เย็นวันนั้น พราวพิรุณตัดสินใจโทรศัพท์กลับไปหาทนายความชาญวิทย์อีกครั้ง "คุณทนายคะ ฉันอยากจะขอพบคุณอรุณค่ะ" เธอเอ่ยเสียงหนักแน่น "ฉันอยากจะรู้ความจริงให้ชัดเจน" "ได้ครับคุณพราวพิรุณ" ทนายความตอบรับ "ผมจะนัดหมายให้ แต่ขอเตือนคุณไว้ก่อนนะครับว่า...คุณอรุณเขาอาจจะพูดอะไรที่ทำให้คุณเจ็บปวดได้" "ฉันเข้าใจค่ะ" พราวพิรุณตอบรับ ก่อนจะวางสาย ทันทีที่วางสาย เธอก็รู้สึกถึงความกังวลที่ก่อตัวขึ้นในอก เธอไม่แน่ใจว่าการเผชิญหน้ากับอรุณอีกครั้งจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องหรือไม่ แต่เธอก็รู้ดีว่า เธอไม่สามารถปล่อยให้ความสงสัยและความไม่แน่นอนนี้ค้างคาอยู่ในใจเธอได้อีกต่อไป วันนัดหมายมาถึง พราวพิรุณแต่งกายด้วยชุดเดรสสีเรียบๆ แต่ดูสง่างาม เธอขับรถไปยังโรงแรมหรูใจกลางเมือง ที่ซึ่งเธอและอรุณเคยใช้เวลาฮันนีมูนด้วยกัน สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความทรงจำอันแสนหวาน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นสถานที่ที่ตอกย้ำถึงความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับ เมื่อเธอเดินเข้าไปในล็อบบี้ เธอก็เห็นอรุณยืนรอเธออยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่ง สายตาของเขาดูเศร้าสร้อยกว่าที่เธอเคยเห็น แต่แววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "คุณพราวพิรุณ" อรุณเอ่ยเรียกเธอเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา "ขอบคุณที่มานะครับ" "ฉันมาเพื่อฟังความจริงค่ะ คุณอรุณ" พราวพิรุณตอบเสียงเรียบ "ฉันไม่อยากให้มีอะไรค้างคาอีกต่อไป" อรุณพยักหน้า เขาผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "เชิญนั่งครับ" ทั้งสองนั่งลง พราวพิรุณมองเข้าไปในดวงตาของอรุณ เธอพยายามอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง แต่ก็ไม่สามารถจับใจความได้ "ผม...ผมขอโทษในทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเคยทำกับคุณนะครับ" อรุณเริ่มต้นขึ้น เสียงของเขาแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมรู้ว่าผมมันเลวร้ายมาก ที่ทิ้งคุณไปในวันที่คุณต้องการผมมากที่สุด" น้ำตาของพราวพิรุณเริ่มคลอหน่วย แต่เธอก็พยายามกลั้นไว้ "ทำไมคะ? ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น?" อรุณถอนหายใจยาว "ตอนนั้น...ผมสับสนมากครับ ผมไม่พร้อมที่จะมีครอบครัว ผมกลัวความรับผิดชอบ ผมคิดว่าผมต้องการอิสระ ผมเลยตัดสินใจทำเรื่องที่แย่ที่สุดในชีวิตของผม" "แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ? คุณเมขลา?" พราวพิรุณถามเสียงสั่น "ข่าวที่คุณจะแต่งงานกับเธอ...มันจริงหรือคะ?" อรุณก้มหน้าลง "จริงครับ" เขาตอบเสียงเบา "ผมกำลังจะแต่งงานกับเมขลา" "แล้ว...แล้วความรู้สึกผิดที่คุณบอก มันคืออะไรคะ?" พราวพิรุณถามต่อ "คุณแค่อยากจะปลดเปลื้องความรู้สึกผิดของตัวเองใช่ไหม?" "ผม...ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" อรุณยอมรับ "ผมรู้แค่ว่า ผมไม่เคยมีความสุขเลยหลังจากที่ผมจากคุณมา ผมพยายามจะลืมคุณ แต่ผมทำไม่ได้" "แต่คุณก็กำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นนะครับ" พราวพิรุณพูดเสียงเจ็บปวด "คุณกำลังจะสร้างครอบครัวใหม่ แล้วทำไมคุณถึงยังมาพูดเรื่องพวกนี้กับฉัน?" "ผม...ผมแค่อยากจะขอโทษคุณให้จริงๆ จังๆ สักครั้ง" อรุณกล่าว "ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมเสียใจจริงๆ กับสิ่งที่ผมทำ ผมอยากให้คุณให้อภัยผม" "ให้อภัย?" พราวพิรุณหัวเราะออกมาเบาๆ "คุณคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะ? คุณทิ้งฉันไปโดยไม่ใยดี ทิ้งฉันให้อยู่กับความเจ็บปวดเพียงลำพัง แล้วตอนนี้คุณกลับมาบอกว่าขอโทษ แล้วก็บอกว่าคุณจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น แล้วฉันควรจะรู้สึกอย่างไรคะ?" "ผมรู้ว่ามันยาก" อรุณตอบ "แต่ผมหวังว่า...วันหนึ่งคุณจะเข้าใจ" "เข้าใจอะไรคะ? เข้าใจว่าคุณเห็นแก่ตัว? เข้าใจว่าคุณเห็นฉันเป็นแค่ของตาย? เข้าใจว่าคุณกลับมาเพราะคุณรู้สึกผิด? หรือกลับมาเพราะคุณเห็นว่าฉันเข้มแข็งแล้ว?" พราวพิรุณถามย้ำ น้ำตาเริ่มไหลลงมาอาบแก้ม "ผม...ผมแค่อยากให้คุณมีความสุข" อรุณพูด "ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมยังคงเป็นห่วงคุณเสมอ" "เป็นห่วง?" พราวพิรุณหัวเราะทั้งน้ำตา "ถ้าคุณเป็นห่วงฉันจริงๆ คุณคงไม่ทิ้งฉันไปตั้งแต่แรก" "ผมผิดไปแล้วจริงๆ ครับ" อรุณกล่าว "ผมอยากจะชดเชยให้คุณ" "ชดเชยยังไงคะ? ด้วยการให้เงิน? ด้วยการให้บ้าน? ด้วยการให้ทุกอย่างที่คุณมี?" พราวพิรุณถาม "สิ่งที่คุณทำกับฉัน มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินทอง หรือทรัพย์สินนะคะคุณอรุณ มันคือเรื่องของหัวใจ" "ผมรู้ครับ" อรุณตอบ "แต่ผมก็อยากจะทำทุกอย่างที่ผมทำได้ เพื่อให้คุณรู้สึกดีขึ้น" "คุณไม่เข้าใจจริงๆ ค่ะ" พราวพิรุณส่ายหน้า "คุณไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของคนที่ถูกทอดทิ้งได้หรอก" "ผมขอโทษครับ" อรุณกล่าว "ผมไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" พราวพิรุณกล่าว "ฉันคิดว่าเราคงไม่มีอะไรจะคุยกันอีกแล้ว" เธอเตรียมจะลุกขึ้นยืน แต่อรุณก็คว้าแขนเธอไว้ "เดี๋ยวก่อนครับ" พราวพิรุณหันกลับไปมองเขาด้วยความสงสัย "ผม...ผมอยากจะบอกว่า ผมยินดีกับคุณด้วยนะครับ" อรุณกล่าว "ผมดีใจที่คุณมีพลอยใส และผมดีใจที่คุณกำลังจะมีน้อง" พราวพิรุณอึ้งไปกับคำพูดของอรุณ "คุณรู้ได้ยังไงคะ?" "ผมรู้เรื่องทุกอย่างครับ" อรุณตอบ "ผมคอยติดตามข่าวของคุณอยู่เสมอ" ความรู้สึกหลากหลายประเด็นเข้ามาในใจของพราวพิรุณ ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสงสัย "ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นคะ?" "ผม...ผมแค่อยากรู้ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง" อรุณตอบ "ผมแค่อยากให้แน่ใจว่าคุณสบายดี" "สบายดี?" พราวพิรุณถามย้ำ "ถ้าคุณอยากให้ฉันสบายดีจริงๆ คุณคงไม่กลับมาทำลายชีวิตฉันแบบนี้" "ผมไม่ได้ต้องการทำลายชีวิตคุณนะครับ" อรุณรีบแก้ตัว "ผมแค่อยากจะขอโทษคุณ" "คำขอโทษของคุณมันสายเกินไปแล้วค่ะ คุณอรุณ" พราวพิรุณกล่าว "ฉันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว และฉันก็จะไม่ยอมให้คุณกลับมาทำลายชีวิตของฉันอีก" เธอสะบัดแขนออกจากมือของอรุณ ก่อนจะลุกขึ้นยืน "ฉันขอตัวนะคะ" เธอเดินออกจากร้านอาหารไป ทิ้งให้อรุณนั่งนิ่งอยู่คนเดียว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและความผิดหวัง ตลอดทางกลับบ้าน พราวพิรุณร้องไห้อย่างหนัก เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถก้าวผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้อย่างไร แต่เธอก็รู้ดีว่า เธอต้องทำเพื่อลูกๆ ของเธอ เมื่อกลับถึงบ้าน เธอตรงไปหาพลอยใสที่กำลังเล่นของเล่นอยู่ พราวพิรุณโอบกอดลูกสาวไว้แน่น "แม่ขอโทษนะลูก" เธอพูด "ที่แม่ต้องไปคุยกับคุณอา" "ไม่เป็นไรค่ะแม่" พลอยใสตอบ "หนูรู้ว่าแม่ต้องทำ" "แล้ว...หนูอยากมีน้องจริงๆ ใช่ไหมลูก?" พราวพิรุณถาม "ใช่ค่ะแม่" พลอยใสตอบอย่างมั่นใจ พราวพิรุณยิ้มบางๆ "ก็ได้จ้ะแม่จะพยายามนะลูก" เธอพาลูกสาวไปอาบน้ำ ก่อนจะอุ้มลูกสาวขึ้นมานอนบนเตียง เธอเล่านิทานให้ลูกฟัง จนกระทั่งพลอยใสหลับไป พราวพิรุณมองดูใบหน้าอันไร้เดียงสาของลูกสาว ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา "แม่รักหนูนะลูก" เธอพึมพำ "แม่จะทำทุกอย่างเพื่อหนู" เธอเดินออกจากห้องนอนของลูกสาวมายังห้องนั่งเล่น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรูปของลูกสาวอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจเขียนข้อความส่งให้ป้าสมร "ป้าสมรคะ พรุ่งนี้รบกวนป้าช่วยดูแลร้านแทนหนูอีกวันนะคะ หนูขอพักผ่อนเต็มที่ค่ะ" หลังจากนั้น เธอก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟา เธอหลับตาลง พยายามขจัดความคิดเรื่องอรุณออกไปจากหัว แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน เธอรู้ดีว่า การเผชิญหน้ากับอรุณในครั้งนี้ มันยิ่งทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิม แต่เธอก็ยังคงหวังว่า...สักวันหนึ่ง เธอจะสามารถให้อภัยเขาได้