ความสัมพันธ์ที่เคยดูเหมือนจะมั่นคง กำลังสั่นคลอนอย่างหนัก แพรวตัดสินใจถอยห่างออกมาจากธามอย่างเด็ดขาด แม้ว่าในใจจะยังคงมีความรู้สึกดีๆ ให้เขาอยู่มาก แต่เธอก็ไม่สามารถฝืนตัวเองให้ยอมรับความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยเงาอดีตได้อีกต่อไป เธอพยายามที่จะกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่มันก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด ทุกที่ทุกเวลา เธอมักจะนึกถึงธามเสมอ ภาพความทรงจำดีๆ ที่เคยมีร่วมกันผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้หัวใจของเธอปวดร้าว ธามเองก็จมปลักอยู่กับความเสียใจ เขาพยายามทุกวิถีทางที่จะติดต่อแพรว แต่ทุกครั้งก็จบลงด้วยความผิดหวัง แพรวตัดขาดการติดต่อกับเขาอย่างสิ้นเชิง เขาโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ความหุนหันพลันแล่นในอดีต และความผิดพลาดในการจัดการกับความรู้สึกของตัวเองในปัจจุบัน มันนำพาเขามาสู่จุดที่ต้องสูญเสียแพรวไป อรเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในชีวิตของธามอย่างค่อยเป็นค่อยไป เธอคอยอยู่เคียงข้างเขา ให้กำลังใจเขา และแสดงออกถึงความรักที่เธอมีให้ธามอย่างสม่ำเสมอ ธามเองก็เริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับการมีอรอยู่ข้างๆ เขาพยายามที่จะเชื่อว่าความรู้สึกที่เขามีให้แพรวมันเป็นเพียงอารมณ์ชั่วคราว และความรู้สึกที่เขามีต่ออรต่างหาก คือความรู้สึกที่แท้จริงและยั่งยืน วันหนึ่ง ขณะที่ธามกำลังนั่งทำงานอยู่ตามลำพัง เขาได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาล แจ้งข่าวว่าแม่ของแพรวมีอาการทรุดหนัก ธามตกใจมาก เขาไม่รอช้า รีบเดินทางไปโรงพยาบาลทันที เมื่อไปถึงโรงพยาบาล ธามเห็นแพรวยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก เขาเดินเข้าไปหาเธออย่างเงียบๆ "แพรว..." ธามเอ่ยขึ้นเบาๆ แพรวหันมามองธามด้วยความประหลาดใจ "คุณธาม... มาทำไมคะ" "ผมได้ยินข่าว... ผมเป็นห่วง" ธามตอบ "แม่ของคุณ... เป็นยังไงบ้างครับ" "อาการไม่ค่อยดีเลยค่ะ" แพรวตอบเสียงแผ่ว "คุณหมอบอกว่า... อาจจะ... อยู่ได้อีกไม่นาน..." ทั้งสองคนยืนเงียบไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความรู้สึกอึดอัด "แพรว..." ธามตัดสินใจที่จะพูดในสิ่งที่เขาเก็บไว้ในใจมาตลอด "ผม... ผมขอโทษนะ" แพรวหันมามองธามด้วยความสงสัย "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" "ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียใจ" ธามพูด "ขอโทษที่ผม... ไม่เข้มแข็งพอ... ที่จะผ่านเรื่องในอดีตไปได้... แล้วก็... ทำให้คุณต้องเจ็บปวด..." แพรวหลับตาลงช้าๆ เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองธาม "คุณธามคะ... ฉัน... ฉันไม่โทษคุณธามหรอกค่ะ" ธามมองแพรวด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงครับ" "ฉันเข้าใจค่ะ" แพรวพูด "ฉันเข้าใจว่าคุณธามต้องแบกรับความรู้สึกผิดมากแค่ไหน... และฉันก็เข้าใจว่า... ความรู้สึกผิด... กับความรัก... มันไม่ใช่สิ่งเดียวกัน..." "แล้ว... แล้วคุณแพรว... คุณให้อภัยผมแล้วใช่ไหมครับ" ธามถามด้วยความหวัง แพรวส่ายหน้าเบาๆ "ฉันให้อภัยคุณธามค่ะ... ในฐานะเพื่อน... แต่... ฉันคิดว่า... ความสัมพันธ์ของเรา... คงไม่สามารถเดินหน้าต่อไปได้แล้วจริงๆ ค่ะ" น้ำตาของธามเริ่มคลอเบ้า "แพรว... ได้โปรด... อย่าพูดแบบนี้เลย..." "คุณธามคะ" แพรวเดินเข้าไปใกล้ธามมากขึ้น "คุณธามควรจะอยู่กับคนที่รักคุณจริงๆ... และคนที่คุณสามารถที่จะก้าวผ่านอดีตไปได้... คุณอร... เธอรักคุณธามนะคะ..." "แต่ผมรักคุณนะแพรว!" ธามตะโกนออกมาด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น "ผมรักคุณมากนะ! ผมไม่ต้องการใครนอกจากคุณ!" "คุณธามคะ..." แพรวพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ความรัก... มันไม่ใช่แค่ความรู้สึก... มันคือการให้อภัย... และการก้าวข้ามผ่านอดีตไปด้วยกัน... ฉัน... ฉันไม่สามารถทำแบบนั้นกับคุณธามได้อีกแล้วค่ะ" ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออก อรเดินเข้ามา เธอเห็นธามกับแพรวยืนคุยกันอยู่ สีหน้าของเธอแสดงออกถึงความไม่พอใจ "คุณธามคะ" อรพูดเสียงเย็น "คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" ธามหันไปมองอร "ผมมาเยี่ยมแม่ของแพรว" "อ๋อ" อรยิ้มเยาะ "เพิ่งจะเห็นค่าของความสัมพันธ์รึคะ" แพรวถอนหายใจยาว "คุณอรคะ... ฉันขอตัวนะคะ" แพรวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ธามกับอรเผชิญหน้ากันอยู่ตามลำพัง "คุณธามคะ" อรเดินเข้าไปหาธาม "คุณธามคะ... คุณแพรวเขาไปแล้วนะคะ... ตอนนี้ก็เหลือแค่เราสองคนแล้ว... กลับมาหาฉันนะคะ..." ธามมองอรด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เขารู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน อดีตยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่ไปไหน รอยแผลเป็นแห่งความทรงจำมันฝังลึกเกินกว่าที่เขาจะลบเลือนไปได้ง่ายๆ เขาไม่รู้ว่าอนาคตของเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจคือ ชีวิตของเขาคงไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว