หลังจากวันนั้น ชีวิตของแพรวก็เหมือนได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง การปรากฏตัวของอรและคำสารภาพของเธอ ทำให้ความเข้าใจผิดต่างๆ คลี่คลายลงไปมาก เธอเริ่มมองธามด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป ความหวังเล็กๆ ที่เคยถูกบดบังด้วยความกลัวและความไม่มั่นใจ เริ่มส่องประกายขึ้นมาอีกครั้ง "คุณธามคะ" แพรวเอ่ยขึ้น ขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารกลางวันด้วยกันในร้านโปรดของเธอ "ฉันอยากจะขอโทษคุณอีกครั้งนะคะ" ธามวางส้อมลง หันมายิ้มให้แพรว "ไม่ต้องขอโทษแล้วนะครับแพรว ผมเข้าใจ" "แต่ฉันเคยทำไม่ดีกับคุณไว้มาก" แพรวพูดต่อ "ฉันเคยตัดสินคุณไปในทางที่ผิด ฉันเคยไม่เชื่อใจคุณ..." "ผมรู้ครับ" ธามขัดขึ้น "แต่ผมก็รู้ว่าคุณกำลังเจ็บปวด ผมให้อภัยคุณแล้วนะครับ" แพรวเงียบไป เธอรู้สึกตื้นตันกับความใจดีของธาม "ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ยเสียงเบา "ขอบคุณที่ยังอยู่ตรงนี้" "ผมจะอยู่ที่นี่เสมอครับ" ธามตอบ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" บทสนทนาระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ รอยร้าวที่เคยมีระหว่างพวกเขาเริ่มจางลงไปทีละน้อย ความเชื่อใจที่เคยสูญเสียไป กำลังค่อยๆ ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ "เรื่องคุณแม่ของคุณเป็นยังไงบ้างครับ" ธามถาม "จัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม" "เรียบร้อยแล้วค่ะ" แพรวตอบด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณคุณธามอีกครั้งนะคะ ถ้าไม่ได้คุณ ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง" "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมจะอยู่เคียงข้างคุณ" ธามจับมือแพรวไว้ "แค่นี้ก็พอแล้วครับ" แพรวรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย มือของธามที่กุมมือเธออยู่นั้น มอบความรู้สึกปลอดภัยให้กับเธออย่างประหลาด "คุณธามคะ" แพรวเอ่ยขึ้น "ฉันเคยคิดว่าความรักของเรามันจบลงไปแล้ว" "ผมก็เคยคิดเหมือนกันครับ" ธามตอบ "แต่บางที... ความรักที่แท้จริงก็ไม่เคยจากไปไหน มันแค่รอเวลาที่จะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง" แพรวเงยหน้ามองธาม ดวงตาของเธอฉายแววความสุข "ฉัน... ฉันดีใจนะคะที่คุณธาม" "ผมก็ดีใจครับแพรว" ธามยิ้ม "ดีใจที่เราได้มีโอกาสเริ่มต้นใหม่" ในช่วงเวลาที่ทั้งสองกำลังมีความสุขอยู่นั้น โทรศัพท์ของแพรวก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอรับสาย "ฮัลโหลค่ะ" แพรวเอ่ย "สวัสดีค่ะคุณแพรว" เสียงที่ปลายสายดังขึ้น "ดิฉันอรค่ะ" แพรวชะงักไปเล็กน้อย เธอหันไปมองธาม ธามเองก็ดูแปลกใจเช่นกัน "คุณอร" แพรวเอ่ย "มีอะไรเหรอคะ" "ฉัน... ฉันแค่อยากจะมาบอกคุณว่า ฉันกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศค่ะ" อรพูดเสียงเรียบ "ฉันคงจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกนาน" แพรวตกใจเล็กน้อย "ไปต่างประเทศเหรอคะ" "ค่ะ" อรตอบ "ฉันคิดว่าการไปอยู่ที่อื่น คงจะช่วยให้ฉันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ค่ะ" "ฉัน... ฉันขอให้คุณโชคดีนะคะคุณอร" แพรวเอ่ยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "ขอบคุณค่ะคุณแพรว" อรพูด "และก็... ฉันขอโทษอีกครั้งนะคะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวตอบ "ฉันเข้าใจ" เมื่อวางสายโทรศัพท์ แพรวหันมามองธาม "คุณอรจะไปต่างประเทศค่ะ" "อ้อ" ธามพยักหน้า "คงจะดีสำหรับเธอ" "ค่ะ" แพรวตอบ "หวังว่าเธอจะเจอแต่สิ่งดีๆ" บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทั้งสองนั่งมองหน้ากัน มีรอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของแต่ละคน "คุณธามคะ" แพรวเอ่ยขึ้น "ถ้า... ถ้าเราจะลองกลับไปคบกันอีกครั้ง คุณจะโอเคไหมคะ" ธามยิ้มกว้าง "ผมรอคำนี้จากคุณอยู่นานแล้วครับแพรว" เขาจับมือแพรวไว้อีกครั้ง "แน่นอนครับ ผมโอเคมากๆ" แพรวรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก "แต่... เราต้องให้เวลาซึ่งกันและกันนะคะ" แพรวเตือน "เราทั้งคู่ต่างก็มีบาดแผลจากอดีต" "ผมรู้ครับ" ธามตอบ "เราจะค่อยๆ ก้าวไปด้วยกันทีละก้าว" แพรวพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความหวังที่กลับคืนมาอีกครั้ง ความรักที่เกือบจะสูญสลายไป กำลังจะเบ่งบานอีกครั้ง "คุณธามคะ" แพรวเอ่ย "ฉันรักคุณนะคะ" ธามยิ้ม ดวงตาของเขาสุกประกาย "ผมก็รักคุณครับแพรว" คำว่า "รัก" ที่ถูกเอ่ยออกมาอีกครั้งหลังจากความเจ็บปวดและความเข้าใจผิดมากมาย มันมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิมมาก มันไม่ใช่แค่คำพูด แต่เป็นการยืนยันถึงความรู้สึกที่ยังคงอยู่ และพร้อมที่จะฟื้นคืนกลับมา พวกเขานั่งอยู่ตรงนั้นอีกครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความสุขที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันค่อยๆ ซึมซับเข้ามาในหัวใจ "กลับกันเถอะค่ะ" แพรวเอ่ย "ฉันอยากจะไปบอกคุณแม่ว่าเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว" "ครับ" ธามตอบ "ผมจะไปส่งคุณ" ทั้งสองลุกขึ้นจากโต๊ะ ทิ้งรอยยิ้มและความหวังไว้เบื้องหลัง การเดินทางของพวกเขาอาจจะยังไม่สิ้นสุด แต่เส้นทางข้างหน้าดูสดใสกว่าที่เคยเป็นมา