ธามนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ คำถามของแพรวเหมือนมีมนต์สะกดให้เขาต้องย้อนกลับไปทบทวนความทรงจำที่พยายามจะฝังกลบเอาไว้ ลึกๆ แล้วเขาก็รู้ว่าวันหนึ่งเรื่องนี้จะต้องถูกเปิดเผยออกมา เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ เขาถอนหายใจแผ่วเบา พลางพิจารณาแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกลัวของแพรว "เรื่องของผม... มันก็ยาวนานพอสมควรครับ" ธามเริ่มเล่า เสียงของเขาแผ่วลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความหนักแน่น "มันเป็นเรื่องของความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตของผม... ที่ทำให้ผมต้องสูญเสียบางสิ่งที่มีค่าไป" แพรวขยับเข้ามาใกล้ขึ้น แววตาของเธอฉายประกายความสนใจระคนกังวล เธอพร้อมที่จะรับฟังทุกอย่างที่ธามจะเล่า "ฉัน... ฉันพร้อมจะฟังค่ะ" "เมื่อหลายปีก่อน... ผมเคยมีคนที่ผมรักมากครับ" ธามเริ่มเล่า "เธอเป็นผู้หญิงที่สวย อ่อนโยน และเข้าใจผมทุกอย่าง เราคบกันมานาน วางแผนอนาคตด้วยกัน... ผมคิดว่านั่นคือรักแท้ของผม" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมกำลังใจ ก่อนจะเล่าต่อ "แต่... ในช่วงที่ผมกำลังประสบปัญหาใหญ่ในธุรกิจ... ผม... ผมทำผิดพลาดครับ" "ผิดพลาดเรื่องอะไรเหรอคะ" แพรวถาม เสียงของเธอแผ่วเบาลงตามบรรยากาศที่เริ่มขรึมเครียด "ผม... หลงผิดไปกับผู้หญิงคนอื่นครับ" ธามยอมรับทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า "มันเป็นเพียงชั่วคราว... เป็นความผิดพลาดที่ผมไม่อยากจะยอมรับ แต่... มันเกิดขึ้นแล้ว" แพรวสะดุ้งเล็กน้อย เธอเข้าใจความรู้สึกของธามดี เพราะเธอเองก็เคยทำผิดพลาดในลักษณะเดียวกัน "แล้ว... แล้วแฟนของคุณ... เขารู้เรื่องนี้ไหมคะ" "ตอนแรก... ผมพยายามปิดบังครับ" ธามตอบ "ผมคิดว่าผมจะแก้ไขมันได้... จะไม่ให้มันกระทบกับความสัมพันธ์ของเรา" "แต่... ความจริงมันก็คือความจริงครับ" ธามถอนหายใจ "เธอจับได้... เธอเสียใจมาก... เสียใจจนผมเองก็ทนมองไม่ไหว" "สุดท้าย... เธอ... เธอเลือกที่จะไปครับ" ธามพูดจบก็ก้มหน้าลงมองพื้น "เธอไปโดยไม่บอกลา... แล้วก็หายไปจากชีวิตผมเลย" บรรยากาศในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคนที่ดังแผ่วเบา แพรวรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวธาม เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปวางบนแขนของเขาเบาๆ "ฉัน... ฉันเสียใจด้วยนะคะ คุณธาม" แพรวพูดเสียงแผ่ว "มันต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ" ธามเงยหน้าขึ้นมองแพรว สบตาเธอที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ "มันเจ็บปวดมากครับ... มากจนผมคิดว่าตัวเองจะไม่มีวันรักใครได้อีก" "แต่... แล้วทำไมคุณถึง... " แพรวลังเลที่จะถามต่อ "คุณแพรว... คือคนแรกที่ทำให้ผมรู้สึกอีกครั้ง" ธามตอบ "คุณทำให้ผมเห็นว่า... ความรักยังมีความหวัง... และผมก็... ผมก็รักคุณครับ" แพรวรู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาไหลออกมา "ฉันก็รักคุณค่ะ คุณธาม" "ผมกลัว... กลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย" ธามสารภาพ "กลัวว่าผมจะทำผิดพลาดอีกครั้ง... แล้วก็เสียคุณไปเหมือนที่เคยเสียคนรักเก่าไป" "คุณจะไม่ทำผิดซ้ำสองหรอกค่ะ" แพรวปลอบ "เพราะตอนนี้คุณมีฉัน... และฉันก็มีคุณ... เราจะจับมือกันผ่านมันไป" "แต่... คุณแพรว... คุณแน่ใจเหรอครับ" ธามถามเสียงสั่น "คุณรู้เรื่องในอดีตของผมแล้ว... คุณยังจะอยู่ตรงนี้ไหม" "แน่นอนค่ะ" แพรวตอบอย่างหนักแน่น "เรื่องราวในอดีตเป็นบทเรียน... ไม่ใช่สิ่งที่มาตัดสินอนาคตของเรา... และฉันก็เชื่อมั่นในตัวคุณธาม" ธามดึงแพรวเข้ามากอดแน่น "ขอบคุณนะครับ... คุณแพรว" เขาพึมพำ "ขอบคุณที่เข้าใจผม" ทั้งสองคนกอดกันเนิ่นนาน ราวกับจะซึมซับเอาความมั่นคงและความหวังจากอีกฝ่ายมาเติมเต็มให้กับหัวใจที่เคยบอบช้ำ เวลาผ่านไปอีกหลายสัปดาห์ ความสัมพันธ์ของแพรวกับธามก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น พวกเขาผ่านบททดสอบที่สำคัญที่สุดไปแล้ว นั่นคือการยอมรับในความผิดพลาดในอดีตของกันและกัน และพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไปด้วยความเข้าใจและไว้วางใจ แพรวสังเกตเห็นว่าธามดูผ่อนคลายมากขึ้น หลังจากที่ได้ระบายความลับในใจของเขาออกมา เขากลับมาเป็นตัวเองมากขึ้น รอยยิ้มของเขากลับมาสดใสเหมือนเดิม "คุณธามคะ... ช่วงนี้ดูมีความสุขจังเลยค่ะ" แพรวทักขึ้น ขณะที่ทั้งคู่นั่งจิบกาแฟยามบ่ายในร้านโปรด ธามยิ้มกว้าง "ก็เพราะมีคุณแพรวอยู่ข้างๆ ไงครับ" "อะไรกันคะ... ฉันก็อยู่ข้างๆ คุณมาตลอดนี่นา" แพรวแกล้งทำเสียงงอน "ไม่เหมือนกันครับ" ธามตอบ "ก่อนหน้านี้... ผมแบกรับอะไรไว้มากมาย... แต่พอได้เล่าทุกอย่างให้คุณฟัง... ผมรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก" "ฉันดีใจนะคะที่ได้เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้น" แพรวกล่าว "คุณคือทุกอย่างสำหรับผมครับ" ธามเอื้อมมือมาจับมือแพรวไว้ "คุณคือแสงสว่าง... คือความหวัง... คืออนาคตของผม" แพรวหน้าแดงระเรื่อ "แล้ว... แล้วอนาคตของเราล่ะคะ" "ผมอยากจะมีอนาคตกับคุณแพรวครับ" ธามตอบ "อยากจะสร้างครอบครัว... มีลูก... อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า" คำพูดนั้นทำให้แพรวตาโตด้วยความตื่นเต้น "จริงเหรอคะ... คุณธาม" "จริงสิครับ" ธามยืนยัน "ผมรักคุณมาก... ผมไม่เคยรักใครมากเท่านี้มาก่อนเลย" แพรวรู้สึกว่าหัวใจของเธอพองโตด้วยความสุข เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้พบเจอความรักที่มั่นคงและจริงใจขนาดนี้ หลังจากที่เคยผ่านความเจ็บปวดมาแล้ว "ฉันก็รักคุณค่ะ คุณธาม" แพรวตอบ "ฉันพร้อมที่จะสร้างอนาคตกับคุณ" ทั้งสองคนยิ้มให้กันอย่างมีความสุข แต่แล้ว... ท่ามกลางความสุขที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ปัญหาอีกหนึ่งอย่างก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา วันหนึ่ง ขณะที่แพรวกลับถึงบ้าน เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนรออยู่ที่หน้าประตูคอนโดของเธอ ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววบางอย่างที่แพรวไม่คุ้นเคย "คุณ... คุณเป็นใครคะ" แพรวถามอย่างระแวง ผู้หญิงคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้ "ฉัน... ฉันชื่ออรค่ะ" "อร... อรไหนคะ" แพรวถาม "อร... แฟนเก่าของคุณธามค่ะ" เธอตอบ เสียงสั่นเครือ หัวใจของแพรวแทบจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าอรจะปรากฏตัวขึ้นในชีวิตของเธออีกครั้ง "คุณ... คุณมาทำไมคะ" แพรวพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "ฉัน... ฉันมาขอ... ขอโอกาสอีกครั้งค่ะ" อรพูด พลางน้ำตาไหล "ฉันรู้ว่าคุณธามมีคุณอยู่แล้ว... แต่... ฉัน... ฉันยังรักเขาอยู่" "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ" แพรวถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มดังขึ้น "คุณมาบอกฉันแบบนี้ได้ยังไง" "ฉัน... ฉันผิดไปแล้วค่ะ" อรพูดต่อ "ฉันเสียใจที่ทิ้งเขาไป... ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาด... แต่ฉัน... ฉันอยากกลับไปหาเขา" แพรวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มทลายลงมาตรงหน้า เธอไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวเท่านี้มาก่อน "คุณ... คุณกำลังบอกว่าคุณอยากจะกลับไปหาคุณธาม... ต่อหน้าฉันแบบนี้เหรอคะ" แพรวถามเสียงสั่น "คุณคิดว่าฉันจะยอมได้ยังไง" "ฉันขอโทษค่ะ" อรกล่าว "แต่... ฉันไม่สามารถอยู่โดยไม่มีเขาได้จริงๆ" แพรวรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอหันไปมองประตูคอนโดของธามที่อยู่ไม่ไกลนัก ภาพของธามที่บอกว่ารักเธอ กำลังสร้างอนาคตกับเธอ ลอยเข้ามาในหัว "คุณ... คุณกำลังจะทำลายทุกอย่าง" แพรวพูดเสียงแหบพร่า "คุณกำลังจะทำลายชีวิตของฉัน... ทำลายความสุขของฉัน" "ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ" อรน้ำตาไหลพราก "แต่... ฉันรักเขา" แพรวไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เธอรู้สึกสับสน หวาดกลัว และโกรธไปพร้อมๆ กัน เรื่องราวที่เธอคิดว่ากำลังจะเริ่มต้นใหม่ กลับมีอุปสรรคที่ใหญ่หลวงเข้ามาขวางกั้น