ชีวิตของลดาและต้นนทียังคงดำเนินไปท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของสังคม แต่ทั้งสองก็พยายามเข้มแข็งและประคับประคองความสัมพันธ์ของตนเองไว้ ป้ามะลิเองก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะเป็นสะพานเชื่อมระหว่างลดา ต้นนที และคนรอบข้าง เพื่อลดทอนความขัดแย้งและสร้างความเข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าปัญหาที่แท้จริงกำลังจะก่อตัวขึ้นจากทิศทางที่คาดไม่ถึง วันหนึ่งขณะที่ลดาและต้นนทีกำลังเดินเล่นกันอย่างมีความสุขในสวนสาธารณะที่พวกเขาเคยมาเดทกันครั้งแรก จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทีที่ไม่เป็นมิตร "นี่มันอะไรกัน! คุณต้นนที!" เสียงแหลมสูงของเธอดังขึ้น ทำให้ผู้คนรอบข้างหันมามอง "ฉันเห็นคุณกับผู้หญิงคนนี้มาหลายครั้งแล้ว! นี่คุณนอกใจฉันเหรอ!" ลดาถึงกับอึ้ง ต้นนทีเองก็ดูตกใจไม่น้อย แต่ก็พยายามตั้งสติ "คุณครับ คุณกำลังเข้าใจผิดแล้ว" ต้นนทีพยายามอธิบาย "เข้าใจผิดอะไร! คุณเคยบอกฉันว่าคุณไปทำงานต่างจังหวัด! แต่คุณกลับมาอยู่กับผู้หญิงคนนี้! ฉันคือนางฟ้าในใจคุณไม่ใช่เหรอ!" ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อปนโกรธ ลดาถึงกับหน้าชา เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เธอหันไปมองต้นนทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ต้นนทีเองก็ดูอึดอัดและไม่สบายใจ "เธอเป็นใครครับ" ลดาถามเสียงสั่น "ฉันคือแฟนของคุณต้นนทีไง!" ผู้หญิงคนนั้นหันมามองลดาทันที สีหน้าของเธอแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน "แล้วคุณล่ะ เป็นใคร! เป็นชู้กับแฟนฉันเหรอ!" "นี่คุณพูดจาอะไร!" ต้นนทีแทรกขึ้น "ลดามันไม่ใช่ชู้! แล้วคุณก็ไม่ใช่แฟนฉัน!" "อะไรนะคะ! คุณกล้าปฏิเสธฉันแบบนี้เหรอ! คุณต้นนที! คุณเคยบอกรักฉัน! เคยบอกว่าจะแต่งงานกับฉัน!" ผู้หญิงคนนั้นเสียงดังขึ้นอีก ทำให้ผู้คนเริ่มให้ความสนใจมากขึ้น ลดาเริ่มรู้สึกไม่ดี เธอไม่ชอบการเป็นจุดสนใจในสถานการณ์แบบนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์ที่ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นฝ่ายผิด "ต้น... นี่มันเรื่องอะไรกัน" ลดาถามต้นนทีด้วยน้ำเสียงกระซิบ ต้นนทีหันมามองลดาสีหน้ากังวล "ลดา... เรื่องมันยาว" "ยาวอะไร! เล่ามาสิ!" ผู้หญิงคนนั้นตะโกน "อย่าหลอกผู้หญิงคนนี้อีกเลย!" "เงียบนะ!" ต้นนทีขึ้นเสียงอย่างอดทน "ผมจะอธิบายให้คุณฟัง แต่ไม่ใช่ที่นี่" "ทำไม! คุณจะอายเหรอ! อายที่ถูกจับได้ว่านอกใจ!" "ผมไม่ได้นอกใจคุณ เพราะคุณไม่เคยเป็นอะไรกับผมเลย!" ต้นนทีพูดหนักแน่น "ผมเคยบอกคุณแล้วไงว่าผมไม่สามารถรักคุณได้แบบนั้น!" "ไม่จริง! คุณโกหก! คุณบอกรักฉัน! คุณบอกว่าคุณจะขอฉันแต่งงาน!" ผู้หญิงคนนั้นยังคงยืนกราน ลดาได้แต่ยืนนิ่ง เธอรู้สึกสับสนและเจ็บปวด เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี คำพูดของต้นนทีดูจริงจัง แต่คำพูดของผู้หญิงคนนั้นก็ดูเหมือนจะมาจากใจ "คุณต้นนทีคะ" ลดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "คุณเคยบอกรักฉัน... แล้วผู้หญิงคนนี้... เขาเป็นใครคะ" ต้นนทีหันมามองลดาสีหน้าเคร่งเครียด "ลดา... เธอคนนี้คือ... คุณแอนนี่ เธอเข้าใจผิดไปเอง" "เข้าใจผิดอะไร! ก็คุณบอกรักฉัน! คุณบอกว่าคุณจะแต่งงานกับฉัน! แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงมาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น!" แอนนี่กรีดร้อง "ผมไม่เคยบอกว่าจะแต่งงานกับคุณ!" ต้นนทีแทบจะตะโกน "ผมแค่รู้สึกสงสารคุณ เพราะคุณเคยบอกว่าคุณมีปัญหาครอบครัว ผมเลยพยายามช่วยเหลือ แต่ผมไม่เคยมีความรู้สึกเกินเลยไปกว่านั้น!" "โกหก! คุณโกหก! คุณหลอกใช้ฉัน!" แอนนี่ร้องไห้ฟูมฟาย ลดาได้แต่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี เธอรู้สึกสงสารแอนนี่ แต่ก็รู้สึกเจ็บปวดกับคำโกหกที่อาจจะเกิดขึ้น "พอเถอะครับคุณแอนนี่" ต้นนทีพูดเสียงเย็น "ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงคิดไปแบบนั้น แต่ผมยืนยันว่าผมไม่เคยรักคุณ และผมก็ไม่มีวันนอกใจลดา" "ลดา? ใครคือลดา! เธอคือคนที่คุณกำลังจะแต่งงานด้วยเหรอ! นี่คุณจะแต่งงานกับเธอทั้งๆ ที่บอกรักฉันเหรอ!" แอนนี่หันมามองลดาทันที "ใช่ค่ะ" ลดาตอบเสียงเบา "หนูคือลดา และต้นนทีรักหนู" "ไม่จริง! คุณโกหก! คุณเป็นชู้! คุณแย่งแฟนฉันไป!" แอนนี่พุ่งเข้ามาจะทำร้ายลดา แต่ต้นนทีรีบคว้าแขนเธอไว้ "พอได้แล้ว!" ต้นนทีพูดเสียงดัง "ผมจะไม่ให้คุณทำร้ายลดาเด็ดขาด! ถ้าคุณยังจะอาละวาดแบบนี้ ผมจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย!" เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของต้นนที แอนนี่ก็หยุดชะงักไป เธอเหลือบมองลดาสีหน้าเศร้าหมอง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไป "คุณมันใจร้าย! ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้คุณ!" แอนนี่พูดทิ้งท้ายแล้วรีบเดินจากไป เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้บรรยากาศระหว่างลดาและต้นนทีเปลี่ยนไปทันที ลดาเดินเงียบๆ ไม่พูดอะไร เธอรู้สึกสับสนและไม่สบายใจ "ลดา" ต้นนทีพยายามเอื้อมมือมาจับมือเธอ "ฟังผมนะ" ลดาชักมือกลับ "ต้น... เขาพูดว่าคุณบอกรักเขา... คุณบอกว่าจะแต่งงานกับเขา... มันจริงเหรอคะ" ต้นนทีถอนหายใจยาว "ลดา... ผมเคยเล่าให้คุณฟังแล้วใช่ไหม ว่าผมมีปัญหาเรื่องครอบครัว" "ค่ะ" ลดาตอบเสียงแผ่ว "คุณแอนนี่เป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อผม" ต้นนทีอธิบาย "พ่อผมสนิทกับพ่อเขามาก แล้วพอพ่อเขาเสีย พ่อผมก็เลยพยายามช่วยเหลือครอบครัวเขา" "แล้วเรื่องบอกรัก..." ลดาถาม "ผมอาจจะเคยพูดอะไรที่ทำให้เขาเข้าใจผิดไป" ต้นนทีพูดอย่างลำบากใจ "เพราะผมเห็นว่าเขากำลังมีปัญหาชีวิต แล้วก็มีคนจะมาขอเขาแต่งงาน ผมก็เลยพยายามให้กำลังใจเขา บอกเขาว่าเขาเป็นคนดี น่าจะมีคนรักที่ดี ผมอาจจะใช้คำพูดที่มันกำกวมไปหน่อย" "แล้วเรื่องแต่งงานล่ะคะ" ลดาถาม "ผมไม่เคยพูดว่าจะแต่งงานกับเขาเด็ดขาด" ต้นนทีตอบเสียงหนักแน่น "ผมพูดกับเขาเสมอว่าผมไม่สามารถรักเขาได้แบบคู่รัก ผมบอกเขาว่าผมมองเขาเป็นเหมือนน้องสาว หรือไม่ก็ลูกของเพื่อนพ่อ" ลดาพยายามประมวลคำพูดของต้นนที เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่ก็อดที่จะรู้สึกเสียใจไม่ได้ที่ต้นนทีเคยมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่น "แล้วทำไมคุณไม่เคยบอกหนูเลยคะ" ลดาถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย "ผมกลัวว่าคุณจะเข้าใจผิด กลัวว่าคุณจะเสียใจ" ต้นนทีตอบ "ผมไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อย มันมาบั่นทอนความรู้สึกของเรา" "แต่มันก็เกิดขึ้นจนได้" ลดาพูดเบาๆ "ผมขอโทษนะลดา" ต้นนทีเอื้อมมือมาจับมือเธออีกครั้ง "ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณ ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียใจ" ลดาเงยหน้ามองต้นนที เธอเห็นความเสียใจในแววตาของเขา เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะโกหกเธอ แต่การที่เรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้น มันทำให้ความรู้สึกของเธอสั่นคลอนไปบ้าง "หนู... หนูไม่รู้จะรู้สึกยังไงดี" ลดาพูดตามตรง "หนูรักต้นนะ แต่เรื่องนี้มันทำให้หนูรู้สึกไม่สบายใจเลย" "ผมเข้าใจ" ต้นนทีบีบมือเธอเบาๆ "ผมจะให้เวลาคุณนะ ถ้าคุณต้องการเวลาคิด หรือถ้าคุณอยากจะถามอะไรเพิ่มเติม ถามผมได้เสมอ ผมพร้อมที่จะตอบทุกคำถามของคุณ" ลดาพยักหน้าเบาๆ เธอรู้ว่าเธอต้องใช้เวลาเพื่อประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น เหตุการณ์นี้เหมือนเป็นสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในความสัมพันธ์ของเธอและต้นนที ความสุขที่เคยมีมาเหมือนจะถูกบดบังด้วยเงาของความไม่ไว้วางใจที่ก่อตัวขึ้นมาใหม่