แพรวพยายามตั้งสติอย่างยากลำบาก แววตาของอรที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความปรารถนาที่แรงกล้า ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว "คุณอรคะ... ฉันเข้าใจว่าคุณอาจจะยังมีความรู้สึกกับคุณธาม" แพรวพูด พยายามใช้คำพูดที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แต่... ตอนนี้คุณธามเขามีฉันแล้ว... และเราก็กำลังจะสร้างอนาคตด้วยกัน" "แต่... คุณธามเขาก็ยังรักฉันอยู่" อรพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความหวัง "ฉันรู้... ฉันรู้สึกได้" "คุณคิดไปเองค่ะ" แพรวสวนกลับทันที "คุณธามเขารักฉัน... และฉันก็รักเขา... ความสัมพันธ์ของเรามันจริงจัง" "แต่... คุณธามเขาก็เคยทำผิดกับฉันเหมือนกัน" อรพยายามอธิบาย "เขาเคยนอกใจฉัน... แล้วเขาก็เคยเสียใจ... แล้วสุดท้ายเราก็กลับมาหากัน" "นั่นมันเรื่องในอดีตของคุณกับคุณธาม" แพรวพูดเสียงแข็ง "ตอนนี้มันคือเรื่องของฉันกับคุณธาม... คุณไม่ควรมายุ่งเกี่ยวกับพวกเรา" "แต่... ฉัน... ฉันไม่สามารถปล่อยเขาไปได้จริงๆ" อรเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น "ฉัน... ฉันผิดไปแล้ว... ฉันอยากจะขอโทษเขา... อยากจะกลับไปแก้ไขทุกอย่าง" แพรวทนมองภาพตรงหน้าไม่ไหว เธอรู้สึกสงสารอรเล็กน้อย แต่ความรู้สึกโกรธและความหวาดกลัวก็มีมากกว่า "คุณอรคะ... ชีวิตมันเดินหน้าต่อไปได้เสมอ... คุณไม่จำเป็นต้องยึดติดอยู่กับอดีต" "แต่... ฉันทำไม่ได้" อรพูดย้ำ "ฉันรักเขา... รักมากจริงๆ" ทันใดนั้น ประตูคอนโดของธามก็เปิดออก ธามเดินออกมาพร้อมกับถุงอาหารที่เพิ่งซื้อมา เขาเห็นแพรวยืนอยู่กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งดูคุ้นหน้าคุ้นตา "คุณแพรว... ใครครับ" ธามถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจ อรหันไปมองธามทันที เมื่อเห็นเขา ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง "คุณธาม..." อรเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ธามมองอรอย่างตะลึง "อร... คุณ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" "ฉัน... ฉันมาหาคุณค่ะ" อรตอบ พลางเดินเข้าไปหาธามอย่างรวดเร็ว แพรวรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตกสลาย เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ธามดูตกใจมากเมื่อเห็นอร "คุณธาม... คุณรู้จักเธอเหรอคะ" แพรวถามเสียงสั่น ธามหันมามองแพรว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลำบากใจ "คุณแพรว... นี่... นี่คืออร... แฟนเก่าของผมครับ" "ฉันรู้ค่ะ" แพรวตอบ "เธอเพิ่งบอกฉันเมื่อกี้" "ฉัน... ฉันแค่มาขอโทษคุณธามค่ะ" อรพูด พลางหันไปมองธาม "ฉัน... ฉันเสียใจที่เคยทิ้งคุณไป... ฉัน... ฉันอยากจะกลับมาหาคุณ" ธามยืนนิ่งไป เขาดูสับสน และทำอะไรไม่ถูก "อร... มันผ่านมานานแล้วนะ" ธามพูดเสียงเบา "คุณ... คุณไปมีชีวิตของตัวเองเถอะ" "แต่... ฉันรักคุณค่ะ" อรยืนกราน "ฉันไม่สามารถลืมคุณได้เลย" แพรวรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมอรถึงมาปรากฏตัวในชีวิตของเธอตอนนี้ และทำไมธามถึงดูสับสนขนาดนี้ "คุณธามคะ" แพรวเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณ... คุณเคยบอกว่าคุณรักฉัน" ธามหันมามองแพรวอย่างรวดเร็ว "ผมรักคุณครับ... คุณแพรว" เขาพูดอย่างหนักแน่น "ผมรักคุณมาก" "แล้ว... แล้วเธอเป็นใครคะ" แพรวถามด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะร้องไห้ "เธอ... เธอคืออดีตของผมครับ" ธามตอบ "และคุณแพรว... คือปัจจุบันและอนาคตของผม" อรได้ยินดังนั้น ก็เหมือนกับถูกตบหน้าอย่างแรง เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม "ไม่จริง... คุณธาม... คุณพูดแบบนั้นกับฉันได้ยังไง" อรร่ำไห้ "คุณเคยบอกว่าคุณรักฉัน... คุณเคยบอกว่าคุณจะไม่มีวันทิ้งฉันไป" ธามเดินไปหาอร พลางย่อตัวลง "อร... ผมขอโทษ... แต่ในตอนนั้น... ผมยังเด็ก... ผมยังไม่เข้าใจความรัก... และผมก็ได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต" "แต่... คุณก็เคยบอกว่าคุณยังรักฉัน" อรร่ำไห้ "คุณบอกว่าคุณเสียใจที่ต้องจากไป" "ผมเสียใจ... เสียใจที่ทำให้คุณเจ็บปวด" ธามกล่าว "แต่... ผมไม่ได้รักคุณแล้ว... ผมรักคุณแพรว" คำพูดนั้นทำให้แพรวรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงรู้สึกไม่มั่นคง "คุณธามคะ" แพรวพูด "เรา... เรากลับเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่าค่ะ" ธามพยักหน้า เขาลุกขึ้นยืน แล้วหันไปมองอร "คุณกลับไปเถอะครับ... แล้วก็ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตของคุณ" อรเงยหน้าขึ้นมองธามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "คุณ... คุณจะทิ้งฉันไปจริงๆ เหรอคะ" "ผม... ผมทำอะไรไม่ได้อีกแล้วครับ" ธามตอบ "ผมต้องไปดูแลคนที่ผมรัก" ธามจับมือแพรว แล้วพาเดินเข้าคอนโดไป ทิ้งให้อรนั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพัง เมื่อเข้ามาในห้อง แพรวก็ยังคงรู้สึกสั่นเทา "คุณธามคะ... เมื่อกี้... เมื่อกี้คืออะไรคะ" แพรวถาม ธามถอนหายใจยาว "ผมขอโทษนะครับ... คุณแพรว" "แต่... คุณธาม... คุณเคยบอกว่าคุณเล่าเรื่องของคุณกับเธอให้ฉันฟังแล้ว" แพรวถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความไม่ไว้วางใจ "ผม... ผมเล่าไปแล้ว... แต่... อาจจะไม่ได้ลงรายละเอียดทั้งหมด" ธามยอมรับ "ผม... ผมพยายามจะลืมเรื่องของเธอไปแล้วจริงๆ" "แล้ว... ทำไมเธอถึงมาหาคุณคะ" แพรวถาม "ผม... ผมไม่รู้เหมือนกันครับ" ธามตอบ "เธอคงจะรู้ว่าผมอยู่ที่นี่... แล้วก็... คงจะอยากกลับมาหาผม" "แล้ว... คุณธาม... คุณ... คุณยังมีความรู้สึกกับเธออยู่ไหมคะ" แพรวถามคำถามที่เธอไม่กล้าถามมาก่อน ธามมองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก "ไม่ครับ... คุณแพรว... ผมรักคุณ... ผมรักคุณเพียงคนเดียว" "แต่... ทำไมเมื่อกี้คุณถึงดูสับสนขนาดนั้นล่ะคะ" แพรวถาม "ผม... ผมตกใจครับ" ธามตอบ "แล้ว... ผมก็... รู้สึกผิดกับเธอ... เพราะผมเคยทำผิดกับเธอไว้มาก" "แล้ว... แล้วเธอจะมาหาคุณอีกไหมคะ" แพรวถามด้วยความกังวล "ผม... ผมไม่แน่ใจครับ" ธามตอบ "แต่... ผมจะพยายามจัดการเรื่องนี้ให้ดีที่สุด... และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสัมพันธ์ของเราได้" แพรวพยายามเชื่อมั่นในคำพูดของธาม แต่ในใจของเธอก็ยังคงมีความรู้สึกไม่สบายใจ "คุณธามคะ... ฉัน... ฉันกลัว" แพรวสารภาพ ธามดึงแพรวเข้ามากอด "ผมรู้ครับ... ผมรู้ว่าคุณกลัว... แต่ผมจะอยู่ตรงนี้เพื่อคุณ" "แต่... ถ้าเธอมาอีก... แล้วคุณ... " แพรวพูดไม่จบ "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังครับ" ธามพูดอย่างหนักแน่น "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า... ผมรักคุณจริงๆ" แพรวซบหน้าลงกับอกของธาม เธอพยายามเชื่อมั่นในตัวเขา แต่ภาพของอรที่ร้องไห้ และท่าทีที่สับสนของธาม ก็ยังคงติดอยู่ในใจของเธอ