หยาดฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะกลั่นน้ำตาของฟ้ามาปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยๆ ที่กำลังบอบช้ำของ พราวพิรุณ เธอทรุดตัวนั่งอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบของห้องน้ำที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ แสงไฟนีออนสว่างจ้าสะท้อนใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน มือเรียวยื่นไปสัมผัสกับปัสสาวะที่หยดลงบนแผ่นทดสอบที่วางอยู่บนอ่างล้างหน้า สองขีดสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนภายใต้แสงไฟเย็นชา "ไม่จริง..." เสียงแหบพร่าหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก พราวพิรุณยกมืออีกข้างขึ้นกุมท้องน้อยที่ยังแบนราบ แต่ภายในกลับกำลังมีชีวิตน้อยๆ ที่เธอเพิ่งจะได้รับข่าว เขาจะรู้ไหมว่าตอนนี้ในตัวเธอมันมีอะไรเกิดขึ้น? เขาจะดีใจหรือจะรังเกียจ? คำถามมากมายตีรวนไปมาในหัว แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือผู้ชายคนนั้นกำลังจะกลายเป็นพ่อของลูกในท้องของเธอ "อรุณ...คุณได้ยินไหม..." เธอพึมพำกับตัวเอง พลางมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ พยายามรวบรวมแรงใจเพื่อกดโทรออกไปหาเขา แต่แล้วนิ้วเรียวก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ยังคงติดตา ตอกย้ำเหมือนถูกกรีดซ้ำๆ "ผมบอกแล้วไงพราว! ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น! ยิ่งเรื่องเด็กนี่ผมไม่เกี่ยวเด็ดขาด!" เสียงตะคอกเกรี้ยวกราดของ อรุณ ทัศนัย ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ เขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ทายาทเพียงคนเดียวของโรงแรมหรูชื่อดัง ฉายา "เพลย์บอยพันล้าน" ที่สาวๆ ต่างหมายปอง แต่สำหรับเธอ เขาคือทุกสิ่งทุกอย่าง เขาคือคนที่เธอรักหมดหัวใจ "แต่อรุณคะ...นี่มันลูกของเรานะคะ" พราวพิรุณพยายามพูดทั้งน้ำตา เธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ได้ไม่นาน และตั้งใจจะบอกข่าวดีนี้กับเขา หวังว่ามันจะเป็นเครื่องพิสูจน์ความสัมพันธ์ของพวกเขาที่กำลังสั่นคลอน "ลูกของเรา? ฮึ! อย่ามาตลกพราว! ตั้งแต่แต่งงานกันมาเธอก็ไม่เคยท้องสักที แล้วอยู่ๆ จะมาบอกว่าท้องตอนนี้ มันน่าสงสัยไหม? อย่าคิดว่าผมโง่นะ" ดวงตาของอรุณฉายแววเย็นชาและไม่ไว้วางใจ เขาจ้องมองเธอเขม็ง ราวกับกำลังจับผิดทุกการกระทำ "อรุณ...คุณพูดอะไรอย่างนั้นคะ ฉันรักคุณนะ" เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความเสียใจ "ความรัก? พอเถอะพราว! ผมเบื่อเต็มทนกับละครน้ำเน่าของเธอแล้ว! เธอคงคิดว่าผมจะยอมรับเด็กที่เกิดมาจากผู้หญิงที่นอกใจผมได้งั้นสิ? ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้น!" คำกล่าวหาที่ไร้ซึ่งเหตุผลทำให้พราวพิรุณแทบจะยืนไม่อยู่ เธอไม่เคยนอกใจเขา ไม่เคยคิดจะนอกใจด้วยซ้ำ "ฉันไม่ได้นอกใจคุณนะอรุณ! คุณเข้าใจผิดแล้ว!" "พอ! ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราก็จบกัน! เธอจะเอาเด็กนั่นยังไงก็เรื่องของเธอ ผมไม่ขอรับผิดชอบอะไรทั้งสิ้น! จำไว้! เราจบกันแค่นี้!" อรุณผลักเธอออกไปเบาๆ ก่อนจะเดินกระทืบเท้าออกจากห้องไป ทิ้งให้พราวพิรุณยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ก้อนน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้แตกกระจาย ไหลรินอาบแก้ม "อรุณ...อย่าทิ้งฉันไปแบบนี้นะ..." เธออ้อนวอนเสียงแหบพร่า ทั้งที่รู้ว่าเขาคงไม่ได้ยินแล้ว บัดนี้ ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งยิ่งทับถมเมื่อผลลัพธ์ของการตรวจครรภ์ยิ่งตอกย้ำว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายนี้เพียงลำพัง ร่างกายของเธออ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอค่อยๆ คลานเข้าไปนั่งพิงผนังห้องน้ำเย็นเฉียบ พลางกอดเข่าแนบอก น้ำตาที่ไหลออกมาตอนนี้ไม่ใช่แค่ความเสียใจ แต่เป็นความสิ้นหวัง "คุณแม่คะ...หนูมาหาแล้วค่ะ" เสียงหวานใสของ พลอยใส ลูกสาวคนเดียวของเธอ ดังขึ้นจากหน้าประตู พลอยใสเป็นเด็กหญิงอายุ 7 ขวบ แก้วตากลมโตเหมือนแม่ ผิวขาวผ่องเหมือนพ่อ เธอวิ่งเข้ามาหาแม่ด้วยท่าทางร่าเริง แต่เมื่อเห็นสภาพของแม่ ใบหน้าก็ฉายแววตกใจ "แม่เป็นอะไรไปคะ? ร้องไห้ทำไม?" พลอยใสเอื้อมมือเล็กๆ มาปาดน้ำตาให้แม่ พราวพิรุณพยายามฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตายังคงคลอเบ้า "แม่ไม่เป็นอะไรจ้ะลูก แค่...แค่นิดหน่อย" เธอไม่อยากให้ลูกเห็นเธออ่อนแอ "แม่แน่ใจนะคะ? หนูเป็นห่วงแม่จังเลย" พลอยใสขยับเข้ามาใกล้ กอดแขนแม่แน่น "แม่แน่ใจจ้ะคนดี แล้วนี่แม่ไปทำอะไรมาคะ ถึงได้มาหาแม่แบบนี้?" พราวพิรุณถาม พยายามเปลี่ยนเรื่อง "คุณป้าอรทัยให้หนูเอาขนมมาให้แม่ค่ะ แล้วก็บอกว่าให้หนูมาอยู่เป็นเพื่อนแม่" พลอยใสตอบ คุณป้าอรทัย คือพี่สาวคนโตของอรุณ ซึ่งเป็นคนที่พราวพิรุณนับถือและสนิทสนมมากที่สุด เธอเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องราวความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเธอกับอรุณ ยามที่อรุณเย็นชา พราวพิรุณก็มักจะขอคำปรึกษาจากป้าอรทัยเสมอ "แล้วคุณป้าสบายดีนะคะ?" "สบายดีค่ะ แม่...คุณป้าอรทัยบอกว่า...ถ้าแม่เหนื่อย แม่มาหาคุณป้าได้ตลอดเลยนะคะ" พลอยใสพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง พราวพิรุณมองหน้าลูกสาว หัวใจดวงน้อยๆ ของเธออบอุ่นขึ้นมาทันที ถึงแม้ว่าผู้ชายที่เธอรักและไว้ใจที่สุดจะทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดี แต่เธอก็ยังมีลูกสาวที่น่ารัก และยังมีพี่สาวของเขาที่คอยเป็นห่วงเป็นใย "ขอบใจมากนะลูก" เธอพูดพลางกอดลูกสาวไว้แน่น "เดี๋ยวแม่จะอาบน้ำก่อนนะ แล้วเราค่อยไปหาคุณป้าอรทัยกัน" พราวพิรุณลุกขึ้นยืนด้วยกำลังใจที่เต็มเปี่ยมขึ้นมาอีกครั้ง เธอจะเข้มแข็งเพื่อลูก จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายจิตใจเธอและลูกของเธอได้อีก เธอจะก้าวผ่านเรื่องร้ายๆ นี้ไปให้ได้ ถึงแม้ว่าอนาคตข้างหน้าจะยังมืดมนเพียงใดก็ตาม