เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังมาจากบันไดแกะสลักอย่างประณีตของคฤหาสน์อันโอ่อ่าหลังนี้ ลิลลี่สะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะไม้สักเนื้อดี ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววเหนื่อยหน่าย แต่ก็ยังคงความมุ่งมั่นอยู่เบื้องลึก แสงสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสะท้อนเงาตะคุ่มของผู้ชายที่เดินเข้ามา ใบหน้าคมคายราวกับเทพบุตรกรีก แต่แฝงไว้ด้วยแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง ดวงตาของเขาเหมือนจะกลั่นแกล้งให้เธอรู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่ได้สบกัน "ยังไม่กลับอีกเหรอ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ถามอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่กลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเธอราวกับมีดกรีด ลิลลี่เม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าคำถามนี้ไม่ได้ต้องการคำตอบจริงๆ พ่อของเธอ ผู้เป็นที่รักและนับถือของเธอ กำลังจะส่งเธอเข้าพิธีแต่งงานที่เธอไม่เคยต้องการ ผู้ชายตรงหน้า คือ "สามี" ที่ถูกจัดหามาให้ เป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้ร่ำรวยและทรงอิทธิพลในวงการอสังหาริมทรัพย์ นามว่า "ธีรภัทร" หรือที่ใครๆ เรียกขานเขาว่า "ท่านประธานธีรภัทร" ผู้ที่ใครๆ ต่างก็เกรงขามและยกย่อง แต่สำหรับลิลลี่ เขาคือปีศาจร้ายในคราบสุภาพบุรุษ "กำลังจะกลับแล้วค่ะ" เธอตอบเสียงเบา พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "คุณพ่อคงเหนื่อย ไม่อยากให้รบกวน" ธีรภัทรเดินเข้ามาใกล้ ยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานของพ่อเธอ ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉย แต่แววตาที่มองมานั้นราวกับจะสำรวจทุกอณูของเธอ "พ่อของเธอคงสบายใจขึ้นมากสินะ ที่เห็นลูกสาวคนเดียวได้แต่งงานเข้าตระกูลใหญ่แบบนี้" คำพูดนั้นเสียดแทงใจลิลลี่ เธอรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้คือข้อตกลงทางธุรกิจ การรวมสองตระกูลที่ทรงอำนาจเข้าไว้ด้วยกัน เพื่อผลประโยชน์มหาศาลของทั้งสองฝ่าย พ่อของเธอคงไม่มีทางเลือกอื่น แต่การต้องยกเธอให้เป็นเครื่องมือในการต่อรองนี้ มันเจ็บปวดเหลือเกิน "คุณธีรภัทรพูดเหมือน... เหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องง่ายสำหรับฉัน" ลิลลี่เผลอหลุดปากออกไป เธอรู้ทันทีว่าควรจะเงียบ แต่คำพูดก็หลุดลอยไปแล้ว ธีรภัทรถอนหายใจเบาๆ "เธอคิดว่ามันง่ายสำหรับฉันงั้นเหรอ ลิลลี่? ฉันก็ถูกบังคับเหมือนกัน อย่าคิดว่าตัวเองเป็นเหยื่ออยู่คนเดียว" "บังคับ? ในเมื่อคุณมีทุกอย่าง มีอำนาจ มีเงินทอง จะมีอะไรที่บังคับคุณได้อีก" เธอเผลอขึ้นเสียงเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "ฉันมีข้อผูกมัดกับตระกูลของเธอมาตั้งแต่เด็ก" ธีรภัทรพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความขมขื่น "ข้อตกลงที่มองไม่เห็นมันผูกมัดฉันไว้มากกว่าที่เธอคิด" "ข้อผูกมัด? หรือเป็นความต้องการของคุณเองที่จะได้ทุกอย่าง" ลิลลี่สวนกลับทันควัน เธอไม่เชื่อคำพูดของเขาแม้แต่น้อย "เธอจะเชื่อหรือไม่เชื่อ มันก็ไม่สำคัญ" ธีรภัทรเดินออกจากกรอบประตูมาหาเธออย่างช้าๆ "สิ่งที่สำคัญคือเราสองคนจะแต่งงานกันในอีกสามเดือนข้างหน้า และฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาขัดขวาง" เขาเดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของพ่อเธอ ก้มลงมองกองเอกสารตรงหน้า "งานของพ่อเธอ ก็คือมรดกของฉันในอนาคตอันใกล้นี้สินะ" คำพูดนั้นยิ่งทำให้ลิลลี่รู้สึกรังเกียจเขามากขึ้นไปอีก เขาพูดราวกับว่าเธอเป็นเพียงสิ่งของที่รอการครอบครอง "คุณพูดจาเหมือนฉันเป็นสิ่งของไม่มีชีวิตจิตใจเลยนะคะ" "เธอก็เป็นเหมือนสิ่งของนั่นแหละ" ธีรภัทรตอบกลับทันทีโดยไม่ลังเล "เป็นของหมั้นที่พ่อเธอให้ฉัน" น้ำตาคลอเบ้าของลิลลี่ เธอไม่เคยเจอใครที่เย็นชาและร้ายกาจได้ขนาดนี้มาก่อน "คุณมัน... คุณมันไม่มีหัวใจ" "หัวใจเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย ลิลลี่" เขาพูดพลางก้มลงหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู "ฉันมีแต่ความจำเป็นต้องทำ" "ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยฉันไปสิคะ" เธออ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง ธีรภัทรมองหน้าเธอ นัยน์ตาเย็นชาฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "มันสายเกินไปแล้ว" เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรู "ดึกแล้ว พ่อของเธอคงเข้านอนแล้ว ฉันจะไปส่งเธอที่ห้อง" "ไม่ต้องค่ะ ฉันไปเองได้" ลิลลี่รีบปฏิเสธ เธอไม่อยากใกล้ชิดเขามากกว่านี้ "ฉันบอกให้ไปส่ง" ธีรภัทรพูดเสียงเข้มขึ้น "อย่าทำให้ฉันต้องเสียอารมณ์ก่อนวันแต่งงานของเรา" ลิลลี่กัดริมฝีปากแน่น เธอไม่มีทางเลือก เธอเดินนำหน้าเขาออกไปจากห้องทำงาน พลางสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อพยายามสงบสติอารมณ์ ท่ามกลางความมืดและความเงียบของคฤหาสน์อันกว้างใหญ่ มีเพียงเสียงฝีเท้าของคนสองคนที่สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ ราวกับเป็นเสียงสัญญาณแห่งโศกนาฏกรรมที่จะตามมา เมื่อมาถึงหน้าห้องนอนของเธอ ธีรภัทรก็หยุดยืนมองเธอ "คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่เธอจะนอนในห้องนี้ในฐานะลูกสาวของตระกูลนี้" ลิลลี่หันไปเผชิญหน้ากับเขา "แล้วพรุ่งนี้ฉันจะเป็นอะไรคะ? ของเล่นชิ้นใหม่ของคุณ?" ธีรภัทรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เธอจะเป็น... ภรรยาของฉัน" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาที่มองมากลับมีความหมายแฝงเร้นที่ทำให้เธอขนลุก "และฉันก็ไม่เคยเล่นกับของเล่นของฉัน" เขาหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ลิลลี่อยู่อย่างโดดเดี่ยวในความมืดมิดของค่ำคืน เธอพิงประตูปิดแน่น หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม ภาพใบหน้าเย็นชาของธีรภัทรยังคงติดตา ราวกับจะเป็นฝันร้ายที่จะตามหลอกหลอนเธอไปตลอดกาล