เช้าวันรุ่งขึ้น ลิลลี่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ วันนี้เป็นวันสำคัญ เธอต้องไปพบธีรภัทรเพื่อหารือเรื่องงานแต่งงานที่ใกล้เข้ามาทุกที เธอพยายามสะบัดความคิดเศร้าหมองออกไป พยายามบอกตัวเองว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไป เมื่อลงมาที่ห้องอาหาร เห็นธีรภัทรนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว เขาสวมชุดสูทสีเข้ม ใบหน้ายังคงความหล่อเหลา แต่แววตาดูไม่เป็นมิตรเหมือนเคย เขาจิบกาแฟอย่างใจเย็น ราวกับว่าเมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "อรุณสวัสดิ์" ลิลลี่กล่าวทักทาย พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ธีรภัทรเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองเอกสารบนตัก "สวัสดี" เขาตอบสั้นๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัด ลิลลี่พยายามชวนคุยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เพื่อคลายความตึงเครียด แต่ธีรภัทรกลับตอบคำถามสั้นๆ หรือไม่ก็ตอบเป็นพยักหน้า "คุณธีรภัทร... เรื่องงานแต่งงาน เราจะเริ่มเตรียมตัวกันเมื่อไหร่คะ" เธอถามอย่างอึ้งๆ ธีรภัทรวางแก้วกาแฟลง "เมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณพร้อม" "แต่... ควรจะมีการพูดคุยรายละเอียดกันก่อนนะคะ" ลิลลี่พยายามจะสื่อสาร "ฉันมีเวลาเสมอ" เขาตอบกลับ "แต่ถ้าเธออยากเลื่อนงานแต่งออกไปอีก ฉันก็ไม่ติดอะไร" คำพูดนั้นทำให้ลิลลี่ชะงัก "คุณ... คุณอยากเลื่อนงั้นเหรอคะ" ธีรภัทรเลิกคิ้วขึ้น "ทำไม? เธอไม่อยากแต่งงานกับฉันแล้วเหรอ" น้ำเสียงของเขาฟังดูประชดประชัน "เปล่าค่ะ" ลิลลี่รีบปฏิเสธ "แต่คุณดูไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่" "ฉันเต็มใจเสมอสำหรับทุกเรื่องที่เกี่ยวกับผลประโยชน์ของฉัน" เขาตอบอย่างไม่แยแส "และการแต่งงานครั้งนี้ก็เป็นผลประโยชน์ที่สำคัญที่สุดของฉัน" คำพูดนั้นยิ่งตอกย้ำว่าเธอเป็นเพียงสิ่งของในสายตาเขา ลิลลี่รู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งเย็นเฉียบไหลเข้ามาในอก "ถ้าอย่างนั้น... เราก็แค่ทำตามหน้าที่ของคุณก็พอ" "ถูกต้อง" ธีรภัทรยิ้มมุมปากเล็กน้อย "แล้วก็... ฉันขอให้เธอเรียกชื่อฉันว่า 'พี่ภัทร'" "พี่ภัทร?" ลิลลี่ทวนคำด้วยความประหลาดใจ "ทำไมต้องเรียกแบบนั้นคะ" "มันจะช่วยให้เธอรู้สึกสนิทสนมกับฉันมากขึ้น" เขาตอบ "และทำให้คนอื่นเห็นว่าเราเป็นสามีภรรยาที่รักกันดี" "แต่เราไม่ได้รักกัน" ลิลลี่เผลอพูดออกไป "ไม่สำคัญ" ธีรภัทรกล่าว "ความรู้สึกไม่ใช่ปัจจัยสำคัญในชีวิตฉัน" หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ธีรภัทรก็ชวนเธอไปดูสถานที่จัดงานแต่งงาน เขาพาเธอไปยังโรงแรมหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง บรรยากาศภายในโรงแรมดูโอ่อ่าและหรูหรา ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างดีราวกับรอคอยงานสำคัญ "ที่นี่เป็นที่ที่ฉันเลือก" ธีรภัทรกล่าว "สวยงามและเหมาะสมกับฐานะของเรา" ลิลลี่เดินสำรวจรอบๆ อย่างเงียบๆ เธอเห็นความประณีตในทุกรายละเอียด แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่า "สวยค่ะ" เธอตอบสั้นๆ "เธอชอบไหม" เขาถาม "ก็... สวยค่ะ" ลิลลี่ตอบอย่างไม่แน่ใจ "ถ้ามีอะไรที่เธออยากปรับเปลี่ยน ก็บอกได้นะ" ธีรภัทรพูด ลิลลี่มองเขา เธอเห็นแววตาที่ดูเหมือนจะจริงจัง "ฉัน... ฉันอยากมีมุมเล็กๆ ของตัวเองในงานค่ะ" "มุมเล็กๆ? หมายถึงอะไร" "ฉันอยากจะมีส่วนร่วมในการตกแต่งบ้างค่ะ" ลิลลี่อธิบาย "อาจจะเป็นดอกไม้ หรือของตกแต่งเล็กๆ น้อยๆ ที่สะท้อนความเป็นฉัน" ธีรภัทรพยักหน้า "ก็ได้ ฉันจะให้ทีมงานประสานงานกับเธอ" ในระหว่างที่ธีรภัทรคุยโทรศัพท์เรื่องงาน ลิลลี่ก็เดินไปหยุดอยู่ที่ริมหน้าต่าง มองออกไปเห็นสวนสวยเบื้องล่าง ทันใดนั้นสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ เป็นรูปของธีรภัทรในวัยเด็ก กำลังยืนอยู่ข้างผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าของเธออ่อนหวานและใจดี ลิลลี่จำไม่ได้ว่าเคยเห็นเธอที่ไหน "ใครคะ" เธอถามธีรภัทรทันทีที่เขาวางสาย ธีรภัทรหันมามองตามสายตาของเธอ "อ๋อ รูปแม่ของฉัน" "ท่านเสียชีวิตแล้วเหรอคะ" ลิลลี่ถามอย่างสงสัย "ใช่" ธีรภัทรตอบสั้นๆ "ตั้งแต่ฉันยังเด็ก" "คุณดูมีความสุขมากเลยนะคะในรูป" ลิลลี่พูดพลางมองรูปนั้นอีกครั้ง "ท่านคงเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนมาก" ธีรภัทรเดินเข้ามาใกล้ ยืนมองรูปนั้นกับเธอ "เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับท่านเลย" "ไม่ค่ะ" ลิลลี่ส่ายหน้า "ฉันไม่เคยพบท่าน" "น่าเสียดาย" ธีรภัทรพูดเสียงเบา "เธอคงจะชอบท่าน" "แล้ว... ทำไมคุณถึงมีรูปของฉันอยู่ที่นี่คะ" ลิลลี่ถามอย่างงุนงง ธีรภัทรหันมามองเธอ ใบหน้าของเขาฉายแววบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "เพราะเธอ... เป็นเหมือนแม่ของฉัน" คำพูดนั้นทำให้ลิลลี่ตกใจ "คุณพูดเรื่องอะไรคะ" "เธอก็เหมือนแม่ของฉัน... ในหลายๆ ด้าน" ธีรภัทรกล่าว "ท่านเป็นคนใจดี อ่อนโยน และมองโลกในแง่ดี" ลิลลี่รู้สึกแปลกประหลาด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ "แต่ฉัน... ฉันไม่ใช่แม่ของคุณนะคะ" "ฉันรู้" ธีรภัทรตอบ "แต่บางที... สิ่งที่ขาดหายไปในชีวิต ก็อาจจะถูกเติมเต็มด้วยสิ่งใหม่ๆ ได้" เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน "ไปเถอะ เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ" ลิลลี่มองตามแผ่นหลังของเขาไป เธอรู้สึกสับสนกับคำพูดของเขา เหลือเชื่อว่าผู้ชายที่เย็นชาอย่างเขา จะมีความทรงจำเกี่ยวกับแม่ที่ลึกซึ้งขนาดนี้ หรือบางที... ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกระด้างนั้น อาจมีหัวใจที่อ่อนไหวซ่อนอยู่ก็ได้