หลังจากวันที่ธามได้บอกเลิกอรอย่างชัดเจน ความสัมพันธ์ระหว่างแพรวกับธามก็ดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ แต่ภายในใจของแพรวกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงค้างคา มันไม่ใช่ความหวาดระแวงเสียทีเดียว แต่เป็นความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนกว่านั้น เหมือนมีเงาบางๆ ทอดทับลงมาบนความสุขที่เพิ่งจะกลับคืนมา แพรวพยายามมองโลกในแง่ดี เธอเชื่อใจธาม และเชื่อมั่นในการตัดสินใจของเขา แต่การที่อรเคยเป็นส่วนสำคัญในชีวิตของธามมาก่อน มันก็เป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ "คุณธามคะ... วันนี้คุณแม่โทรมาอีกแล้วค่ะ" แพรวเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน เสียงของเธอแฝงความกังวลเล็กน้อย ธามวางส้อมลง "ท่านพูดว่าอะไรบ้างครับ" "ก็... เหมือนเดิมค่ะ" แพรวถอนหายใจเบาๆ "ท่านยังคงถามถึงเรื่องแต่งงาน... แล้วก็ถามว่าทำไมเรายังไม่รีบร้อน... แล้วก็... ท่านก็พูดถึงอรด้วยค่ะ" "คุณแม่ผมคงเป็นห่วง" ธามพูด พยายามจะปลอบโยน "ท่านอาจจะยังปรับตัวไม่ได้" "แต่... ฉันรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ" แพรวเอ่ยต่อ "เหมือนถูกกดดัน... แล้วก็... เหมือนท่านยังไม่ยอมรับฉัน... ท่านอาจจะยังหวังให้คุณธามกลับไปหาอรก็ได้" "ไม่หรอกครับ" ธามรีบปฏิเสธ "คุณแม่ท่านรักผม... ท่านคงแค่อยากเห็นผมมีความสุข" "แต่ฉันก็อดคิดไม่ได้ค่ะ" แพรวพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ว่าบางที... คุณอรอาจจะยังไม่ได้ยอมแพ้... เธออาจจะหาทางกลับมาอีก" ธามเดินอ้อมโต๊ะมาหาแพรว เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ จับมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น "คุณแพรวครับ... ผมขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ" "ไม่ใช่ความผิดของคุณธามหรอกค่ะ" แพรวพยายามยิ้ม "ฉันรู้ว่าคุณธามรักฉัน... แล้วก็... ฉันก็รักคุณธาม" "ผมรู้ครับ" ธามมองเข้าไปในดวงตาของแพรวอย่างจริงจัง "และผมจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำลายความสัมพันธ์ของเราได้... ไม่ว่าจะเป็นอร... หรือใครก็ตาม... ผมเลือกคุณแล้ว... และผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" คำพูดของธามทำให้แพรวรู้สึกดีขึ้น แต่ก็ยังคงมีความกังวลบางอย่างที่เกาะกุมหัวใจ การที่ธามต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวของเขาที่อาจจะยังไม่ยอมรับเธอ และการที่อรยังคงเป็นเหมือนเงาที่ตามติดมา มันทำให้เส้นทางข้างหน้าดูเหมือนจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่เธอเคยคาดหวัง อีกหลายวันต่อมา แพรวได้รับข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เมื่อเปิดดูก็แทบจะสำลักน้ำ เธอเห็นข้อความเป็นรูปภาพ และในรูปนั้นคือธามกำลังยืนอยู่กับอรในร้านอาหารแห่งหนึ่ง เมื่อสองสัปดาห์ก่อน แพรวจำได้ว่าวันนั้นธามบอกว่าจะไปพบลูกค้า แต่เขากลับโกหกเธอ "คุณธามคะ" แพรวเรียกเสียงเย็นชา เมื่อเห็นธามเดินเข้ามาในห้องนอน ธามหันมามอง "ครับ... มีอะไรหรือเปล่าครับ" แพรวเงียบไปครู่หนึ่ง เธอสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้เขาดู "รูปนี้... คืออะไรคะ" ธามมองรูปภาพในโทรศัพท์ สีหน้าของเขาซีดเผือด "คุณแพรว... ผม... ผมอธิบายได้" "อธิบายยังไงคะ" แพรวถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง "คุณธามบอกฉันว่าคุณไปพบลูกค้า... แต่คุณกลับไปอยู่กับอร" "ผม... ผมจำเป็นต้องไปครับ" ธามอธิบายอย่างร้อนรน "อรโทรมาหาผม... บอกว่าเธอมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย... เธออ้างว่าเธอป่วยหนัก... แล้วก็... เธอขอให้ผมไปเจอ... ผมก็เลยไป" "แล้วทำไมคุณธามไม่บอกฉันคะ" แพรวถาม น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ทำไมต้องโกหกฉัน" "ผม... ผมไม่อยากให้คุณแพรวเป็นห่วง... ผมก็คิดว่าแค่ไปคุยกับเธอ... แล้วก็กลับมา... ผมไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ ครับ" ธามจับมือแพรว "ผมขอโทษ... ผมขอโทษที่ทำให้คุณไม่สบายใจ" แพรวสะบัดมือออก "ฉันไม่รู้จะเชื่อคุณธามได้ยังไงแล้วค่ะ" "คุณแพรวครับ... ได้โปรดเชื่อผมเถอะครับ" ธามวิงวอน "ผมรักคุณ... ผมไม่มีวันทำร้ายคุณ" "แต่คุณธามกำลังทำค่ะ" แพรวพูด "คุณกำลังทำให้ฉันรู้สึกไม่มั่นคง... คุณกำลังทำให้ฉันสงสัยในตัวคุณ" "ผมผิดไปแล้วครับ" ธามกล่าว "ผมจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก... ผมจะตัดการติดต่อกับอรให้เด็ดขาด" "คุณเคยพูดแบบนี้แล้วนะคะ" แพรวพูด น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "แต่สุดท้าย... คุณก็ยังกลับไปหาเธอ" "ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิมครับ" ธามยืนยัน "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" แพรวไม่ตอบ เธอเดินออกจากห้องนอนไป ทิ้งให้ธามยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่เขา เขารู้สึกแย่ที่ทำให้แพรวเสียใจ และรู้สึกโกรธตัวเองที่ยังคงมีปัญหาในการตัดขาดจากอดีต วันต่อมา ธามพยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาใจแพรว เขาซื้อดอกไม้ไปให้เธอที่ทำงาน เลี้ยงอาหารเย็น และพยายามพูดคุยปรับความเข้าใจ แต่แพรวก็ยังคงมีท่าทีห่างเหิน เธอไม่พูดอะไรมากนัก และมักจะหลบสายตาของเขา "คุณแพรวครับ... ผมขอโทษจริงๆ นะครับ" ธามเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ในรถ แพรวถอนหายใจ "ฉันรู้ค่ะว่าคุณธามพยายาม... แต่... ฉันก็อดคิดไม่ได้" "คิดถึงเรื่องอะไรครับ" ธามถาม "คิดถึงว่า... คุณอรอาจจะยังมีแผนการอะไรอีก" แพรวตอบ "แล้วฉันก็กลัวว่า... คุณธามจะเผลอใจอ่อนไปอีก" "ผมจะไม่เป็นแบบนั้นครับ" ธามจับมือแพรว "ผมจะระวังตัว... ผมจะเข้มแข็ง" "ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" แพรวพูด แต่ในใจของเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังตกอยู่ในภาวะเปราะบาง การกระทำของอรที่ดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้ และการที่ธามยังคงมีความผูกพันบางอย่างกับเธอ ทำให้แพรวรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนเส้นด้าย ความไว้วางใจที่เคยมีให้กัน กำลังถูกทดสอบอย่างหนัก และแพรวก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถประคองความสัมพันธ์นี้ไว้ได้นานแค่ไหน