หลังจากเหตุการณ์ในออฟฟิศวันนั้น แพรวก็ถอนตัวออกมา เธอต้องการเวลาเพื่อทบทวนความรู้สึกและประมวลผลกับข้อมูลที่เธอได้รับมาทั้งหมด เธอรู้สึกสับสนและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ธามไม่ได้โกหกเธอเกี่ยวกับความรู้สึกที่เขามีให้ แต่เรื่องราวในอดีตของเขากับอร มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ง่ายๆ ความรู้สึกผิดและความผูกพันที่ธามยังมีต่ออร มันทำให้แพรวรู้สึกว่าตัวเองยังไม่เป็นที่หนึ่งในใจของธามอย่างแท้จริง ธามพยายามติดต่อไปหาแพรวหลายครั้ง แต่แพรวก็เลือกที่จะไม่รับสาย เขาได้แต่รอคอยอย่างมีความหวังว่าแพรวจะเข้าใจเขา และให้อภัยเขาในความผิดพลาดในอดีตที่เขาไม่ได้ตั้งใจ แต่เขาก็ยอมรับว่าการที่เขาเลือกจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับมาตลอด มันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้แพรวรู้สึกไม่มั่นคง อรเองก็ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป เธอเริ่มเข้ามาแทรกแซงในชีวิตของธามมากขึ้นเรื่อยๆ เธอทำตัวเป็นห่วงเป็นใย คอยอยู่เคียงข้างเขาในยามที่เขาดูเศร้าหมอง เธอแสร้งทำเป็นเข้าใจทุกอย่าง พยายามที่จะดึงธามกลับไปหาเธออีกครั้ง โดยอาศัยความรู้สึกผิดที่ธามมีให้ "คุณธามคะ... คุณดูเหนื่อยนะคะ" อรเอ่ยขึ้น ขณะที่เธอเห็นธามกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ที่บ้านของเขา "อย่าหักโหมมากเกินไปนะคะ" ธามเงยหน้ามองอรด้วยความแปลกใจ "อร... คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ" "ฉันมาหาคุณธามค่ะ" อรตอบพลางเดินเข้าไปใกล้ "ฉันเป็นห่วงคุณนะคะ" "ผมสบายดีครับ" ธามตอบปัดๆ "แล้ว... คุณแพรวล่ะครับ" อรยิ้มบางๆ "คุณแพรว... เธอก็คงกำลังเสียใจอยู่ล่ะค่ะ... เธอคงไม่เข้าใจคุณธามเลย... ว่าคุณธามต้องแบกรับอะไรมาบ้าง" ธามขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่ายังไงครับ" "ก็... คุณธามคะ... ฉันรู้ว่าคุณยังรักฉันอยู่" อรพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน "คุณแค่รู้สึกผิด... แล้วก็... พยายามจะปกป้องคุณแพรว... แต่คุณธามคะ... ความรักมันทดแทนกันไม่ได้หรอกนะคะ... คุณธามยังคงเป็นของฉัน... และฉันก็ยังเป็นของคุณ" "อร! คุณพูดอะไรของคุณ!" ธามตะคอกเสียงดัง "ผมบอกคุณไปแล้วว่าผมรักคุณแพรว! ผมเลือกคุณแพรว!" "แต่คุณธามคะ..." อรเดินเข้าไปกอดแขนธามไว้ "คุณธามรู้ดีแก่ใจ... ว่าเราสองคนมีอะไรที่ผูกพันกัน... ความทรงจำทั้งหมด... ความรู้สึกทั้งหมด... มันยังอยู่ตรงนี้นะคะ" เธอแตะที่หน้าอกของธามเบาๆ "คุณธามอย่าปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองเลยค่ะ" ธามพยายามสะบัดแขนออก แต่ก็ทำไม่ได้ "อร... คุณกำลังทำให้เรื่องมันแย่ลงนะ" "แย่ลงสำหรับคุณแพรวรึเปล่าคะ" อรยิ้มอย่างมีเลศนัย "ฉันว่า... คุณธามต่างหากที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง... ถ้าคุณธามยังคงเลือกที่จะโกหกตัวเอง..." ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของธามก็ดังขึ้น เขาเห็นว่าเป็นสายจากแพรว หัวใจของเขากระโดดไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ขอตัวนะครับอร" ธามรีบดึงแขนออกและเดินหนีไปอีกทางเพื่อรับสาย "ฮัลโหลครับแพรว" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความหวัง "คุณ... คุณสบายดีนะครับ" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของแพรวจะดังขึ้นมา "คุณธามคะ... ฉัน... ฉันขอโทษนะคะ" ธามนิ่งอึ้งไป "แพรว... คุณ... คุณพูดอะไรนะครับ" "ฉันขอโทษค่ะคุณธาม" แพรวพูดเสียงสั่น "ฉัน... ฉันไม่สามารถที่จะ... ที่จะเดินหน้าต่อไปกับคุณธามได้จริงๆ ค่ะ" "แพรว! ไม่นะ!" ธามร้องออกมาด้วยความตกใจ "ได้โปรด... อย่าเพิ่งตัดสินใจแบบนี้... ฟังผมก่อนนะ" "ฉันฟังมามากพอแล้วค่ะคุณธาม" แพรวตอบ "ฉันเข้าใจแล้วค่ะว่าทำไมคุณธามถึงยังมีความรู้สึกผูกพันกับคุณอร... มันเป็นความผิดในอดีต... ที่คุณธามยังแบกรับอยู่... ฉัน... ฉันไม่สามารถที่จะ... อยู่กับคนที่ยังติดอยู่กับอดีตได้ค่ะ" "แต่ผมไม่ได้ติดอยู่กับอดีตนะแพรว!" ธามตะโกน "ผมรักคุณ! ผมรักคุณมากนะ!" "คุณธามคะ..." แพรวพูดเสียงเบาลง "ถ้าคุณธามรักฉันจริงๆ... คุณธามจะเข้าใจค่ะ... ว่าทำไมฉันถึงต้องตัดสินใจแบบนี้" "ไม่... ผมไม่เข้าใจ!" ธามพยายามอ้อนวอน "แพรว... ได้โปรด... อย่าไปนะ..." "ฉันขอโทษค่ะคุณธาม" แพรวพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวแต่แฝงไปด้วยความเศร้า "ลาก่อนนะคะ" ว่าแล้วแพรวก็ตัดสายไป ธามยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้าเขา อรที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ก็ยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เธอเดินเข้ามาหาธามที่ยืนแข็งทื่อ "เป็นไงคะคุณธาม" อรพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "คุณแพรวของคุน... เขาไปแล้วใช่ไหมคะ" ธามหันมามองอรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณ... คุณทำอะไรลงไปบ้าง อร!" "ฉันแค่... ช่วยให้คุณธามได้เห็นความจริงค่ะ" อรตอบ "คุณธามคะ... ตอนนี้คุณก็เหลือแค่ฉันแล้ว... กลับมาหาฉันนะคะ... กลับมาหาคนที่รักคุณจริงๆ..." ธามไม่ตอบอะไร เขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความหวังทั้งหมดของเขาถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปในชีวิตที่ปราศจากแพรว