรครับ" ต้นนทีถามพลางดึงมือของเธอมาจับไว้ "ก็เรื่องของเราสองคนนี่แหละค่ะ" ลดาตอบ "ถ้าเกิดป้ามาเห็นเข้า หรือถ้าคนอื่นๆ รู้..." "ไม่ต้องห่วงนะ" ต้นนทีบีบมือของเธอเบาๆ "ฉันจะคอยอยู่ข้างๆ เธอเอง" "แต่..." "ฟังฉันนะ ลดา" ต้นนทีพูดขึ้น "ฉันรักเธอ และฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอเด็ดขาด" คำพูดของต้นนทีทำให้ลดารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง เธอเชื่อใจเขา เธอเชื่อว่าเขาจะสามารถปกป้องเธอได้ "แล้วเรื่องป้าล่ะคะ" ลดาถาม "หนูไม่รู้จะบอกป้ายังไงดี" "เดี๋ยวฉันจะคุยกับป้าเอง" ต้นนทีตอบ "ฉันจะอธิบายให้ป้าฟัง ว่าเราสองคนรู้สึกอย่างไรต่อกัน" "แต่ถ้าป้าไม่เห็นด้วยล่ะคะ" ลดาถามอย่างกังวล "เราจะหาทางออกที่ดีที่สุดไปด้วยกัน" ต้นนทีพูดอย่างมั่นใจ "เชื่อใจฉันนะ" ลดามองเข้าไปในดวงตาของต้นนที เธอเห็นความจริงใจและความมุ่งมั่นในแววตาของเขา เธอยิ้มออกมาเล็กน้อย "ค่ะ หนูเชื่อใจต้น" วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ต้นนทีค่อยๆ เริ่มพูดคุยกับป้ามะลิเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับลดา ป้ามะลิเองก็ตกใจและผิดหวังในตอนแรก แต่เมื่อได้เห็นความรักที่ต้นนทีมีต่อหลานสาวของเธอ และความสุขที่ลดาได้รับ เธอก็เริ่มยอมรับในความสัมพันธ์ของทั้งสอง "ป้าก็เป็นห่วงนะ" ป้ามะลิพูดกับลดา "แต่ถ้าต้นทำให้หนูมีความสุขจริงๆ ป้าก็ไม่ว่าอะไร" "ขอบคุณค่ะป้า" ลดาตอบพร้อมกับกอดป้าไว้แน่น แม้ว่าป้ามะลิจะยอมรับ แต่สังคมรอบข้างก็ยังคงมีเสียงซุบซิบนินทาอยู่ไม่น้อย พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมลดาถึงได้คบกับต้นนที ทั้งๆ ที่พวกเขาเป็นเหมือนพี่น้องกันมาก่อน แต่ทั้งลดาและต้นนทีก็ไม่เคยสนใจเสียงเหล่านั้น พวกเขามีความสุขในความสัมพันธ์ของตนเอง และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคที่จะเข้ามา วันหนึ่ง ขณะที่ลดาและต้นนทีกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะ พวกเขาบังเอิญเจอกับพ่อแม่ของต้นนที พ่อแม่ของเขาดูเหมือนจะไม่พอใจนักที่เห็นทั้งสองอยู่ด้วยกัน "ต้น! นั่นใครน่ะ" แม่ของต้นนทีถามเสียงเข้ม "สวัสดีครับแม่" ต้นนทีทักทาย "นี่ลดาครับ" "ลดา! นี่ลูกจำได้ไหม" แม่ของต้นนทีหันมาพูดกับลดา "เราเคยเจอกันเมื่อนานมาแล้ว" "ค่ะ คุณป้า" ลดาตอบอย่างสุภาพ "แล้วนี่... ลูกกับลดา... สองคนนี้..." พ่อของต้นนทีถามอย่างไม่แน่ใจ "ครับพ่อ" ต้นนทีตอบ "ผมกับลดา... เราคบกันครับ" คำพูดนั้นทำเอาทุกคนในที่นั้นเงียบกริบไปชั่วขณะ ใบหน้าของพ่อแม่ต้นนทีเต็มไปด้วยความตกใจและไม่พอใจ "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันต้น!" พ่อของต้นนทีตะคอก "เธอจะคบกับลดาไม่ได้นะ!" "ทำไมผมจะคบไม่ได้ครับ!" ต้นนทีสวนกลับ "ผมรักเธอ!" "แต่เธอกับลดาเป็นเหมือนพี่น้องนะ!" แม่ของต้นนทีพูดเสียงดัง "นั่นมันก็แค่ในอดีต!" ต้นนทีตะคอกกลับ "ตอนนี้เราสองคนรักกัน!" การทะเลาะวิวาทของทั้งสองฝ่ายทำให้ผู้คนรอบข้างหันมามอง ลดาเองก็รู้สึกอึดอัดและเสียใจที่เห็นเหตุการณ์เป็นแบบนี้ "ต้นคะ พอแล้วค่ะ" ลดาพยายามห้ามเขา "ไม่! ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกความรักของเรา!" ต้นนทีพูดอย่างเด็ดเดี่ยว พ่อแม่ของต้นนทีมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกชายของตนจะมีความรู้สึกที่รุนแรงขนาดนี้ "ถ้าพวกแกยังยืนกรานที่จะคบกันแบบนี้" พ่อของต้นนทีพูดเสียงเย็น "ก็อย่ามาเหยียบหน้าบ้านฉันอีก!" พูดจบ พ่อแม่ของต้นนทีก็เดินจากไป ทิ้งไว้เพียงลดาและต้นนทีที่ยืนนิ่งด้วยความเสียใจ "ต้นคะ..." ลดาเอ่ยเรียกเขาเบาๆ "ไม่ต้องห่วงนะ" ต้นนทีหันมามองเธอ "ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" ลดามองเข้าไปในดวงตาของต้นนที เธอรู้ว่าพวกเขาจะต้องผ่านเรื่องราวต่างๆ ไปด้วยกันอีกมากมาย แต่เธอเชื่อมั่นในความรักของพวกเขา