หลังจากเหตุการณ์วันนั้น แพรวก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่หลายวัน เธอพยายามทำตัวให้ปกติ แต่ในใจก็ยังคงมีความหวาดระแวงซ่อนอยู่เสมอ เธอคอยสังเกตท่าทีของธาม และบางครั้งก็ถามคำถามที่แสดงถึงความไม่มั่นใจ "คุณธามคะ... วันนี้มีคนโทรศัพท์มาหาคุณ... เป็นผู้หญิงค่ะ" แพรวบอกธามขณะที่เขากำลังเตรียมตัวจะไปทำงาน ธามเงยหน้าขึ้นมอง "ใครครับ" "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ... เธอไม่ได้บอกชื่อ" แพรวตอบ "แต่... เสียงเหมือนอรเลยค่ะ" ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง "อืม... ผมจะลองโทรกลับไปดูครับ" "คุณธาม... คุณ... คุณจะคุยกับเธอจริงๆ เหรอคะ" แพรวถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมต้องคุยครับ... คุณแพรว" ธามตอบ "ผมต้องบอกเธอให้ชัดเจน... ว่าผมเลือกคุณแล้ว" แพรวพยักหน้า แต่ก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้ว่าธามกำลังพยายามทำทุกอย่างเพื่อรักษาความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ธามโทรศัพท์กลับไปหาอร บทสนทนาเป็นไปอย่างตึงเครียด "อร... ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงยังติดต่อผมอยู่" ธามพูดเสียงเรียบ "ฉัน... ฉันแค่อยากจะคุยกับคุณ" อรตอบเสียงอ่อนแรง "เราไม่มีอะไรจะคุยกันแล้ว" ธามกล่าว "คุณควรจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้แล้ว" "แต่... ฉันยังรักคุณนะคะ" อรพูดย้ำ "ผมบอกคุณไปแล้ว... ว่าผมรักคุณแพรว" ธามพูดเสียงหนักแน่น "ผมเลือกเธอแล้ว" "แต่... คุณธาม... คุณเคยบอกว่าคุณยังรักฉัน... คุณเคยบอกว่าคุณจะไม่มีวันทิ้งฉันไป" อรร่ำไห้ "นั่นมันเป็นอดีต อร" ธามกล่าว "ผมทำผิดพลาดไปแล้ว... แล้วผมก็เสียใจมาก" "คุณ... คุณกำลังจะทิ้งฉันจริงๆ เหรอคะ" อรถามเสียงสั่น "ผม... ผมขอโทษ" ธามกล่าว "แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้... ผมมีคนที่ผมต้องรับผิดชอบ" "แล้ว... แล้วความรู้สึกของคุณที่มีให้ฉันล่ะคะ" อรร้องขอ "ความรู้สึกนั้นมันจบไปแล้วครับ" ธามตอบอย่างเด็ดขาด "ผมรักคุณแพรว... ผมจะใช้ชีวิตอยู่กับเธอ" อรเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามยอมรับความจริง "ถ้าอย่างนั้น... ก็ขอให้คุณมีความสุขนะครับ" อรพูดเสียงแผ่วเบา ก่อนจะตัดสายไป ธามวางโทรศัพท์ลง เขารู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็โล่งใจไปพร้อมๆ กัน เขาเดินเข้าไปหาแพรวที่กำลังยืนรออยู่ "คุยกันเรียบร้อยแล้วค่ะ" แพรวถามอย่างกังวล "ครับ" ธามตอบ "ผมบอกเธอไปชัดเจนแล้ว... ว่าผมเลือกคุณ" แพรวเดินเข้าไปกอดธามแน่น "ฉัน... ฉันกลัวจริงๆ ค่ะ คุณธาม" "ผมรู้ครับ" ธามกอดตอบ "แต่ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ... ผมจะไม่ไปไหน" "คุณธามคะ... ฉัน... ฉันเชื่อใจคุณนะคะ" แพรวพูด "แต่... ฉันก็กลัว... กลัวว่าสักวันหนึ่ง... คุณอาจจะรู้สึกเหมือนเดิม" "ผมจะไม่ทำให้คุณรู้สึกแบบนั้นอีก" ธามให้คำมั่น "ผมรักคุณ... และผมจะทำให้คุณมีความสุข" แม้ว่าธามจะให้คำมั่นสัญญา แต่ในใจของแพรวก็ยังคงมีความกังวลเล็กๆ น้อยๆ ซ่อนอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าอรจะยอมแพ้ง่ายๆ หรือไม่ และเธอไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสามารถก้าวข้ามเงาอดีตไปได้อย่างแท้จริงหรือไม่ วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของแพรวและธามก็ยังคงดำเนินต่อไป พวกเขาพยายามใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับอร ก็เหมือนเป็นรอยแผลเล็กๆ ที่ยังคงทิ้งความรู้สึกไม่สบายใจเอาไว้ คืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นอนอยู่ด้วยกัน แพรวก็พลิกตัวไปมองธาม "คุณธามคะ" แพรวเรียก "คุณเคยรักอรมากจริงๆ ใช่ไหมคะ" ธามหันมามองแพรว "เคยครับ... ผมเคยรักเธอมาก" "แล้ว... ทำไมคุณถึงเลิกกันคะ" แพรวถาม "ผม... ผมทำผิดครับ" ธามตอบ "ผม... นอกใจเธอ... แล้วก็... ทำลายความไว้ใจของเธอ" "แล้ว... ทำไมคุณถึงกลับมาหาเธอไม่ได้ล่ะคะ" แพรวถามอย่างตรงไปตรงมา "เพราะ... เธอไม่ให้อภัยผมครับ" ธามตอบ "แล้ว... ผมก็ได้เรียนรู้จากความผิดพลาดครั้งนั้น" "แล้ว... คุณธาม... คุณแน่ใจเหรอคะ ว่าคุณจะไม่ทำผิดซ้ำอีก" แพรวถาม ธามดึงแพรวเข้ามากอด "ผมแน่ใจครับ... คุณแพรว... ผมรักคุณ... และผมจะไม่มีวันทำร้ายคุณ" แพรวซบหน้าลงกับอกของธาม เธอพยายามเชื่อมั่นในคำพูดของเขา พยายามเชื่อมั่นในความรักของเขา "ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะ คุณธาม" แพรวพูดเบาๆ "ผมรู้ครับ" ธามกระซิบ "และผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุด" แม้ว่าคำพูดของธามจะทำให้แพรวรู้สึกอบอุ่นใจ แต่ในใจของเธอก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สมบูรณ์อยู่ดี ความสัมพันธ์ของเธอกับธามกำลังก้าวไปข้างหน้า แต่ร่องรอยของอดีตก็ยังคงหลอกหลอนอยู่ไม่จางหาย เช้าวันต่อมา แพรวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ค่อนข้างสดใส เธอตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยให้ความกังวลในอดีตมาบั่นทอนความสุขในปัจจุบัน "คุณธามคะ" แพรวเรียกเมื่อธามกำลังจะออกไปทำงาน "วันนี้... เราไปทานข้าวเย็นด้วยกันนะคะ" ธามยิ้ม "แน่นอนครับ... คุณแพรว... คุณอยากไปทานที่ไหนเป็นพิเศษไหมครับ" "ฉัน... ฉันอยากไปร้านที่เราเคยไปกันครั้งแรกค่ะ" แพรวบอก "ร้านเล็กๆ ริมแม่น้ำ" "ได้เลยครับ" ธามตอบ "ผมจะพาคุณไป" แพรวรู้สึกมีความสุขกับการตัดสินใจของตัวเอง เธอเชื่อว่าการเผชิญหน้ากับความรู้สึกต่างๆ และการสร้างความทรงจำใหม่ๆ จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของเธอกับธามแข็งแกร่งขึ้น อย่างไรก็ตาม โชคชะตามักจะมีเรื่องที่คาดไม่ถึงเสมอ ขณะที่แพรวกำลังจะก้าวออกจากบ้าน เธอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูคอนโดของเธออีกครั้ง เป็นอร... แต่ครั้งนี้ เธอดูสงบกว่าเดิม สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็มีความเด็ดเดี่ยวแฝงอยู่ "คุณแพรวคะ" อรเรียกชื่อแพรวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แพรวชะงัก "คุณอร... มาทำไมคะ" "ฉัน... ฉันอยากจะขอโทษคุณค่ะ" อรกล่าว "ฉัน... ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปมาก" "แล้ว... คุณธาม... เขา..." แพรวถาม "ฉัน... ฉันคุยกับคุณธามแล้วค่ะ" อรตอบ "ฉันเข้าใจ... ว่าเขาเลือกคุณ" "แล้ว... คุณจะไปใช่ไหมคะ" แพรวถามอย่างมีความหวัง "ค่ะ" อรพยักหน้า "ฉัน... ฉันจะไป... แล้วก็... จะไม่กลับมาอีก" "ฉัน... ฉันขอให้คุณโชคดีนะคะ" แพรวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ขอบคุณค่ะ" อรตอบ "แล้ว... ก็ขอให้คุณกับคุณธาม... มีความสุขมากๆ นะคะ" อรเดินจากไป ทิ้งให้แพรวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกโล่งใจค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของเธอ เธอหันไปมองธามที่ยืนอยู่ด้านหลัง "เป็นไงบ้างคะ" ธามถาม "เธอ... เธอไปแล้วค่ะ" แพรวตอบ "เธอขอโทษฉัน... แล้วก็บอกว่าจะไป" ธามเดินเข้ามาประคองแพรว "ผม... ผมขอโทษที่คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวยิ้ม "ฉันรู้ว่าคุณรักฉัน" "ผมรักคุณครับ" ธามตอบ "รักมากกว่าที่เคยรักใคร" แพรวซบหน้าลงกับไหล่ของธาม เธอรู้สึกว่าในที่สุด... ปัญหาใหญ่หลวงที่เคยคุกคามความสัมพันธ์ของเธอก็ได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่... ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า... เรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้... จะส่งผลต่อความสัมพันธ์ของเธอและธามไปในทิศทางใด... และจะมีบททดสอบอะไรที่รอพวกเขาอยู่ข้างหน้าอีกหรือไม่...