เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบสงบในห้องทำงานของธาม เขามองหน้าจอที่ปรากฏชื่อ "แพรว" ด้วยรอยยิ้มบางๆ เขากดรับสายทันที "ว่าไงครับ... มีอะไรรึเปล่า" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณธาม... ฉัน... ฉันอยากเจอคุณค่ะ" เสียงแพรวฟังดูลังเลและไม่มั่นใจ "ได้สิครับ... คุณอยากเจอผมที่ไหน" ธามถาม "ฉัน... อยากไปหาคุณที่บริษัทค่ะ" แพรวตอบ "ถ้าไม่รบกวนเกินไป" "ไม่รบกวนเลยครับ... คุณมาได้เลย" ธามตอบ "ผมรออยู่นะ" หลังจากวางสาย ธามก็ลุกขึ้นยืน มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของตึกสูงระฟ้าที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้าสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา เขาคิดถึงแพรวตลอดเวลาตั้งแต่คืนนั้นที่เจอกัน แม้จะรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังก้าวเข้าไปในเขตอันตราย แต่หัวใจของเขากลับเรียกร้องหาเธอ แพรวมาถึงบริษัทของธามในเวลาไม่นาน เธอดูดีขึ้นกว่าวันแรกที่เจอกัน ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่เธอสวมใส่ขับผิวขาวของเธอให้ดูโดดเด่น ดวงตาของเธอที่เคยแดงก่ำจากการร้องไห้ บัดนี้กลับดูสดใสขึ้น แต่ก็ยังคงมีความเศร้าบางอย่างแฝงอยู่ "สวัสดีค่ะ คุณธาม" แพรวทักทายเมื่อเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา "สวัสดีครับ... เชิญนั่งก่อนครับ" ธามผายมือเชิญเธอไปนั่งบนโซฟาตัวหรู "ผมเตรียมกาแฟไว้ให้แล้วนะครับ" แพรวเดินไปนั่งลงบนโซฟา รู้สึกถึงความอึดอัดเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับธามในสถานการณ์ที่ต่างออกไปจากเมื่อคืน "คุณธาม... ฉัน... ฉันอยากจะขอโทษคุณอีกครั้งนะคะ" แพรวเริ่มพูด "สำหรับเรื่องเมื่อคืน" ธามเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ "ผมบอกแล้วไงครับ... ไม่เป็นไร" "แต่มัน... มันไม่เป็นไรจริงๆ เหรอคะ" แพรวถาม เสียงสั่นเล็กน้อย "ฉัน... ฉันรู้สึกผิดมาก" "ผมรู้ครับ" ธามตอบ "แต่ผมก็อยากให้คุณรู้ว่า... ผมไม่ได้รู้สึกว่าถูกบังคับ หรือถูกเอาเปรียบนะครับ" แพรวเงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ "คุณ... ไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เหรอคะ" "ไม่ครับ" ธามส่ายหน้า "ผม... ผมรู้สึกดีด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นทำให้แพรวตกใจ "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ" "ผม... ผมชอบคุณนะครับ... คุณแพรว" ธามสารภาพออกมาตรงๆ "ผมรู้ว่ามันเร็วไป... แต่ผมรู้สึกกับคุณจริงๆ" แพรวอึ้งไป เธอไม่คาดคิดว่าธามจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา "คุณ... คุณกำลังพูดเล่นใช่ไหมคะ" "ผมไม่ได้เล่นครับ" ธามมองตาเธออย่างจริงจัง "ผมรู้ว่าคุณกำลังเจ็บปวด... และผมอยากจะช่วยคุณ... ผมอยากจะทำให้คุณมีความสุข" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยของแพรว "แต่... คุณธาม... ฉัน... ฉัน... มีคนรักอยู่แล้วนะคะ" คำพูดของแพรวทำให้ธามนิ่งไป แววตาของเขาฉายแววผิดหวัง แต่ก็ยังคงมีความเข้าใจอยู่ "ผมรู้ครับ... แต่ผมก็รู้เหมือนกันว่า... ความสัมพันธ์ของคุณกับเขา... มันมีปัญหา" "คุณ... รู้ได้ยังไงคะ" แพรวถาม "ผม... สังเกตเห็น" ธามตอบ "และเมื่อคืน... คุณก็บอกผมเองว่า... คุณถูกหักหลัง" แพรวเม้มปากแน่น เธอรู้ว่าธามพูดถูก แต่การยอมรับความจริงมันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย "คุณธาม... ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะทำอย่างไร" แพรวพูดเสียงแผ่ว "ฉัน... ฉันรักเขา... แต่เขาก็ทำร้ายฉัน" "ผมเข้าใจครับ" ธามจับมือเธอไว้ "แต่บางที... ความรัก... มันก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องทนอยู่กับคนที่ทำให้เราเจ็บปวดนะครับ" "แต่... การจะเริ่มต้นใหม่... มันยากเหลือเกินค่ะ" แพรวพูด "ผมรู้ครับ" ธามตอบ "และผมก็อยากจะอยู่ตรงนี้... เป็นกำลังใจให้คุณ... เป็นคนที่อยู่เคียงข้างคุณ" แพรวสบตาธาม เธอเห็นความจริงใจ ความอบอุ่น และความปรารถนาที่จะดูแลเธออยู่ในแววตาคู่นั้น เธอรู้ว่าเธอไม่ควรจะรู้สึกอะไรกับธามเลย เพราะเธอมีคนรักอยู่แล้ว แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา "คุณธาม... ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเลือกอะไรดี" แพรวพูดอย่างสับสน "คุณไม่ต้องรีบร้อนนะครับ" ธามตอบ "ผมจะรอ... รอจนกว่าคุณจะพร้อม" เขาค่อยๆ ดึงแพรวเข้ามากอด กอดที่อบอุ่นและปลอบประโลม แพรวปล่อยให้ตัวเองซบลงบนอกของธาม เธอรู้สึกได้ถึงความมั่นคงที่เธอโหยหามาตลอด "คุณธาม..." แพรวเอ่ยเสียงแผ่ว "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังทำอะไรลงไป" "คุณกำลังทำในสิ่งที่หัวใจคุณต้องการครับ" ธามกระซิบข้างหูเธอ "และบางที... สิ่งที่หัวใจต้องการ... มันก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเสมอไป" แพรวเงยหน้าขึ้นมองธาม แววตาของทั้งคู่สบกัน ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายได้กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา "ฉัน... ฉันกลัวค่ะ" แพรวสารภาพ "ผมรู้ครับ" ธามตอบ "แต่ผมจะอยู่ตรงนี้... ข้างๆ คุณ... เราจะสู้ไปด้วยกัน" แพรวพยักหน้าเบาๆ เธอไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในขณะนี้... เธอรู้สึกว่าเธอต้องการธามอยู่ข้างๆ เธอจริงๆ ธามค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมา จุมพิตที่ริมฝีปากของแพรวอย่างอ่อนโยน เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความรัก ความห่วงใย และความผิดบาป แพรวหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับสัมผัสที่อ่อนหวาน แต่ในขณะเดียวกัน... ความรู้สึกผิดก็เกาะกินอยู่ในใจของเธออย่างไม่เคยจางหาย