วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พราวพิรุณทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำงานฝีมือ เธอเริ่มทำชิ้นงานตัวอย่างหลายแบบ โดยเฉพาะของชำร่วยสำหรับงานแต่งงาน ซึ่งได้รับความสนใจจากเพื่อนๆ ที่รู้จักเป็นอย่างดี หลายคนเริ่มสั่งออเดอร์เข้ามา ทำให้พราวพิรุณมีกำลังใจที่จะทำต่อไป "ดีใจด้วยนะพราว" เสียงของนลินี เพื่อนสนิทดังขึ้นจากปลายสายโทรศัพท์ "ฉันเห็นรูปของชำร่วยที่เธอทำแล้ว สวยมากๆ เลย" "ขอบใจมากนะนลินี" พราวพิรุณตอบรับอย่างดีใจ "ดีใจที่เธอก็ชอบ" "แล้วยอดสั่งเป็นไงบ้าง? พอจะช่วยค่าใช้จ่ายได้ไหม?" นลินีถามด้วยความเป็นห่วง "ก็พอได้นะ" พราวพิรุณยิ้ม "อย่างน้อยก็พอซื้อของใช้สำหรับน้องได้บ้าง" "ดีแล้วๆ" นลินีพูด "ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย บอกได้เสมอนะ" "ขอบคุณนะนลินี" พราวพิรุณรู้สึกซาบซึ้งใจในมิตรภาพของเพื่อน ในขณะเดียวกัน อรุณก็ยังคงพยายามติดต่อพราวพิรุณอยู่เป็นระยะๆ เขาจะส่งข้อความมาถามสารทุกข์สุกดิบ หรือบางครั้งก็ส่งรูปของพลอยใสที่เขาแอบไปถ่ายตอนที่เธอเล่นอยู่ที่สวนสาธารณะมาให้ "หนูพลอยใสโตเร็วมากเลยนะครับ" เขาเขียนมา พราวพิรุณอ่านข้อความแล้วก็รู้สึกอึดอัดใจ เธอตอบกลับไปสั้นๆ หรือบางครั้งก็เลือกที่จะไม่ตอบเลย เธอไม่ต้องการให้อรุณเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเธออีก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า การที่เขาแสดงความห่วงใย (แม้จะแฝงไปด้วยความรู้สึกผิด) ก็ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย วันหนึ่ง ขณะที่พราวพิรุณกำลังวุ่นอยู่กับการจัดร้านเล็กๆ ที่เธอเปิดขายของออนไลน์ เธอก็ได้รับอีเมลจากทนายความชาญวิทย์ "เรียน คุณพราวพิรุณ" "ผมขอเรียนให้ทราบว่า คุณอรุณได้ดำเนินการยื่นเรื่องขอใช้อำนาจปกครองบุตร และขอแบ่งสินสมรสกับคุณแล้ว โดยจะมีการไต่สวนในอีกสองเดือนข้างหน้า" พราวพิรุณอ่านอีเมลนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเธอเต้นระส่ำ เธอไม่เคยคิดว่าอรุณจะทำถึงขนาดนี้ การขอแบ่งสินสมรส หมายถึงการที่เขาต้องการทรัพย์สินของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของเธอเอง "เขาทำแบบนี้ทำไมกัน?" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย เธอรู้ว่าอรุณมีทรัพย์สินมากมายจากการเป็นทายาทบริษัทใหญ่ แต่การที่เขาจะมาแบ่งสินสมรสจากเธอ ก็เหมือนเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธออีกครั้ง เธอรีบโทรศัพท์หาทนายความชาญวิทย์ทันที "คุณทนายคะ ฉันได้รับอีเมลเรื่องที่คุณอรุณยื่นฟ้องแล้วค่ะ" "ผมทราบครับคุณพราวพิรุณ" ทนายความชาญวิทย์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ผมได้เตรียมเอกสารสำหรับการต่อสู้คดีไว้ให้คุณแล้ว" "เขาต้องการอะไรกันแน่คะ?" พราวพิรุณถามเสียงสั่น "ทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนี้?" "ผมก็ไม่ทราบแรงจูงใจที่แน่ชัดของคุณอรุณครับ" ทนายความตอบ "แต่เท่าที่ผมทราบ เมขลา ภรรยาใหม่ของคุณอรุณ เป็นคนที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของคุณอรุณมากพอสมควร" "เมขลา..." ชื่อนั้นทำให้พราวพิรุณรู้สึกขมขื่น "เธอคงไม่ปล่อยให้ฉันมีความสุขจริงๆ ใช่ไหมคะ" "ผมแนะนำให้คุณเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการไต่สวนครับ" ทนายความกล่าว "ในส่วนของการแบ่งสินสมรส หากคุณมีเอกสารหลักฐานที่แสดงว่าทรัพย์สินใดเป็นของคุณก่อนการสมรส หรือทรัพย์สินใดที่คุณหามาได้ด้วยตนเอง ก็จะช่วยให้เราต่อสู้ได้ง่ายขึ้น" "ฉันเข้าใจค่ะ" พราวพิรุณตอบรับ "ฉันจะรวบรวมหลักฐานให้มากที่สุด" หลังจากวางสาย พราวพิรุณนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกท้อแท้ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เธอต้องต่อสู้เพื่อสิทธิของตัวเอง และเพื่อลูกๆ ในท้อง และเพื่อพลอยใส "ฉันจะยอมให้เขามาย่ำยีศักดิ์ศรีของฉันไม่ได้" เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วลุกขึ้นยืน เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของเธอ เปิดลิ้นชักเก็บเอกสารต่างๆ ออกมา เธอรวบรวมโฉนดที่ดิน สัญญาต่างๆ ใบเสร็จการซื้อขายทรัพย์สิน และเอกสารทางการเงินทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเธอ "ทั้งหมดนี้ คือสิ่งที่ฉันหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของฉัน" เธอพูดกับตัวเองพร้อมกับจัดเรียงเอกสารอย่างเป็นระบบ เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ง่าย แต่เธอก็มีสิ่งที่สำคัญกว่าชัยชนะในศาล เธอมีลูกๆ ที่ต้องปกป้อง และเธอมีศักดิ์ศรีของความเป็นแม่ที่ต้องรักษาไว้ ในอีกมุมหนึ่งของเมือง อรุณนั่งอยู่ในห้องทำงานหรูหราของเขา เมขลากำลังนั่งอยู่ข้างๆ เธอวางมือบนแขนของอรุณอย่างเอาอกเอาใจ "คุณทำถูกแล้วค่ะที่รัก" เมขลากล่าว "เราต้องเอาในส่วนที่เราควรจะได้มา" "แต่ผมก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี" อรุณถอนหายใจ "พราวพิรุณเธอ...เธอต้องลำบากแน่" "ก็เป็นเพราะคุณที่ไม่เด็ดขาดเองนั่นแหละค่ะ" เมขลาตำหนิ "ถ้าคุณยังลังเลแบบนี้ เราก็ไม่มีทางได้ในสิ่งที่เราต้องการ" "แต่เธอมีลูกของเรานะ" อรุณเอ่ยขึ้น "ก็ใช่ค่ะ" เมขลาเห็นด้วย "แต่เราจะดูแลพวกเขาเอง เราจะให้ในสิ่งที่พราวพิรุณให้ไม่ได้" "คุณแน่ใจเหรอว่าเราจะทำได้" อรุณถาม พลางมองไปยังรูปถ่ายของพราวพิรุณกับพลอยใสที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน "แน่นอนค่ะ" เมขลายิ้ม "คุณเชื่อใจฉันสิคะ" อรุณมองเมขลา เขารู้สึกถึงความไม่สบายใจบางอย่าง แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธคำพูดของเธอได้ เมขลาเป็นคนที่เข้มแข็ง เด็ดขาด และมีความทะเยอทะยานสูง เขาคิดว่าการมีเธออยู่ข้างๆ จะช่วยให้เขาประสบความสำเร็จในชีวิตมากขึ้น แต่ในใจลึกๆ เขาก็ยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับพราวพิรุณและลูกๆ ของเขา ความกังวลที่เกิดจากความรู้สึกผิดที่เขาพยายามจะกดทับเอาไว้