หลังจากต้นนทีได้ปรับความเข้าใจกับลดาอย่างจริงจัง โดยให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่มีความลับใดๆ ต่อไปอีก ลดาเองก็รู้สึกเบาใจขึ้น แต่ความกังวลก็ยังคงเกาะกุมจิตใจของเธออยู่ลึกๆ การปรากฏตัวของแอนนี่ในวันนั้นเป็นเหมือนสัญญาณเตือนภัยที่ส่งเสียงดังขึ้นมาในความสัมพันธ์ที่เปราะบางของทั้งคู่ ต้นนทีพยายามอย่างเต็มที่ที่จะชดเชยความรู้สึกของเธอ เขาพาเธอไปทานอาหารในร้านโปรด พาไปเดินเล่นในสถานที่ที่เธอชอบ และใช้เวลาทุกนาทีไปกับเธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ราวกับจะพิสูจน์คำสัญญาที่เขาให้ไว้ “ต้นนที” ลดาเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ริมแม่น้ำยามเย็น แสงสีทองของดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า สาดส่องเป็นประกายระยิบระยับบนผิวน้ำ “หนูยังกังวลเรื่องคุณแอนนี่อยู่นะคะ” ต้นนทีหันมามองลดา จับมือของเธอมากุมไว้เบาๆ “ผมรู้ครับ ผมเข้าใจว่าคุณยังไม่สบายใจ แต่อย่าคิดมากนะ ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมจะไม่มีอะไรกับคุณแอนนี่อีกต่อไป” “แต่หนูเห็นท่าทางของคุณแอนนี่วันนั้นนะคะ เธอดูไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เลย” ลดาพูด เสียงของเธอยังคงมีความกังวลเจือปนอยู่ “ผมจะจัดการเอง” ต้นนทีตอบหนักแน่น “ผมจะคุยกับเธออีกครั้ง ผมจะทำให้เธอเข้าใจจริงๆ ว่าเราไม่มีทางเป็นไปได้” “ต้นแน่ใจเหรอคะ” ลดาถาม พยายามมองเข้าไปในดวงตาของต้นนที “ถ้าเธอมาหาเราอีก หรือมาทำอะไรให้วุ่นวายกว่าเดิมล่ะคะ” “ผมจะไม่ให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด” ต้นนทีพยายามโน้มน้าว “ผมจะบอกเธอให้ชัดเจน ว่าผมรักคุณ และผมเลือกคุณแล้ว” “หนูอยากเชื่อต้นนะคะ” ลดาพึมพำ “แต่พอคิดถึงเรื่องที่ต้นเคยปิดบังหนู หนูเลยอดกังวลไม่ได้” “ผมเข้าใจครับ” ต้นนทีถอนหายใจ “ผมผิดเองที่ไม่ได้บอกคุณ เรื่องของผมกับคุณแอนนี่มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่ผมจะเจอคุณ ผมไม่อยากให้มันมามีอิทธิพลกับความสัมพันธ์ของเรา ผมก็เลยพยายามที่จะจัดการมันเอง แต่ผมคิดผิด” “ถ้าอย่างนั้น ทำไมตอนนั้นต้นไม่บอกหนูเลยล่ะคะ” ลดาถามอีกครั้ง คำถามเดิมที่วนเวียนอยู่ในใจของเธอ “ผมกลัว” ต้นนทียอมรับ “ผมกลัวว่าคุณจะคิดมาก กลัวว่าคุณจะเสียใจ กลัวว่าคุณจะไม่เข้าใจผม ผมมันไม่เก่งเรื่องการอธิบายตัวเองเท่าไหร่” “หนูก็ไม่เคยว่าต้นไม่เก่งนะคะ” ลดาพูด ยิ้มบางๆ “แค่ต้นจริงใจกับหนูก็พอแล้ว” “ผมรักคุณนะลดา” ต้นนทีพูดเสียงทุ้มต่ำ “รักมากกว่าที่เคยรักใคร” ลดาซบหน้าลงกับอกของต้นนที สูดกลิ่นกายที่คุ้นเคย “หนูก็รักต้นค่ะ” วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มกลับมามั่นคงอีกครั้ง ลดาเริ่มคลายความกังวลลง ต้นนทีก็พยายามทำทุกอย่างให้เธอสบายใจ เขาแทบจะอยู่ติดเธอตลอดเวลา จนป้ามะลิเองก็ยังแซวว่า “นี่แน่ะ แอบไปทำอะไรกันมาถึงได้ติดกันปานปานนี้” “ป้าคะ ต้นเขาแค่กลัวหนูหายไปเฉยๆ ค่ะ” ลดาตอบแก้เขิน “นั่นแหละดีแล้ว” ป้ามะลิยิ้ม “คนรักกันเขาก็ต้องหวงแหนกันแบบนี้แหละ” แต่แล้ว ความสงบสุขที่กำลังก่อตัวขึ้นก็ถูกสั่นคลอนอีกครั้ง ในวันรุ่งขึ้น ขณะที่ลดาและต้นนทีกำลังจะออกไปทำธุระด้วยกัน จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกดังมาจากหน้าบ้าน “คุณต้นนที! คุณต้นนทีอยู่ไหมคะ!” เป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง ลดาจำได้ทันทีว่าเป็นแอนนี่ เธอรีบหันไปมองต้นนทีที่ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าของต้นนทีเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับเรื่องที่ไม่อยากเจอ “ใครมาคะต้น” ลดาถามเสียงเบา “ผม... ผมไม่รู้” ต้นนทีตอบ แต่แววตาของเขากลับส่อแววโกหกให้ลดาเห็น “ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เลยค่ะคุณต้นนที!” แอนนี่เดินเข้ามาในรั้วบ้านทันที โดยไม่รอให้ใครเชิญ เธอมองมาที่ลดาด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน “ฉันรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่! ฉันเห็นรถคุณจอดอยู่!” “คุณแอนนี่ครับ” ต้นนทีพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบที่สุด “ผมบอกคุณแล้วไงว่าอย่ามาที่นี่” “แล้วใครอนุญาตให้คุณมาหาผู้หญิงคนนี้อีกคะ!” แอนนี่ชี้หน้าลดา “คุณต้นนที คุณบอกว่าจะเลิกยุ่งกับเธอแล้วนี่นา!” ลดาถึงกับอึ้ง เธอหันไปมองต้นนทีด้วยความแปลกใจ “ต้น... นี่มันเรื่องอะไรกัน” ต้นนทีถอนหายใจอย่างหนัก “ลดา... นี่คือคุณแอนนี่ ที่ผมเคยเล่าให้ฟัง” “เล่าให้ฟัง? เล่าว่ายังไงคะ” แอนนี่แทรกขึ้นอย่างรวดเร็ว “เล่าว่าคุณทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนนี้เหรอ! เล่าว่าคุณกำลังนอกใจฉันเหรอ!” “คุณแอนนี่ ผมไม่เคยนอกใจคุณ” ต้นนทีพูดเสียงเข้ม “เพราะผมไม่เคยเป็นอะไรกับคุณเลย” “อะไรนะคะ! คุณกล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง!” แอนนี่แทบจะกระโจนเข้าใส่ต้นนที “เมื่อคืนคุณยังบอกรักฉันอยู่เลยนะ! คุณบอกว่าคุณจะกลับมาหาฉัน!” “ผมไม่ได้บอก” ต้นนทีปฏิเสธ “คุณอาจจะเข้าใจผิดไปเอง” “ไม่จริง! คุณหลอกฉัน! คุณหลอกผู้หญิงคนนี้ด้วย! คุณเป็นคนเจ้าชู้!” แอนนี่ตะโกนเสียงดังจนป้ามะลิที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวนต้องเดินออกมาดู “เกิดอะไรขึ้นคะคุณต้นนที” ป้ามะลิถามด้วยความเป็นห่วง “คุณแอนนี่เขามาหาค่ะป้า” ต้นนทีตอบ “คุณแอนนี่?” ป้ามะลิมองแอนนี่อย่างสงสัย “คุณเป็นใครคะ” “ฉันคือคนที่คุณต้นนทีรักค่ะ!” แอนนี่ประกาศก้อง “แต่ตอนนี้เขากำลังจะทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนนี้!” “คุณพูดอะไรของคุณ!” ต้นนทีขึ้นเสียง “ผมไม่เคยรักคุณ!” “ไม่จริง! คุณเคยให้แหวนฉัน! คุณเคยบอกว่าจะขอฉันแต่งงาน!” แอนนี่โต้กลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ลดาได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกหน้าชา เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้จากต้นนทีมาก่อน เธอรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มลงมาอีกครั้ง เธอหันไปมองต้นนทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความผิดหวัง “ต้น... จริงเหรอ” ลดาถามเสียงสั่น ต้นนทีหน้าเสีย “ลดา... ผมจะอธิบาย” “ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น!” แอนนี่พูดเสริม “เขาหลอกคุณ! เขาหลอกทุกคน! เขาเป็นคนไม่น่าไว้ใจ!” “พอได้แล้วคุณแอนนี่!” ต้นนทีตะคอก “ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมไม่สามารถรักคุณได้! ผมมีลดาแล้ว!” “แต่คุณเคยรักฉัน! คุณเคยเป็นของฉัน!” แอนนี่ร้องไห้ “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้!” “ผมไม่เคยเป็นของคุณ!” ต้นนทีพูดเสียงดัง “เรื่องที่ผ่านมามันจบไปแล้ว!” “ไม่จริง! คุณต้องรับผิดชอบ!” แอนนี่เดินเข้ามาจะคว้าแขนต้นนที แต่ลดาคว้าแขนต้นนทีไว้ก่อน “พอค่ะ!” ลดาพูดเสียงดัง “หนูไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นอีกแล้ว!” แอนนี่มองลดาด้วยสายตาอาฆาต “คุณ! แกเป็นคนยังไง! มาแย่งแฟนคนอื่น!” “หนูไม่ได้แย่งค่ะ!” ลดาสวนกลับ “หนูกับต้นนทีรักกัน!” “ไม่จริง! เขาเคยรักฉัน!” แอนนี่พยายามจะเข้ามาทำร้ายลดา แต่ต้นนทีรีบเข้ามาขวางไว้ “คุณแอนนี่! ถ้าคุณยังไม่หยุด ผมจะแจ้งตำรวจ!” ต้นนทีขู่ แอนนี่ชะงักไป เธอหันมามองต้นนทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะหันมามองลดาสุดท้าย “จำไว้เลย! แกจะไม่มีวันมีความสุข!” พูดจบ แอนนี่ก็สะบัดหน้าเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด ลดาตัวสั่นเทา เธอหันไปมองต้นนทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ต้น... เขาพูดเรื่องแหวน เรื่องขอแต่งงาน... มันคืออะไร” ลดาถาม เสียงของเธอสั่นเครือ ต้นนทีถอนหายใจอย่างหนัก กุมมือของลดาไว้แน่น “ลดา... ผมขอโทษ ผมควรจะบอกคุณตั้งแต่แรก” “ต้น...” ลดาพูดไม่ออก น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง” ต้นนทีพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “แต่ผมอยากให้คุณฟังผมให้จบก่อนนะครับ”