พราวพิรุณวางสายโทรศัพท์ลง หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก คำพูดของอรุณยังคงดังก้องอยู่ในหู "ผมถูกผู้ใหญ่บังคับ" "ครอบครัวของผมกับครอบครัวของเธอ มีธุรกิจที่ต้องพึ่งพากัน" "ผมกลัวว่าจะสูญเสียทุกอย่างไป" คำแก้ตัวของเขาฟังดูมีเหตุผล แต่สำหรับพราวพิรุณ มันกลับเป็นเพียงเสียงลมที่พัดผ่านไป ไม่สามารถสัมผัสถึงความจริงใจได้เลย เธอรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำซ้ำอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่เคยจางหายไป กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง "เขาไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยจริงๆ" พราวพิรุณพึมพำกับตัวเอง น้ำตาคลอหน่วย เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบรูปพลอยใสขึ้นมามอง ใบหน้าใสซื่อของลูกสาวคือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเธอไว้ในยามนี้ "แม่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหนูอีกเด็ดขาด" เธอให้สัญญากับตัวเอง หลังจากวางสายอรุณ พราวพิรุณก็ตัดสินใจว่าจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้บานปลายไปมากกว่านี้ เธอต้องหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองและพลอยใส เธอรู้ว่าอรุณเป็นคนที่ไม่เด็ดขาด และมักจะยอมทำตามคำสั่งของผู้ใหญ่เสมอ การหวังให้เขาต่อสู้เพื่อความรักของพวกเขานั้น คงเป็นไปไม่ได้ วันเวลาผ่านไป พราวพิรุณพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติที่สุด เธอทุ่มเทเวลาให้กับงานและการดูแลพลอยใส เธอพยายามที่จะลืมเรื่องของอรุณ แต่ภาพเหตุการณ์ในอดีต รวมถึงคำพูดของเขาเมื่อไม่นานมานี้ ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ เย็นวันหนึ่ง ขณะที่พราวพิรุณกำลังป้อนข้าวพลอยใสอยู่ จู่ๆ ประตูบ้านก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทราคาแพง ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้า "คุณเมขลา" พราวพิรุณเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ น้ำเสียงสั่นเครือ เมขลาเดินเข้ามาในบ้านราวกับเป็นเจ้าของ เธอสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ อย่างดูแคลน ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่พราวพิรุณ "ฉันมาหาอรุณ" เมขลาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณเห็นเขาไปไหน" "คุณอรุณ เขาไม่อยู่บ้านค่ะ" พราวพิรุณตอบ พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง "จริงเหรอ" เมขลาเลิกคิ้วสูง "ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้คุณสองคนสนิทกันมาก ฉันนึกว่าเขาจะมาหาคุณบ่อยๆ เสียอีก" คำพูดของเมขลาเสียดแทงเข้ากลางใจพราวพิรุณ เธอรู้ว่าเมขลามาเพื่อก่อกวน แต่เธอก็ไม่พร้อมที่จะทะเลาะด้วย "ฉันไม่รู้ว่าคุณมาทำไม แต่คุณอรุณเขาไม่อยู่จริงๆ ค่ะ" พราวพิรุณกล่าว "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ" "รอเดี๋ยวก่อน" เมขลาขวางทางไว้ "ฉันแค่อยากจะเตือนคุณให้รู้ไว้ ว่าอรุณน่ะ เป็นของฉัน เขาไม่มีวันเป็นของคุณได้อีกแล้ว" "ฉันไม่เคยคิดจะแย่งใครค่ะ" พราวพิรุณตอบ "และคุณอรุณ เขาก็ไม่ใช่ของคุณแต่เพียงผู้เดียว" "ปากดีนักนะ" เมขลายิ้มเยาะ "ฉันจะคอยดู ว่าคุณจะมีความสุขกับเขาได้นานแค่ไหน" พูดจบ เมขลาก็เดินเชิดหน้าออกจากบ้านไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกขุ่นมัวในใจของพราวพิรุณ หลังจากวันนั้น เมขลาก็เริ่มเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของพราวพิรุณมากขึ้น เธอแวะมาที่บริษัทของพราวพิรุณ ส่งข้อความข่มขู่ และพยายามสร้างความแตกแยกกับอรุณ พราวพิรุณพยายามอดทน เธอไม่อยากให้พลอยใสต้องมารับรู้เรื่องราวของผู้ใหญ่ที่วุ่นวาย แต่ยิ่งเธอพยายามมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยล้า วันหนึ่ง ขณะที่พราวพิรุณกำลังนั่งทำงานอยู่ โทรศัพท์ของเธอก็มีสายเข้า เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "สวัสดีค่ะ" พราวพิรุณรับสาย "คุณพราวพิรุณใช่ไหมครับ" เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้น "ผมชื่อชาญชัย เป็นทนายความของครอบครัวคุณอรุณ" พราวพิรุณใจหายวาบ "มีเรื่องอะไรหรือคะ" "ผมมีเอกสารสำคัญบางอย่าง ที่คุณอรุณฝากให้ผมมาส่งให้คุณครับ" ชายคนนั้นกล่าว "เป็นเรื่องเกี่ยวกับ... มรดก" "มรดก?" พราวพิรุณทวนคำด้วยความงุนงง "มรดกของใครคะ" "มรดกของบิดาคุณอรุณครับ" ทนายชาญชัยตอบ "ท่านเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน และได้ทำพินัยกรรมไว้" พราวพิรุณนิ่งอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "ในพินัยกรรมนั้น ท่านได้ระบุว่าทรัพย์สินส่วนหนึ่ง จะถูกแบ่งให้กับ... คุณครับ" ทนายชาญชัยกล่าว "และยังมีส่วนของหลานสาวของท่านด้วย" "หลานสาว?" พราวพิรุณถาม "หมายถึง... พลอยใสหรือคะ" "ใช่ครับ" ทนายชาญชัยตอบ "แต่มีเงื่อนไขบางอย่างที่คุณต้องรับทราบ" พราวพิรุณรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมบิดาของอรุณถึงต้องทำพินัยกรรมยกมรดกให้กับเธอ และพลอยใสมีเงื่อนไขอะไรที่ต้องรับทราบ "เงื่อนไขอะไรหรือคะ" พราวพิรุณถามเสียงสั่น "คุณพ่อของอรุณ ท่านไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานของอรุณกับคุณเมขลาครับ" ทนายชาญชัยอธิบาย "ท่านจึงได้ทำพินัยกรรมไว้ โดยมีเงื่อนไขว่า หากอรุณแต่งงานกับเมขลา ทรัพย์สินส่วนหนึ่งของท่าน จะตกเป็นของคุณและพลอยใสทั้งหมด" พราวพิรุณตาเบิกกว้าง เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่ได้ยินได้เลย "หมายความว่ายังไงคะ" "ท่านรักคุณมากครับ คุณพราวพิรุณ" ทนายชาญชัยกล่าว "ท่านรู้ว่าอรุณมักจะถูกครอบครัวกดดัน และท่านก็ไม่อยากให้คุณกับหลานสาวต้องลำบาก" "แล้วถ้าอรุณไม่แต่งงานกับเมขลาล่ะคะ" พราวพิรุณถาม "ถ้าอรุณไม่แต่งงานกับเมขลา ทรัพย์สินส่วนนั้นจะถูกแบ่งให้แก่คุณและพลอยใสตามสัดส่วนที่ท่านกำหนดไว้ครับ" ทนายชาญชัยตอบ "แต่ถ้าอรุณแต่งงานกับเมขลา ทรัพย์สินทั้งหมดจะตกเป็นของคุณและพลอยใส โดยที่อรุณจะไม่ได้อะไรเลย" พราวพิรุณรู้สึกเหมือนกำลังฝันร้าย เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจกับข่าวนี้ ครอบครัวของอรุณกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ แต่กลับมีเงื่อนไขในพินัยกรรมที่ซับซ้อนขนาดนี้ "ผมจะส่งสำเนาพินัยกรรมให้คุณทางอีเมลนะครับ" ทนายชาญชัยกล่าว "คุณสามารถติดต่อผมได้ หากมีข้อสงสัย" "ขอบคุณค่ะ" พราวพิรุณตอบอย่างเลื่อนลอย เธอวางสายโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้าที่เคยสดใส ตอนนี้กลับมืดครึ้มราวกับจะเกิดพายุใหญ่ พราวพิรุณรู้ว่าชีวิตของเธอกำลังจะเผชิญกับคลื่นลูกใหญ่ที่มองไม่เห็น