พราวพิรุณมองอรุณด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นมาจากใจจริง หรือเป็นเพียงคำพูดที่ถูกพร่ำสอนมาจากเมขลา หรืออาจเป็นแค่ความรู้สึกผิดที่เจือปนมากับความสงสารก็ตาม "คุณอรุณคะ ฉันไม่ต้องการเงิน หรือสิ่งของใดๆ จากคุณ" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนล้า "สิ่งที่ฉันต้องการคือความจริงใจ และการรับผิดชอบในสิ่งที่ได้ทำลงไปในอดีต ซึ่งคุณไม่เคยทำได้เลย" อรุณดูเหมือนจะพูดไม่ออก เขาหลบสายตาของเธอไปมองที่พลอยใสซึ่งกำลังนั่งแกะสลักก้อนกรวดอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่ไม่ไกล "ผมรู้ว่าผมไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดได้" เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "แต่ผมก็อยากจะชดเชยในส่วนที่ผมทำได้" "การชดเชยของคุณคือการกลับมาพร้อมกับผู้หญิงอีกคน และบอกว่าจะส่งเสียลูกของเราให้ดีที่สุดเหรอคะ?" พราวพิรุณย้อนถาม น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความประชดประชัน "คุณคิดว่าเงินสามารถซื้อทุกอย่างได้จริงๆ เหรอคะ? คุณคิดว่าเงินสามารถทดแทนเวลาที่คุณทิ้งไป หรือทดแทนความรู้สึกที่ลูกต้องการพ่อได้งั้นเหรอคะ?" พลอยใสเงยหน้าขึ้นมองมารดาเมื่อได้ยินเสียงที่ดูเหมือนจะขัดแย้งกัน "แม่คะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?" เด็กหญิงถามด้วยความสงสัย พราวพิรุณรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "ไม่มีอะไรจ้ะลูก คนนี้เขาเป็น...เพื่อนของแม่เอง" เธอพูดเลี่ยงๆ อรุณยิ้มบางๆ ให้พลอยใส "สวัสดีครับหนูพลอยใส" พลอยใสยิ้มตอบอย่างน่ารัก "สวัสดีค่ะ ลุง" "เขาเป็นใครคะแม่?" พลอยใสหันมาถามมารดาอีกครั้ง "เขาเคยเป็นคนรู้จักของคุณพ่อจ้ะลูก" พราวพิรุณตอบอย่างไม่เต็มใจนัก "แต่ตอนนี้เขาเป็นแค่เพื่อนของแม่นะ" "อ๋อ" พลอยใสพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะหันกลับไปสนใจก้อนกรวดของเธอต่อ พราวพิรุณหันกลับมามองอรุณอีกครั้ง "คุณคะ ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณ" เธอพูดเสียงเข้มขึ้น "ฉันเลี้ยงลูกของฉันได้ด้วยตัวของฉันเอง ฉันไม่เคยต้องการพึ่งพาใคร และฉันก็จะไม่มีวันพึ่งพาคุณ" "แต่คุณกำลังจะมีน้อง" อรุณยังคงยืนกราน "ผมไม่อยากให้คุณต้องเหนื่อย" "การมีน้องคือความตั้งใจของฉันเองค่ะ" พราวพิรุณเชิดหน้าขึ้น "และฉันก็พร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น" เธอหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "ถ้าคุณอยากจะแสดงความรับผิดชอบจริงๆ จงไปใช้ชีวิตของคุณให้ดีกับผู้หญิงที่คุณกำลังจะแต่งงานด้วย อย่ามายุ่งกับชีวิตของฉันและลูกอีก" คำพูดของพราวพิรุณเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของอรุณ เขาเห็นความแข็งแกร่ง ความมุ่งมั่น และความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอ ซึ่งมันแตกต่างจากผู้หญิงที่เคยอ่อนแอและต้องพึ่งพาเขาในวันวานอย่างสิ้นเชิง "ผม...ผมเข้าใจแล้วครับ" เขาตอบรับเสียงอ่อย "ถ้าคุณต้องการอะไร หรือมีปัญหาอะไร แจ้งผมได้เสมอเลยนะครับ" "ไม่มีอะไรที่ฉันต้องการจากคุณค่ะ" พราวพิรุณตอบอย่างเด็ดขาด "และฉันก็หวังว่าจะไม่มีปัญหาอะไรที่ต้องพึ่งพาคุณในอนาคต" เธอหันไปมองพลอยใส "พลอยใสลูก ถึงเวลาที่เราจะกลับบ้านแล้วนะ" "ค่ะแม่" พลอยใสลุกขึ้นยืน "คุณลุงคะ หนูขอตัวนะคะ" "ครับหนูพลอยใส" อรุณมองตามเด็กหญิงไปจนลับตา ก่อนจะหันกลับมามองพราวพิรุณอีกครั้ง "ผมจะไปแล้วนะครับ" "ค่ะ" พราวพิรุณตอบสั้นๆ ไม่ได้มองเขาอีก เธอรีบจูงมือพลอยใสเดินออกไปจากสวนสาธารณะ ทิ้งให้อรุณยืนอยู่เพียงลำพัง สายตาของเขามองตามร่างของสองแม่ลูกไปอย่างตัดพ้อ เขาได้แต่ถอนหายใจยาว พยายามรวบรวมสติและความคิดของตัวเอง ระหว่างทางกลับบ้าน พราวพิรุณรู้สึกโล่งใจที่ได้เผชิญหน้ากับอรุณอีกครั้ง และได้ยืนยันจุดยืนของตัวเองอย่างชัดเจน เธอรู้ว่าการตัดสินใจของเธอถูกต้อง การยอมรับความช่วยเหลือจากคนที่เคยทำร้ายเธอ ย่อมไม่ต่างอะไรกับการเปิดประตูให้ความเจ็บปวดกลับเข้ามาอีกครั้ง เธอหันไปยิ้มให้พลอยใส "วันนี้สนุกไหมลูก" "สนุกมากค่ะแม่! แต่หนูไม่ค่อยชอบหน้าคุณลุงคนนั้นเลยค่ะ" พลอยใสพูดออกมาตรงๆ พราวพิรุณหัวเราะเบาๆ "ทำไมล่ะจ๊ะ" "ก็...เขามีแววตาเศร้าๆ เหมือนเวลาแม่เล่าเรื่องคุณตาที่ไม่อยู่แล้วน่ะค่ะ" พลอยใสตอบ คำพูดของลูกสาวทำให้พราวพิรุณใจหายวาบ "ลูกรู้สึกแบบนั้นเหรอจ๊ะ" "ค่ะ" พลอยใสพยักหน้า "แต่แม่ไม่ต้องกังวลนะคะ หนูจะอยู่ข้างๆ แม่เอง" พราวพิรุณกอดลูกสาวแน่น "ขอบใจมากนะลูก" เธอรู้สึกซาบซึ้งในหัวใจของลูกสาวที่บริสุทธิ์และอ่อนโยน เธอรู้ดีว่าพลอยใสคือพลังใจที่สำคัญที่สุดของเธอ เมื่อกลับถึงบ้าน พราวพิรุณก็จัดการเรื่องต่างๆ ในบ้าน พยายามไม่คิดถึงเรื่องของอรุณอีก เธอหยิบสมุดบัญชีธนาคารออกมาดู ตัวเลขสีดำบนพื้นขาวดูจะน้อยนิดเกินไปเมื่อเทียบกับค่าใช้จ่ายที่กำลังจะตามมา เธอต้องเตรียมพร้อมสำหรับลูกน้อยอีกคน และต้องมั่นใจว่าพลอยใสจะได้รับการดูแลที่ดีที่สุด "ฉันต้องหาทางเพิ่มรายได้" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อลูกๆ ของฉัน" เธอเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา เริ่มค้นหาข้อมูลงานพิเศษ หรือช่องทางการหารายได้เสริมต่างๆ ในอินเทอร์เน็ต มีงานมากมายปรากฏขึ้นตรงหน้า แต่ส่วนใหญ่ก็ต้องใช้เวลาและทักษะที่เธออาจจะยังไม่ถนัดนัก "อาจจะต้องลองทำอะไรที่เกี่ยวกับงานฝีมือที่ฉันเคยทำสมัยเรียน" เธอคิด "อย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งที่ฉันชอบ และพอจะทำได้" ความคิดนี้ทำให้เธอมีประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เธอเริ่มรวบรวมอุปกรณ์ที่ยังหลงเหลืออยู่จากการทำงานฝีมือในอดีต กระดาษสี สีกรรเชียง ด้ายปัก และลูกปัดต่างๆ เธอจัดเตรียมมันอย่างเป็นระเบียบ "ฉันจะลองทำของชำร่วยเล็กๆ น้อยๆ ขายดู" เธอตัดสินใจ "อาจจะเริ่มจากงานแต่งงานหรืองานวันเกิด" เธอเริ่มลงมือทำตัวอย่างแรกทันที ด้วยความตั้งใจและความมุ่งมั่น แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและให้กำลังใจ พราวพิรุณรู้สึกว่าเธอได้ค้นพบหนทางใหม่ที่จะทำให้ชีวิตของเธอกับลูกๆ ดีขึ้น แม้จะยังมีความยากลำบากรออยู่ข้างหน้า แต่เธอก็เชื่อมั่นว่าด้วยความรักและความพยายาม เธอจะสามารถก้าวผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน