แพรวหันไปมองธาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ปวดร้าว ธามเองก็ดูเหมือนจะชะงักงันไปเช่นกัน เขาเพิ่งจะถูกอรบีบคั้นให้จนมุม และตอนนี้แพรวที่เขาพยายามปกป้องกลับต้องมาอยู่ในสถานการณ์นี้เสียเอง "แพรว... คุณฟังผมก่อนนะ" ธามพยายามจะเอื้อมมือไปหาแพรว แต่ถูกอรขวางไว้ "อย่าค่ะคุณธาม" อรพูดเสียงสั่น "คุณแพรวจะได้รู้ความจริงทั้งหมดเสียที ว่าผู้ชายที่คุณรัก... เขาหลอกคุณมาตลอด" "อร! คุณหยุดนะ!" ธามตะคอกเสียงดัง เขาหันไปมองแพรวด้วยความรู้สึกผิดเต็มเปี่ยม "แพรว... ที่อรพูด... มันไม่จริงทั้งหมดนะ" "แล้วความจริงคืออะไรคะ คุณธาม" แพรวถาม เสียงของเธอแหบพร่า เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า "คุณอรบอกว่าคุณไม่ได้รักฉัน... คุณธามจะอธิบายยังไงคะ" ธามสูดลมหายใจลึก เขาประสานสายตากับอรที่กำลังยืนจ้องเขาด้วยความอาฆาตแค้น ก่อนจะหันกลับมามองแพรวอีกครั้ง "ผม... ผมรักคุณแพรวนะ" เขาพูดเสียงหนักแน่น แต่แววตาของเขากลับฉายความสับสน "เรื่องที่อรพูดถึง... มันคืออดีตครับ" "อดีตที่ยังตามหลอกหลอนคุณอยู่ใช่ไหมคะ" แพรวถามน้ำเสียงตัดพ้อ "อดีตที่ทำให้คุณยังลังเล... ยังไม่สามารถตัดใจจากเธอได้" "ไม่ใช่อย่างนั้นครับแพรว" ธามพยายามอธิบาย "ผมบอกคุณไปหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมกับอร... เหตุการณ์วันนั้น... มันเป็นอุบัติเหตุ... ผมไม่ได้ตั้งใจ" "อุบัติเหตุที่ทำให้คุณอรเสียใจมากจนไม่ให้อภัยคุณเลยใช่ไหมคะ" แพรวพูดพลางเหล่มองอร "และอุบัติเหตุนั้น... มันคือสิ่งที่ทำให้คุณธามยังรู้สึกผิดอยู่ใช่ไหมคะ" อรหัวเราะเยาะ "ใช่ค่ะคุณแพรว คุณฉลาดมากที่จับประเด็นได้" เธอหันไปทางธาม "คุณธามคะ... จำได้ไหมคะ ว่าวันนั้นคุณบอกอะไรฉัน... คุณบอกว่าคุณต้องการเวลา... ต้องการคิด... แล้วสุดท้ายคุณก็เลือกที่จะหนีไป... ทิ้งฉันไว้กับความเสียใจทั้งหมด" "ผมไม่ได้ทิ้งคุณนะอร" ธามเถียง "ผมแค่... ต้องการตั้งสติ" "ตั้งสติ? หรือต้องการไปหาผู้หญิงคนใหม่?" อรตอกกลับ "คุณแพรวคะ... คุณรู้ไหมคะ ว่าก่อนวันนั้น... คุณธามกับฉัน... เรากำลังจะหมั้นกันแล้วนะคะ" คำพูดของอรเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของแพรว เธอหันไปมองธามอย่างไม่เชื่อสายตา "คุณธาม... คุณ... คุณจะหมั้นกับคุณอรเหรอคะ" ธามอ้าปากค้าง ราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ทำได้เพียงมองแพรวด้วยความรู้สึกผิด "แพรว... มันไม่ใช่อย่างที่อรพูดทั้งหมดนะ" "แล้วมันเป็นยังไงคะ" แพรวถาม เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ "บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ว่าคุณธามกับคุณอร... ความสัมพันธ์ของคุณสองคนมันเป็นยังไงกันแน่" "เราเคยรักกันครับ" ธามยอมรับในที่สุด "แต่... มันมีเรื่องเกิดขึ้น... ทำให้เราต้องเลิกกัน" "เรื่องอะไรคะ" แพรวถามซ้ำ "เรื่องอะไรที่สำคัญขนาดที่ทำให้คุณธามยังรู้สึกผิดจนถึงวันนี้" ธามหลับตาลงช้าๆ เขาเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายวนซ้ำในหัว "มัน... มันคืออุบัติเหตุครับ" เขาเริ่มเล่า "วันนั้น... ผมกับอร... เราทะเลาะกันรุนแรง... แล้วผมก็... เกิดโมโห... คว้าแก้วไวน์ปาออกไป... แต่... ผมพลาด... มันไปโดนอร... ทำให้เธอ... เสียการทรงตัว... แล้วก็... ล้มลงไป... หัวกระแทกกับขอบโต๊ะ..." แพรวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณธาม... คุณทำ... คุณทำคุณอรบาดเจ็บเหรอคะ" "ใช่ครับ" ธามตอบเสียงแผ่ว "เธอ... เสียเลือดมาก... แล้วก็... หมอต้อง... ผ่าตัดสมอง... หลังจากนั้น... เธอก็... จำอะไรเกี่ยวกับผมไม่ได้เลย... รวมถึง... ความทรงจำเกี่ยวกับความรักของเราด้วย... เธอ... เธอเหมือนกลายเป็นคนละคน... แล้วก็... เธอโทษผม... ว่าผมเป็นคนทำลายชีวิตเธอ... เป็นคนทำลายความฝันของเรา..." อรที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ก็เริ่มร่ำไห้ "ใช่ค่ะ... ฉันจำอะไรไม่ได้เลย... ฉันจำได้แค่ว่า... ฉันเจ็บปวด... ฉันเสียใจ... แล้วก็... ฉันโทษคุณธาม... ที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้..." แพรวรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง เธอไม่รู้จะวางตัวยังไงกับข้อมูลที่ได้รับมาใหม่นี้ ธามไม่ได้นอกใจเธอ ธามไม่ได้หลอกลวงเธอในเรื่องความสัมพันธ์ แต่เขากลับมีอดีตที่ซับซ้อนและเจ็บปวดกับอรขนาดนี้ "แล้ว... แล้วคุณอร... ที่คุณธามบอกว่า... เธอจำคุณไม่ได้เลย... แล้วทำไม... ทำไมวันนี้เธอถึงยัง... ยังพูดเหมือนมีความรู้สึกกับคุณธามอยู่คะ" "เพราะ... เพราะความทรงจำที่เสียไป... มันกลับมาบางส่วนครับ" ธามอธิบาย "หมอเคยบอกว่า... อารมณ์ความรู้สึกบางอย่าง... อาจจะยังคงอยู่... แม้ว่าความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้นจะเลือนรางไป... อร... เธอยังคงรู้สึกผูกพันกับผม... อาจจะเป็นสัญชาตญาณ... หรือ... สิ่งที่สมองส่วนลึกยังคงจดจำได้..." "แต่คุณธาม..." แพรวพูดเสียงสั่น "คุณบอกฉันว่า... คุณไม่ต้องการให้คุณอรมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตคุณอีกแล้ว... แสดงว่า... คุณธามก็ยังมีความรู้สึกกับคุณอรอยู่ใช่ไหมคะ" "ไม่ใช่ครับแพรว!" ธามรีบปฏิเสธ "ผมบอกคุณอรไปแล้วว่าผมเลือกคุณ... ผมรักคุณ... ผมแค่... ผมแค่สงสารเธอ... แล้วก็... รู้สึกผิด... ผมไม่อยากให้เธอต้องเสียใจไปมากกว่านี้... โดยเฉพาะ... ในเมื่อผมเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด..." "แต่คุณธามคะ" แพรวพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้น "ความรู้สึกผิด... มันไม่ใช่ความรักนะคะ... และถ้าคุณธามยังมีความรู้สึกผิด... มากพอที่จะทำให้คุณอรเข้าใจผิด... คุณธามก็ยังไม่สามารถที่จะเริ่มต้นใหม่กับฉันได้อย่างเต็มที่ใช่ไหมคะ" ธามเงียบไป เขาไม่รู้จะตอบแพรวอย่างไรดี ในใจของเขามีทั้งความรักที่มีต่อแพรว และความรู้สึกผิดต่ออรที่ยังคงค้างคาอยู่ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวในอดีตจะกลับมาเล่นงานเขาและแพรวในรูปแบบนี้ "แพรว... ผมขอโทษนะ..." "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" แพรวถาม "ขอโทษที่ทำให้ฉันเสียใจ? หรือขอโทษที่ยังตัดใจจากผู้หญิงคนอื่นไม่ได้?" "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" ธามตอบ "ผมขอโทษที่เรื่องในอดีตมันยังตามมาหลอกหลอนเรา..." "มันไม่ใช่เรื่องของคุณธามคนเดียวค่ะ" แพรวพูดพลางถอนหายใจยาว "มันคือเรื่องของเราสองคน... และตอนนี้... ฉันก็ไม่รู้ว่า... ฉันจะเดินหน้าต่อไปกับคุณธามได้ยังไง..." อรที่ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ ก็ค่อยๆ ยิ้มมุมปากอย่างมีชัย เธอรู้ว่าเธอได้สร้างรอยร้าวที่ใหญ่พอที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของธามกับแพรวสั่นคลอนอย่างแน่นอน