หลังจากการสนทนากับทนายชาญชัย พราวพิรุณก็แทบจะยืนไม่อยู่ เธอเดินโซซัดโซเซไปนั่งที่โซฟา จ้องมองสำเนาพินัยกรรมที่ถูกส่งมาทางอีเมล ภาพตัวอักษรสีดำบนพื้นขาวดูพร่ามัวในสายตาของเธอ "บิดาของคุณอรุณ... ท่านรักฉัน" ประโยคนี้ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ใหญ่ที่บ้านของอรุณจะมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเธอ "ถ้าอรุณแต่งงานกับเมขลา... ทรัพย์สินส่วนหนึ่งของท่าน จะตกเป็นของคุณและพลอยใสทั้งหมด" นี่คือข้อเสนอที่ทำให้หัวใจของพราวพิรุณเต้นแรง แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความรู้สึกผิดบาปแอบแฝงอยู่ "แต่ถ้าอรุณไม่แต่งงานกับเมขลา... ทรัพย์สินส่วนนั้นจะถูกแบ่งให้แก่คุณและพลอยใสตามสัดส่วนที่ท่านกำหนดไว้" นั่นหมายความว่าอรุณก็จะยังคงมีส่วนในมรดกนั้น พราวพิรุณหลับตาลง เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน เธอจำได้ว่าอรุณเคยพูดถึงความกดดันจากครอบครัวเรื่องธุรกิจ ความจำเป็นที่เขาต้องแต่งงานกับเมขลา "เขาไม่ได้โกหกฉัน" พราวพิรุณคิด "เขาถูกบีบบังคับจริงๆ" แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมบิดาของอรุณถึงเลือกที่จะมอบทรัพย์สินจำนวนมากให้กับเธอและพลอยใสขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ความสัมพันธ์ของเธอกับอรุณก็สิ้นสุดไปนานแล้ว "ท่านคงอยากจะทดแทนสิ่งที่อรุณเคยทำไว้กับฉัน" พราวพิรุณคิด "หรือท่านอาจจะอยากจะปกป้องพลอยใส" ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความกังวลใจอยู่ดี เธอตัดสินใจว่า เธอจะต้องคุยกับอรุณเรื่องนี้ให้ชัดเจน เธอไม่สามารถปล่อยให้สถานการณ์ที่เป็นอยู่ดำเนินต่อไปได้ เธอโทรศัพท์หาอรุณ แต่เขาไม่ได้รับสาย เธอส่งข้อความไปบอกว่าเธอต้องการจะคุยกับเขาเรื่องสำคัญ ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเธอก็มีสายเข้า เป็นเบอร์ของอรุณ "พราว... เธอต้องการคุยกับผมเรื่องอะไร" เสียงของอรุณฟังดูเหนื่อยล้า "คุณอรุณคะ ฉันได้รับพินัยกรรมของคุณพ่อแล้วค่ะ" พราวพิรุณกล่าวตรงๆ อรุณเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "คุณ... คุณได้คุยกับทนายชาญชัยแล้วเหรอ" "ค่ะ" พราวพิรุณตอบ "ฉันอยากจะถามคุณตรงๆ ว่า เรื่องนี้มันคืออะไรกันแน่" "ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณ" อรุณกล่าว "ผมไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้" "แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไปคะ" พราวพิรุณถาม "คุณจะแต่งงานกับคุณเมขลาจริงๆ ใช่ไหม" "ผม... ผมไม่รู้" อรุณตอบอย่างอึดอัด "ผมถูกบีบบังคับมากจริงๆ พราว" "แต่คุณบอกว่าคุณรักฉัน" พราวพิรุณถาม "ถ้าคุณรักฉันจริง ทำไมคุณถึงยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น" "ผม... ผมกลัว" อรุณยอมรับ "ผมกลัวว่าจะสูญเสียทุกอย่างไป" "แล้วตอนนี้คุณไม่กลัวแล้วเหรอคะ" พราวพิรุณถาม "คุณไม่กลัวที่จะเสียฉันไปอีกคนเหรอ" "ผมกลัวครับ" อรุณตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมกลัวมากจริงๆ" "ถ้าคุณกลัวที่จะเสียฉันไปจริงๆ" พราวพิรุณกล่าว "คุณก็ต้องเลือกค่ะ" "เลือกอะไรครับ" "คุณต้องเลือกระหว่างฉันกับคุณเมขลา" พราวพิรุณตอบ "และคุณต้องเลือกจริงๆ ว่าจะทำตามพินัยกรรมของคุณพ่อ หรือจะสู้เพื่อความรักของเรา" อรุณเงียบไปนานมาก จนพราวพิรุณคิดว่าเขาคงจะวางสายไปแล้ว "พราว..." อรุณเอ่ยขึ้น "ผม... ผมขอเวลาคิดนะครับ" "ได้ค่ะ" พราวพิรุณตอบ "แต่ขอเวลาไม่นานนะคะ" หลังจากวางสายอรุณ พราวพิรุณก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอและพลอยใสไปตลอดกาล วันรุ่งขึ้น เมขลาปรากฏตัวที่บริษัทของพราวพิรุณอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกับทนายความส่วนตัว "ฉันมาเพื่อทวงสิทธิ์ของฉัน" เมขลากล่าวด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง "อรุณเป็นของฉัน และเขาจะแต่งงานกับฉัน" "คุณเมขลาคะ" พราวพิรุณพยายามสงบสติอารมณ์ "เรื่องของคุณอรุณ กับฉัน มันจบไปนานแล้ว" "จบไปแล้วเหรอ" เมขลายิ้มเยาะ "ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้คุณสองคนสนิทกันมาก ฉันไม่เชื่อหรอก" "คุณกำลังเข้าใจผิดค่ะ" พราวพิรุณกล่าว "ฉันกำลังจะยุติความสัมพันธ์กับคุณอรุณอย่างถาวร" "ยุติความสัมพันธ์?" เมขลาหัวเราะ "คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจ" "ฉันมีสิทธิ์ค่ะ" พราวพิรุณตอบ "เพราะฉันต้องการชีวิตที่สงบสุข และฉันไม่อยากให้พลอยใสต้องมาอยู่ท่ามกลางความขัดแย้งของผู้ใหญ่" "ถ้าคุณคิดว่าคุณจะหลอกให้อรุณอยู่กับคุณได้ คุณคิดผิดแล้ว" เมขลากล่าว "เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากแต่งงานกับฉัน" "คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ" พราวพิรุณถาม "พินัยกรรมของคุณพ่ออรุณน่ะสิ" เมขลาตอบ "ฉันรู้ดีว่าคุณได้รับมันแล้ว" พราวพิรุณอึ้งไป "คุณรู้ได้อย่างไร" "ฉันรู้ทุกอย่าง" เมขลาพูด "และฉันก็รู้ว่า ถ้าอรุณไม่แต่งงานกับฉัน ทรัพย์สินทั้งหมดจะตกเป็นของคุณและลูกสาวของคุณ" "แล้วคุณต้องการอะไรคะ" พราวพิรุณถาม "ฉันต้องการให้อรุณแต่งงานกับฉัน" เมขลาตอบ "และฉันต้องการให้คุณยุติความสัมพันธ์กับเขาไปตลอดกาล" "ฉันไม่สามารถทำตามที่คุณต้องการได้ค่ะ" พราวพิรุณกล่าว "ฉันจะตัดสินใจทุกอย่างเพื่ออนาคตของฉันและพลอยใส" "ถ้าคุณไม่ทำตามที่ฉันต้องการ ฉันจะทำให้ชีวิตของคุณและลูกสาวของคุณไม่มีความสุข" เมขลาข่มขู่ "ฉันจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดให้ทุกคนรู้" พราวพิรุณรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่างกาย เธอรู้ว่าเมขลาไม่ได้พูดเล่น และเธอก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ