"คุณพูดจาเหลวไหล" ลิลลี่สวนกลับ เสียงสั่นเครือด้วยความโกรธที่ปะปนกับความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครมาพูดจาดูถูกเธอแบบนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอกับธีรภัทร ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์นี้จะถูกบังคับด้วยเงื่อนไขบางอย่าง แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกจะมาตัดสินได้ง่ายๆ อรอนงค์หัวเราะเยาะ "เหลวไหลเหรอคะ คุณลิลลี่ คุณไม่รู้เหรอว่าพี่ภัทรเป็นคนยังไง เขามีผู้หญิงเข้ามามากมายในชีวิต แต่ไม่มีใครเลยที่เขาจะจริงจังด้วย นอกเสียจากว่า... มันจะส่งผลดีต่อธุรกิจของเขา" เธอพูดเน้นคำว่า "ธุรกิจ" อย่างจงใจ ราวกับจะตอกย้ำความสำคัญของมัน "คุณไม่รู้เรื่องอะไรเลย" ลิลลี่พยายามควบคุมอารมณ์ "คุณไม่รู้เบื้องหลังทั้งหมด" "ฉันรู้ดีกว่าคุณเยอะค่ะ" อรอนงค์พูดพลางก้มลงมองลิลลี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่เกรงใจ สายตาของเธอสำรวจไปตามเสื้อผ้าและรูปลักษณ์ของลิลลี่อย่างดูถูก "คุณคิดว่าคุณมีค่าพอที่จะทำให้พี่ภัทรรักงั้นเหรอคะ" คำถามนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในใจของลิลลี่ เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องความรักกับธีรภัทรเลยด้วยซ้ำ ความคิดเรื่องความรักเป็นสิ่งที่ห่างไกลจากความเป็นจริงอันโหดร้ายที่เธอเผชิญอยู่ "ฉันไม่ได้ต้องการให้เขามาทำอะไรทั้งนั้น" ลิลลี่ตอบเสียงแข็ง "ฉันแค่... ต้องการชีวิตของฉันคืน" "ชีวิตของคุณน่ะเหรอ" อรอนงค์หัวเราะอย่างเย้ยหยัน "มันไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว ลิลลี่ ยิ่งคุณพยายามจะหนี เขาก็ยิ่งจะรั้งคุณไว้" "คุณหมายความว่ายังไง" ลิลลี่รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง เธอไม่เข้าใจว่าอรอนงค์กำลังพูดถึงอะไรกันแน่ "คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ" อรอนงค์ถอนหายใจราวกับกำลังพูดกับเด็กน้อย "การแต่งงานครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องของธุรกิจ แต่มันคือการผูกมัด คุณกับพี่ภัทรถูกผูกมัดกันแล้ว ด้วยพันธะที่แน่นหนาเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการถึง" "พันธะอะไร" ลิลลี่ถามเสียงเบา แทบจะไม่ได้ยิน "พันธะแห่งสายเลือด" อรอนงค์กระซิบข้างหูของลิลลี่ ราวกับจะเปิดเผยความลับที่น่าสะพรึงกลัว "คุณไม่รู้เหรอว่าทำไมพี่ภัทรถึงต้องแต่งงานกับคุณ คุณคิดว่าเขาต้องการบริษัทพ่อของคุณอย่างเดียวงั้นเหรอ" หัวใจของลิลลี่เต้นรัว "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" "พ่อของคุณกับพ่อของพี่ภัทร มีความเกี่ยวข้องกันมากกว่าที่คุณคิด" อรอนงค์เล่าต่อ "และสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต มันได้สร้างเงื่อนไขบางอย่างขึ้นมา เงื่อนไขที่ทำให้การแต่งงานครั้งนี้เป็นสิ่งจำเป็น... เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับตระกูลของคุณ และสำหรับตระกูลของเขา" "คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่" ลิลลี่พยายามรวบรวมสติ "เรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้" "เป็นไปได้สิคะ" อรอนงค์ยิ้ม "คุณคิดว่าทำไมพี่ภัทรถึงยอมทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้คุณแต่งงานกับคนอื่น เขาไม่ได้รักคุณหรอกลิลลี่ แต่เขากลัว... กลัวว่าคุณจะหนีไป กลัวว่าความลับที่ถูกซ่อนไว้จะถูกเปิดเผย" ความลับ? ความลับอะไร? ลิลลี่รู้สึกสับสนและหวาดกลัว ภาพของพ่อที่เคยเล่าเรื่องอดีตของครอบครัวให้ฟังแวบเข้ามาในหัว แต่เธอก็ไม่เคยได้รับรู้ถึงเรื่องราวที่ซับซ้อนขนาดนี้ "คุณ... คุณมีหลักฐานอะไรมายืนยัน" ลิลลี่ถามอย่างท้าทาย แม้ว่าภายในใจจะเริ่มหวั่นไหว อรอนงค์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดรูปภาพบางอย่างให้ลิลลี่ดู เป็นรูปถ่ายขาวดำเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นงานเลี้ยงครั้งหนึ่งในอดีต บนรูปมีบุคคลที่คุ้นเคยหลายคน รวมถึงพ่อของลิลลี่ และชายอีกคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นพ่อของธีรภัทร "นี่คือหลักฐาน" อรอนงค์กล่าว "พ่อของคุณกับพ่อของพี่ภัทร เคยเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกัน และเกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่ทำให้ตระกูลของคุณเกือบจะล้มละลาย พ่อของพี่ภัทรเข้ามาช่วยเหลือ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยข้อตกลงบางอย่าง... ข้อตกลงที่เชื่อมโยงชีวิตของลูกๆ เข้าไว้ด้วยกัน" ลิลลี่มองรูปภาพนั้นด้วยความไม่เชื่อสายตา เธอไม่เคยเห็นรูปนี้มาก่อน และไม่เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้เลย "มัน... มันเป็นไปไม่ได้" "เป็นไปได้ทุกอย่างลิลลี่" อรอนงค์หัวเราะ "ยิ่งคุณพยายามจะปฏิเสธความจริงมากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งจมปลักอยู่กับมันมากขึ้นเท่านั้น" "แล้วคุณ... คุณเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้" ลิลลี่ถาม "ทำไมคุณถึงมาบอกเรื่องนี้กับฉัน" "ฉันก็เป็นอีกคนที่ได้รับผลกระทบจากเรื่องราวในอดีต" อรอนงค์ตอบ "และฉันก็ไม่พอใจที่พี่ภัทรต้องมาผูกมัดตัวเองกับคุณ เพียงเพราะเหตุผลที่ฉันไม่เห็นด้วย" "คุณไม่พอใจ? แล้วคุณคิดว่าฉันพอใจงั้นเหรอ" ลิลลี่ตะโกนเสียงหลง "ฉันถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายที่ฉันเกลียด! ฉันเสียอิสรภาพของตัวเองไป!" "ความเกลียดชัง... มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้" อรอนงค์ยิ้มอย่างมีเลศนัย "แต่บางครั้ง... ความรู้สึกเหล่านั้นก็สามารถเปลี่ยนแปลงไปได้" "เปลี่ยนแปลงไปเป็นอะไร" ลิลลี่ถามด้วยความสงสัย "เป็นความรัก... หรืออาจจะเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น" อรอนงค์กล่าว "คุณไม่มีทางรู้ได้เลย จนกว่าคุณจะได้สัมผัสกับมันด้วยตัวเอง" ก่อนที่ลิลลี่จะได้ซักถามอะไรไปมากกว่านี้ อรอนงค์ก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ลิลลี่ยืนนิ่งอยู่คนเดียว ท่ามกลางความสับสนและความหวาดกลัว ภาพในอดีตและคำพูดของอรอนงค์วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกหลอกลวง ถูกเล่นตลกกับชีวิต และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี ลิลลี่ตัดสินใจกลับบ้านทันที เธอต้องการเวลาอยู่คนเดียวเพื่อคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เมื่อกลับถึงบ้าน เธอตรงไปที่ห้องทำงานของพ่อ เปิดลิ้นชักลับที่ซ่อนไว้ เธอค้นหาเอกสารเก่าๆ ที่พ่อเคยบอกว่าเป็นสมบัติล้ำค่าของตระกูล มือของเธอสั่นเทาขณะที่หยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มเล่มหนึ่งออกมา ภายในแฟ้มเต็มไปด้วยเอกสารเก่าแก่ สัญญาทางธุรกิจ รูปถ่าย และจดหมาย ลิลลี่ค่อยๆ เปิดอ่าน เธอพบว่าพ่อของเธอและพ่อของธีรภัทร เคยเป็นคู่ค้ากันจริง และเคยมีข้อตกลงทางธุรกิจที่ซับซ้อน แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุดคือข้อตกลงที่เขียนด้วยลายมือของพ่อเธอเอง มันระบุถึงการแต่งงานระหว่างเธอกับธีรภัทร โดยมีเงื่อนไขบางอย่างที่เชื่อมโยงถึงการยกหนี้จำนวนมหาศาลที่ตระกูลของเธอติดค้างอยู่ "นี่มัน... นี่มันหมายความว่ายังไง" ลิลลี่พึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอไม่เคยรู้เลยว่าตระกูลของเธอมีหนี้สินมากขนาดนี้ และพ่อของเธอก็ต้องเสียสละเธอเพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูล เธออ่านต่อไป จนพบจดหมายฉบับหนึ่ง เขียนถึงเธอโดยตรง เป็นจดหมายที่พ่อของเธอเขียนไว้ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต "ลูกรักลิลลี่ของพ่อ หากลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าพ่อคงไม่อยู่แล้ว พ่อขอโทษที่ต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่เช่นนี้ แต่พ่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ธุรกิจของเรารายงานหนัก และมีเจ้าหนี้ที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่เราสร้างมา ธีรภัทรและครอบครัวของเขา คือความหวังเดียวของเรา... พ่อรู้ว่าลูกอาจจะรู้สึกไม่ดีกับธีรภัทร แต่พ่อขอให้ลูกมองเขาในมุมที่ต่างออกไป เขาเป็นคนดีในแบบของเขา และพ่อเชื่อว่าเขาจะดูแลลูกได้ พ่อขอให้ลูกแต่งงานกับเขา เพื่อรักษาตระกูลของเราไว้... พ่อรักลูกนะลูก" ลิลลี่อ่านจดหมายซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาไหลพราก เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมธีรภัทรถึงทำแบบนี้ ทำไมเขาถึงต้องการแต่งงานกับเธออย่างเร่งรีบ มันไม่ใช่แค่ผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่มันคือการช่วยกอบกู้ตระกูลของเธอ เธอเงยหน้ามองเพดาน น้ำตาไหลอาบแก้ม "พ่อคะ... ทำไมต้องให้ลูกทำแบบนี้" ความรู้สึกเกลียดชังที่มีต่อธีรภัทรค่อยๆ จางลง กลายเป็นความรู้สึกสงสารระคนผิดหวัง เธอไม่เคยรู้เลยว่าชีวิตของเธอมีความหมายต่อใครมากขนาดนี้ และความหมายนั้นก็มาพร้อมกับภาระอันหนักอึ้ง แต่แล้วความคิดของอรอนงค์ก็แวบเข้ามาในหัว "ความเกลียดชัง... มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ แต่บางครั้ง... ความรู้สึกเหล่านั้นก็สามารถเปลี่ยนแปลงไปได้" ลิลลี่หลับตาลง เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของธีรภัทร นึกถึงแววตาที่เย็นชาของเขา นึกถึงคำพูดประชดประชันของเขา แต่คราวนี้ เธอกลับเห็นอะไรบางอย่างที่แตกต่างออกไป เธอเห็นความกดดัน ความรับผิดชอบ และบางที... อาจจะมีบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกระด้างนั้น เธอตัดสินใจว่า เธอจะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินชีวิตของเธออีกต่อไป เธอจะหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง และสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง