"วิศรุต!" ลิลลี่อุทานด้วยความตกใจแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ขณะที่ธีรภัทรมองวิศรุตด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนระคนผิดหวัง "เป็นไปได้ยังไง!" วิศรุตยืนตัวแข็งทื่อภายใต้การควบคุมของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกเมื่อเผชิญหน้ากับธีรภัทรและลิลลี่ "ฉันไม่เข้าใจ... ทำไมถึงเป็นนาย วิศรุต" ธีรภัทรถาม เสียงของเขาแผ่วเบาลง แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด "ทำไมนายถึงทำแบบนี้" วิศรุตสบตาธีรภัทรชั่วครู่ ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตา "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ" เขาพึมพำเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ไม่ได้ตั้งใจเหรอ!" ธีรภัทรขึ้นเสียง "นายบุกเข้ามาในบ้านฉัน! เกือบทำร้ายฉัน! นายคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างนั้นเหรอ!" "ใจเย็นก่อนนะคุณภัทร" ลิลลี่กล่าว พยายามดึงแขนธีรภัทร "ปล่อยให้ตำรวจจัดการเถอะค่ะ" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งกล่าวกับธีรภัทร "คุณธีรภัทรครับ ผู้ต้องหารายนี้จะเป็นผู้ให้ปากคำกับเราที่สถานีตำรวจครับ" ธีรภัทรพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่ เขามองวิศรุตอีกครั้งก่อนที่วิศรุตจะถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจไป "ฉันไม่คิดเลยว่าจะเป็นวิศรุต" ลิลลี่กล่าว ขณะที่เธอกับธีรภัทรยืนมองรถตำรวจค่อยๆ เลือนหายไป "เขาดูเป็นคนดีแท้ๆ" "คนเรามีหลายด้าน ลิลลี่" ธีรภัทรกล่าวอย่างเหนื่อยอ่อน "บางทีสิ่งที่เห็นอาจจะไม่ใช่ทั้งหมด" "แล้วเรื่องรูปถ่ายกับจดหมายน้อยล่ะคะ" ลิลลี่ถาม "เราจะได้คำตอบจากวิศรุตไหม" "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" ธีรภัทรตอบ "แต่ตอนนี้ ฉันอยากจะกลับบ้านไปพักผ่อนก่อน" เมื่อกลับมาถึงบ้าน ธีรภัทรและลิลลี่ก็พบว่าคุณหญิงพิสมัยรออยู่ที่ห้องรับแขก ใบหน้าของท่านเต็มไปด้วยความกังวล "เป็นยังไงบ้างลูก" คุณหญิงพิสมัยถามทันทีที่เห็นทั้งคู่ "มีเรื่องนิดหน่อยค่ะคุณแม่" ธีรภัทรเล่าสรุปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้คุณหญิงพิสมัยฟัง คุณหญิงพิสมัยฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของท่านเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ "วิศรุต... แม่เคยได้ยินชื่อเขา พ่อของเขาเคยทำงานกับพ่อเธอใช่ไหม" "ใช่ครับ" ธีรภัทรตอบ "แต่ผมไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของท่านทั้งสองเป็นยังไง" "แม่ว่าเราควรจะไปหาคุณวิสิทธิ์" คุณหญิงพิสมัยกล่าว "เขาเป็นพ่อของวิศรุต และน่าจะเป็นคนที่อธิบายเรื่องราวในอดีตได้ดีที่สุด" ธีรภัทรพยักหน้าเห็นด้วย "ผมก็คิดแบบนั้นครับ" เช้าวันรุ่งขึ้น ธีรภัทร ลิลลี่ และคุณหญิงพิสมัย ก็เดินทางไปยังบ้านของคุณวิสิทธิ์ ซึ่งเป็นบิดาของวิศรุต คุณวิสิทธิ์เป็นชายวัยกลางคน รูปร่างผอมบาง ใบหน้าดูเหนื่อยล้าและเศร้าสร้อย เมื่อเห็นทั้งสามคนมาถึง เขาก็รีบลุกขึ้นต้อนรับ "เชิญครับเชิญ" คุณวิสิทธิ์กล่าว "ผมดีใจมากที่คุณหญิงพิสมัยและคุณธีรภัทรมาเยี่ยม" หลังจากทักทายกันเรียบร้อย ธีรภัทรก็เริ่มเข้าเรื่อง "คุณวิสิทธิ์ครับ ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณพ่อเกี่ยวกับอดีตของพ่อผม" คุณวิสิทธิ์พยักหน้า "มีอะไรก็ถามมาได้เลยนะ" ธีรภัทรหยิบรูปถ่ายและจดหมายน้อยที่เขาได้รับขึ้นมาวางบนโต๊ะ "ผมได้รับสิ่งเหล่านี้มาเมื่อวานนี้ครับ รูปนี้คือพ่อของผมใช่ไหมครับ แล้วผู้หญิงคนนี้คือใครครับ" คุณวิสิทธิ์มองรูปถ่ายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป เขามองจดหมายน้อยอีกฉบับหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "ใช่... ผู้ชายในรูปคือเพื่อนรักของผม สมเกียรติ" คุณวิสิทธิ์กล่าว "ส่วนผู้หญิงคนนั้น... เขาคือ อรุณรัตน์" "อรุณรัตน์..." คุณหญิงพิสมัยเอ่ยชื่อนั้นด้วยความรู้สึกบางอย่าง "ฉันคุ้นๆ ชื่อนี้" "อรุณรัตน์เป็นรักแรกของสมเกียรติ" คุณวิสิทธิ์เล่าต่อ "แต่ตอนนั้น... ความสัมพันธ์ของพวกเขามีปัญหา เพราะครอบครัวของอรุณรัตน์ไม่เห็นด้วย" "แล้วทำไมรูปถึงมาพร้อมกับจดหมายนี้ล่ะคะ" ลิลลี่ถาม "แล้ววิศรุตเกี่ยวข้องอะไรด้วย" คุณวิสิทธิ์มองหน้าวิศรุตที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกผิด "วิศรุต... เขาเป็นลูกชายของผม" เขาหยุดเล็กน้อย "และเขาก็... โกรธแค้นคุณสมเกียรติมาตลอด" "โกรธแค้นเรื่องอะไรครับ" ธีรภัทรถาม "เรื่องธุรกิจ" คุณวิสิทธิ์ตอบ "พ่อของวิศรุต... เขาเคยเป็นหุ้นส่วนกับพ่อเธอ สมเกียรติ" "หุ้นส่วน?" ธีรภัทรทวนคำ "ใช่" คุณวิสิทธิ์กล่าว "แต่แล้ว... สมเกียรติก็หักหลังผม เขาเอาทุกอย่างไป... ทั้งบริษัท ทั้งชื่อเสียง" คุณวิสิทธิ์สบตาธีรภัทร "เขาทำให้ผมล้มละลาย... ทำให้ครอบครัวของผมต้องลำบาก" ธีรภัทรมองพ่อของวิศรุตด้วยความตกใจ "ไม่จริง... พ่อผมไม่เคยทำเรื่องแบบนี้" "นั่นคือสิ่งที่วิศรุตเชื่อ" คุณวิสิทธิ์กล่าว "เขาเติบโตมากับการได้ยินเรื่องราวเหล่านี้ เขาเก็บความแค้นนี้ไว้ในใจมาตลอด" "แล้วรูปกับจดหมายนั่น... ใครเป็นคนส่ง" ธีรภัทรถาม "ฉันเดาว่า... อาจจะเป็นวิศรุต" คุณวิสิทธิ์ตอบ "เขาอาจจะอยากให้เธอรู้ความจริง... หรืออาจจะอยากสร้างความเข้าใจผิด" "ทำไมเขาถึงอยากสร้างความเข้าใจผิด" ลิลลี่ถาม "เพราะเขาคิดว่า... ถ้าไม่มีพ่อของเธอ ครอบครัวของเขาก็คงไม่ต้องลำบากแบบนี้" คุณวิสิทธิ์กล่าว "เขาอาจจะคิดว่า... ทุกสิ่งที่เธอมี... มันควรจะเป็นของเขา" ธีรภัทรรู้สึกสับสน เขาพยายามเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดที่ได้ยิน "แต่... ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริงจริงๆ แล้วทำไมพ่อของผมถึงไม่เคยพูดถึงเลย" "สมเกียรติ... เขาเป็นคนเก็บความลับเก่ง" คุณวิสิทธิ์กล่าว "และเขาอาจจะ... รู้สึกผิด" "แล้วผู้หญิงในรูป... อรุณรัตน์" คุณหญิงพิสมัยถาม "เธอเป็นใครกันแน่" "อรุณรัตน์..." คุณวิสิทธิ์หลับตาลง "เธอเป็นผู้หญิงที่สมเกียรติรักมาก... แต่สุดท้าย... เขาก็เลือกที่จะทิ้งเธอไป" "ทิ้งเธอไป?" ธีรภัทรถาม "ทำไมล่ะครับ" "เพราะ... สมเกียรติมีภรรยาอยู่แล้ว" คุณวิสิทธิ์กล่าว "และเขาก็ไม่ต้องการให้เรื่องของเขากับอรุณรัตน์กระทบกับครอบครัวของเขา" "แล้ว... ผู้หญิงคนนี้" คุณหญิงพิสมัยถาม "เธอเป็นใคร แล้วทำไมรูปถึงมาพร้อมกับจดหมาย" "อรุณรัตน์... เป็นน้องสาวของฉันเอง" คุณวิสิทธิ์กล่าว "ส่วนจดหมาย... มันอาจจะเป็นสิ่งที่เธอเขียนไว้ก่อนที่เธอจะ... เสียชีวิต" คำพูดของคุณวิสิทธิ์ทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ ธีรภัทรรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวเบื้องหลังครอบครัวของเขาจะซับซ้อนและเจ็บปวดขนาดนี้ "น้องสาวของคุณ... เสียชีวิตแล้วเหรอครับ" ธีรภัทรถาม เสียงสั่นเครือ คุณวิสิทธิ์พยักหน้าช้าๆ "ใช่... เขาเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน" "ฉันจำได้แล้ว" คุณหญิงพิสมัยกล่าว "อรุณรัตน์... เธอเป็นคนสวยมาก" "เธอเป็นผู้หญิงที่น่าสงสาร" คุณวิสิทธิ์กล่าว "เธอรักสมเกียรติมาก... แต่สุดท้าย... เธอก็ต้องผิดหวัง" "แล้ววิศรุต... เขาจะทำยังไงต่อไปครับ" ธีรภัทรถาม "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" คุณวิสิทธิ์กล่าว "เขาถูกความแค้นครอบงำ... ฉันพยายามห้ามเขาแล้ว แต่เขาไม่ฟัง" ธีรภัทรรู้สึกสับสนกับข้อมูลที่ได้รับมาทั้งหมด เขาไม่แน่ใจว่าใครคือคนพูดความจริงกันแน่ แต่สิ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ มีบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของพ่อที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน และวิศรุตก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน "ผมต้องขอตัวก่อนครับ" ธีรภัทรกล่าว "ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ" ขณะที่ธีรภัทร ลิลลี่ และคุณหญิงพิสมัย กำลังจะเดินออกจากบ้านของคุณวิสิทธิ์ ประตูบ้านก็เปิดออก และวิศรุตก็เดินเข้ามา "พ่อครับ" วิศรุตกล่าว "ผม... ผมกลับมาแล้ว" สายตาของวิศรุตปะทะเข้ากับสายตาของธีรภัทร เป็นเวลาชั่วขณะที่ทั้งคู่ยืนนิ่ง จ้องมองหน้ากัน ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ