"คุณอร... มีอะไรคะ" แพรวถามเสียงห้วน เธอไม่แน่ใจว่าต้องการฟังคำขอโทษจากอรมากแค่ไหน หลังจากเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมด การปรากฏตัวของอรในเวลานี้มันช่างน่าประหลาดใจ และอาจจะน่ารำคาญด้วยซ้ำ "ฉัน... ฉันรู้ว่ามันอาจจะสายเกินไป" อรพูดเสียงสั่น เธอกลอบกลืนน้ำลาย "แต่ฉันทนอยู่กับความรู้สึกผิดนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะคุณแพรว" ธามยืนมองแพรวอย่างเงียบๆ เขาจับมือเธอไว้แน่นขึ้น ราวกับจะให้กำลังใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบ "คุณอรคะ ฉันเข้าใจว่าคุณอาจจะรู้สึกผิด" แพรวพยายามใช้คำพูดที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แต่ตอนนี้ฉันกำลังมีปัญหาใหญ่เรื่องคุณแม่ และฉันก็เพิ่งจะได้รับการช่วยเหลือจากคุณธาม" "ฉันรู้ค่ะคุณแพรว" อรตอบทันควัน "และนั่นแหละคือสิ่งที่ฉันอยากจะบอกคุณ" เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง "คุณธาม... เขาไม่ได้ช่วยเหลือคุณเพราะเขาอยากกลับไปหาคุณนะคะ" คำพูดของอรทำเอาแพรวขมวดคิ้วแน่น เธอหันไปมองธาม ธามเองก็ดูประหลาดใจกับคำพูดของอรเช่นกัน "อร คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" เขาถาม "ฉันกำลังพูดความจริงค่ะคุณธาม" อรตอบเสียงดังขึ้น "ความจริงที่คุณปิดบังแพรวมาตลอด" แพรวเริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี เธอหันกลับไปมองโทรศัพท์ในมือ "ความจริงอะไรคะคุณอร" "คือ... เรื่องที่คุณแม่กำลังจะล้มละลาย..." อรพูดเสียงขาดห้วง "คุณธาม เขารู้เรื่องนี้มาก่อนค่ะ" แพรวเบิกตากว้าง เธอหันไปมองธามอีกครั้ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด "คุณธาม... คุณรู้เรื่องนี้เหรอคะ" ธามมองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาพยักหน้าช้าๆ "ผม... ผมรู้ครับแพรว" "แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน!" น้ำเสียงของแพรวเริ่มสั่นเครือ "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเผชิญหน้ากับเรื่องนี้คนเดียว!" "ผม... ผมอยากจะบอกคุณครับ" ธามพูดเสียงอ่อย "แต่ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง ผมกลัวว่าคุณจะโกรธผม กลัวว่าคุณจะยิ่งถอยห่างไปอีก" "กลัวเหรอคะ!" แพรวหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "คุณธามคะ ตอนนี้ฉันกำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปแล้ว คุณยังจะห่วงความรู้สึกของคุณเองอีกเหรอ!" "ผมขอโทษครับแพรว" ธามกุมมือแพรวแน่น "ผมมันเห็นแก่ตัวจริงๆ ผมขอโทษ" "แล้ว... แล้วที่คุณอรบอกว่าคุณไม่ได้ช่วยฉันเพราะอยากกลับไปหาฉัน..." แพรวเอ่ยถาม เสียงของเธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เธอค่อยๆ พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่อรพูด "ค่ะคุณแพรว" อรตอบ "คุณธามเขา... เขารู้ว่าคุณกำลังลำบากจริงๆ เขาจึงตัดสินใจช่วยคุณโดยไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนใดๆ" "แล้ว... แล้วทำไมคุณอรถึงรู้เรื่องนี้คะ" แพรวถามต่อ เธอรู้สึกสับสนไปหมด "ฉัน... ฉันได้ยินคุณธามคุยโทรศัพท์ค่ะ" อรสารภาพ "เขาคุยกับทนายเรื่องการช่วยเหลือคุณแม่ของคุณ" แพรวหันไปมองธามอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ธามมองตอบด้วยสายตาที่อ่อนโยนและจริงใจ "ผม... ผมตั้งใจจะบอกคุณแพรวหลังจากจัดการเรื่องต่างๆ เสร็จเรียบร้อยครับ" เขาอธิบาย "ผมอยากให้คุณสบายใจก่อน ผมอยากให้คุณรู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว" แพรวหลับตาลง เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่ขอบตา มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่มันคือน้ำตาแห่งความโล่งใจ และความรู้สึกผิดต่อการที่เธอเคยตัดสินธามไปในทางที่ผิด "คุณธามคะ" แพรวเอ่ยเสียงเบา "ฉัน... ฉันขอโทษ" ธามส่ายหน้า "ไม่ต้องขอโทษหรอกครับแพรว" "เปล่าค่ะ" แพรวพูดต่อ "ฉันขอโทษที่คุณต้องมารับรู้เรื่องแย่ๆ ของครอบครัวฉัน ฉันขอโทษที่เคยคิดว่าคุณเห็นแก่ตัว และไม่ได้รักฉันจริงๆ" "ผมเข้าใจครับ" ธามตอบ "ผมเองก็มีส่วนผิด ผมไม่เคยเปิดใจให้คุณเห็นถึงความอ่อนแอของผมเลย" "แล้ว... แล้วคุณอร" แพรวหันไปถามอร "ทำไมคุณถึงมาบอกฉันตอนนี้คะ" "ฉัน... ฉันรู้สึกผิดจริงๆ ค่ะคุณแพรว" อรพูดเสียงสั่น "ฉันรู้ว่าฉันทำร้ายคุณทั้งสองคนมามาก ฉันแค่อยากจะชดเชยความผิดของฉันบ้าง" "คุณอรคะ" แพรวพูดเสียงเย็นลงเล็กน้อย "ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะให้อภัยคุณได้ในเร็ววันนี้ไหม" "ฉันเข้าใจค่ะคุณแพรว" อรตอบ "ฉันไม่เคยคาดหวังว่าจะได้รับคำให้อภัยจากคุณ" "แต่... ขอบคุณที่บอกความจริงค่ะ" แพรวกล่าว "อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็เข้าใจอะไรมากขึ้น" "ฉันดีใจที่คุณเข้าใจค่ะ" อรพูด "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" สิ้นเสียงของอร แพรวก็กดวางสายโทรศัพท์ เธอหันกลับมามองธามอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "แพรวครับ" ธามเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆ "คุณ... คุณโอเคไหม" แพรวส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะคุณธาม" เธอถอนหายใจยาว "ทุกอย่างมันเร็วไปหมด" "ผมรู้ครับ" ธามจับมือแพรวไว้แน่น "แต่ผมอยู่ที่นี่นะครับ ไม่ไปไหน" แพรวเงยหน้ามองธาม ดวงตาของเธอฉายแววความหวังเล็กๆ "คุณธามคะ... ที่คุณช่วยฉัน... คุณไม่ได้ทำไปเพราะสงสารใช่ไหมคะ" ธามยิ้ม "ผมรักคุณนะครับแพรว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงใจ "ผมช่วยคุณเพราะผมรักคุณ ผมอยากจะปกป้องคุณ" คำพูดของธามทำให้แพรวรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เธอไม่แน่ใจว่าความรักของเขาจะยังคงอยู่หรือไม่ แต่ในตอนนี้ เธอก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจที่แผ่ออกมาจากเขา "ฉัน... ฉันขอเวลาคิดอีกสักหน่อยนะคะคุณธาม" แพรวเอ่ย "ได้ครับ" ธามตอบ "ผมจะรอ" ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางความเงียบที่เข้ามาแทนที่ บทสนทนาที่เพิ่งจบลง และความลับที่ถูกเปิดเผย ได้ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในใจของทั้งคู่ มันเป็นรอยร้าวที่เริ่มจะประสาน หรือเป็นสะพานที่กำลังจะถูกสร้างขึ้นใหม่ ยังคงเป็นเรื่องที่ต้องดูกันต่อไป "คุณแม่ของคุณเป็นอย่างไรบ้างครับ" ธามถาม เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ "ท่าน... ท่านก็ยังคงเสียใจอยู่ค่ะ" แพรวตอบ "แต่พอทราบว่ามีทางออก ท่านก็ดูดีขึ้นบ้าง" "ดีแล้วครับ" ธามยิ้ม "ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยอีก บอกผมได้เสมอเลยนะครับ" แพรวพยักหน้า เธอรู้สึกว่าธามได้เข้ามาเติมเต็มในส่วนที่ขาดหายไปของเธอจริงๆ ในช่วงเวลาที่ยากลำบากแบบนี้ "คุณอร... เธอจะเป็นยังไงต่อไปคะ" แพรวถามด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย "ผมไม่รู้ครับ" ธามตอบ "แต่ผมหวังว่าเธอจะพบเจอแต่สิ่งดีๆ" "ค่ะ" แพรวพึมพำ "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในสวน ดอกไม้ริมทางกำลังเบ่งบานอย่างสวยงาม มันเป็นภาพที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความสับสนวุ่นวายในจิตใจของแพรว "เรากลับกันเถอะครับ" ธามเอ่ย "คุณแม่ของคุณคงอยากพักผ่อนแล้ว" แพรวพยักหน้า เธอปล่อยมือจากธาม แต่ก็ไม่ได้เดินออกห่าง เขาเดินเคียงข้างเธอไปตลอดทาง การปรากฏตัวของอรทำให้เรื่องราวที่เคยเหมือนจะจบลงไปแล้ว กลับมาพลิกผันอีกครั้ง