ข้อมูลที่น่าตกใจถูกส่งมาถึงภาคินในคืนนั้น แสงไฟสลัวจากหน้าจอแล็ปท็อปสะท้อนแววตาเคร่งเครียดของเขา เขากวาดสายตาอ่านรายงานจากทีมงานของชานนท์อย่างรวดเร็ว ทุกตัวอักษร ทุกประโยคล้วนตอกย้ำความกังวลที่เกาะกุมอยู่ในใจเขาตั้งแต่แรกพบคุณสมชาย รายงานนั้นระบุถึงแหล่งโบราณคดีลับแลแห่งหนึ่งในประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งเป็นที่ร่ำลือกันว่าเคยเป็นที่เก็บรักษาอัญมณีล้ำค่าหายากชนิดหนึ่งที่รู้จักกันในนาม "ดวงตาแห่งเทพพิษ" อัญมณีชนิดนี้มีลักษณะพิเศษคือมีสีแดงเข้มราวกับเลือดสดๆ และมีความเชื่อกันว่ามันมีพลังอำนาจบางอย่างที่สามารถควบคุมจิตใจของผู้ครอบครองได้ "เป็นไปตามที่เราคาดไว้จริงๆ" ภาคินพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้าแต่แฝงด้วยความมุ่งมั่น "คุณสมชายต้องการสิ่งนี้เพื่ออะไรกันแน่" เขากดโทรศัพท์หาชานนท์ทันที แม้จะเป็นเวลาดึกดื่น แต่เขารู้ว่าชานนท์จะต้องเข้าใจสถานการณ์ "ชานนท์ ฉันได้รับรายงานแล้ว" ภาคินกล่าวทันทีที่ปลายสายรับ "แหล่งโบราณคดีนั่นจริงด้วย แล้วก็เรื่องอัญมณีด้วย มันคือ 'ดวงตาแห่งเทพพิษ' ตามที่คุณยายเคยเล่าให้ฟัง" "ผมก็ตกใจเหมือนกันครับคุณภาคิน" เสียงของชานนท์ฟังดูเคร่งเครียดไม่แพ้กัน "ข้อมูลที่ได้มาน่าเชื่อถือมากครับ การขุดค้นในพื้นที่นั้นถูกปกปิดเป็นความลับสุดยอดมานานหลายปี มีการกล่าวอ้างว่ามันเกี่ยวข้องกับพิธีกรรมโบราณบางอย่าง และมีอัญมณีสีแดงเข้มที่ว่ากันว่าเป็นหัวใจสำคัญ" "คุณสมชายกำลังจะนำมันเข้ามาในประเทศเร็วๆ นี้" ภาคินย้ำ "เราต้องหาทางหยุดยั้งเรื่องนี้ให้ได้ก่อนที่มันจะสายเกินไป ฉันไม่ปล่อยให้เขาเอาสิ่งอันตรายแบบนั้นมาทำร้ายใครได้อีก" "ผมจะเร่งประสานงานกับเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องทันทีครับคุณภาคิน เราต้องตรวจสอบเส้นทางการลักลอบนำเข้าทั้งหมด" ชานนท์รับคำอย่างแข็งขัน "แต่คุณภาคินครับ... ข้อมูลที่เราได้มายังมีส่วนที่น่ากังวลอีกอย่างหนึ่งครับ" "ว่ามา" ภาคินเอ่ย เสียงเริ่มหนักแน่นขึ้น "มีการกล่าวถึงเรื่องพลังอำนาจของอัญมณีชนิดนี้ครับว่ามันสามารถ... สร้างภาพลวงตา หรือบงการจิตใจของผู้ที่อยู่ใกล้เคียงได้" ชานนท์อธิบายอย่างระมัดระวัง "ถ้าคุณสมชายได้มันมา เขาอาจจะใช้มันทำอะไรที่คาดไม่ถึงเลยก็ได้ครับ" ภาคินหลับตาลง เขาเห็นภาพใบหน้าของคุณสมชายในงานเลี้ยงวันแต่งงาน รอยยิ้มที่ดูเหมือนจริงใจแต่แฝงไว้ด้วยความลับบางอย่าง ความกังวลของเขาทวีคูณขึ้น เขาไม่รู้ว่าคุณสมชายมีแผนการอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าที่คิดไว้หรือไม่ เขาเหลือบมองไปยังร่างของรสาที่หลับใหลอยู่บนเตียงข้างๆ ความรู้สึกปกป้องที่รุนแรงพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก เขาจะต้องปกป้องเธอและทุกคนให้ปลอดภัย "ฉันจะไปพบคุณอีกครั้งพรุ่งนี้เช้า เตรียมแผนการทุกอย่างให้พร้อม" ภาคินกล่าว ก่อนจะวางสายไป เขาหันไปมองรสาอีกครั้ง ค่อยๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เธออย่างเบามือ เขาเดินออกมาจากห้องนอน ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทำให้บรรยากาศดูอ้างว้าง เขาหยิบรูปถ่ายของเขากับรสาในวันแต่งงานขึ้นมามอง รอยยิ้มของทั้งคู่ดูมีความสุข แต่สำหรับเขาในตอนนี้ รอยยิ้มนั้นกลับมีความหมายที่ซับซ้อนกว่าเดิม "รสา... ฉันสัญญาว่าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้เด็ดขาด" เขากระซิบเบาๆ ก่อนจะสูดหายใจลึก ภาพของอัญมณีสีเลือด "ดวงตาแห่งเทพพิษ" ปรากฏขึ้นในหัวอย่างชัดเจน มันคือความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยออกมา และเขาจะต้องเป็นคนเผชิญหน้ากับมันให้ได้ ภาคินใช้เวลาทั้งคืนไปกับการทบทวนข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา เขาสั่งให้ทีมงานสืบหาประวัติของคุณสมชายอย่างละเอียดอีกครั้ง พยายามเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน เพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับแผนการที่แท้จริงของเขา เขาเริ่มเห็นเค้าลางของสิ่งที่ใหญ่กว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้ อัญมณีโบราณชิ้นนี้ไม่ใช่แค่ของสะสมหรือวัตถุมีค่า แต่มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะนำไปสู่บางสิ่งที่อันตรายเกินกว่าจะรับไหว เช้าวันรุ่งขึ้น ภาคินนัดพบกับชานนท์ที่บริษัทของเขา บรรยากาศในห้องทำงานของชานนท์เต็มไปด้วยความตึงเครียด แผนที่และเอกสารต่างๆ ถูกกางออกบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ "คุณภาคินครับ เราได้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเส้นทางการลักลอบนำเข้าแล้ว" ชานนท์ชี้ไปที่จุดหนึ่งบนแผนที่ "มีรายงานว่าจะมีเรือบรรทุกสินค้าลึกลับจะเทียบท่าที่ท่าเรือร้างแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศในอีกสามวันข้างหน้า มีความเป็นไปได้สูงว่าอัญมณีชิ้นนั้นจะถูกขนส่งมาทางนี้" "ท่าเรือร้างนั่นคือที่ไหน" ภาคินถาม เสียงเฉียบขาด "มันเป็นท่าเรือเก่าที่ถูกทิ้งร้างมานานแล้วครับ การเข้าถึงค่อนข้างยากลำบาก เหมาะแก่การลักลอบขนของผิดกฎหมายเป็นอย่างดี" ชานนท์ตอบ "เราได้แจ้งเรื่องนี้ไปยังเจ้าหน้าที่ตำรวจน้ำแล้ว แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะสามารถเข้าถึงพื้นที่ได้ทันท่วงทีหรือไม่" "เราต้องไปที่นั่น" ภาคินตัดสินใจทันที "ฉันจะไปเอง" "แต่คุณภาคินครับ มันอันตรายเกินไป" ชานนท์ทักท้วง "คุณสมชายอาจจะมีคนคอยคุ้มกันอยู่ และเรายังไม่รู้ว่าเขาจะใช้พลังของอัญมณีนั้นอย่างไร" "ฉันรู้" ภาคินมองชานนท์ด้วยสายตาแน่วแน่ "แต่ฉันปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้อีกแล้ว รสาต้องปลอดภัย และคนอื่นๆ ก็ด้วย ฉันจะไปกับทีมรักษาความปลอดภัยของเรา เราจะเข้าไปเพื่อสังเกตการณ์ก่อน ถ้ามีโอกาส เราจะเข้ายึดอัญมณีชิ้นนั้นมาให้ได้" "ผมจะเตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็นทั้งหมดให้ครับ" ชานนท์ยอมรับความจำเป็น "และจะพยายามประสานงานกับเจ้าหน้าที่ให้เร็วที่สุด" ภาคินพยักหน้า เขาหันไปมองรูปของเขากับรสาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของชานนท์ รอยยิ้มของรสาในรูปนั้นทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและมีกำลังใจ เขาจะต้องทำทุกอย่างเพื่อรักษารอยยิ้มนั้นไว้ "ฉันจะไปบอกรสา" ภาคินกล่าว "เธอต้องรู้" เมื่อภาคินกลับมาถึงคฤหาสน์ เขาก็พบรสาอยู่ที่สวนหลังบ้าน เธอกำลังรดน้ำต้นไม้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่เมื่อเธอเห็นหน้าเขา ใบหน้าของเธอก็แสดงความกังวลออกมาทันที "คุณภาคิน มีอะไรรึเปล่าคะ หน้าตาคุณดูเครียดจัง" รสาถาม พลางเดินเข้ามาหา ภาคินสูดหายใจลึก พยายามเก็บความกังวลทั้งหมดไว้ เขาเดินเข้าไปกอดรสาไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและความห่วงใยจากเธอ "ไม่มีอะไรครับที่รัก แค่คิดถึงคุณ" ภาคินตอบ พยายามให้เสียงของเขาฟังดูผ่อนคลายที่สุด "แต่ว่า... มีเรื่องสำคัญที่ผมอยากจะคุยกับคุณ" รสาเงยหน้ามองเขา ดวงตาใสเป็นประกายเต็มไปด้วยคำถาม "เรื่องอะไรคะ" "ผมได้รับข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับคุณสมชาย" ภาคินกล่าวอย่างระมัดระวัง "เขาไม่ได้แค่จะเข้ามาทำธุรกิจในประเทศเฉยๆ แต่เขากำลังจะนำเข้าสิ่งของบางอย่างที่อันตรายมาก เป็นอัญมณีโบราณที่มีชื่อว่า 'ดวงตาแห่งเทพพิษ' และมันกำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า" ดวงตาของรสาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "อัญมณีโบราณเหรอคะ อันตรายยังไงคะ" "มันมีความเชื่อว่ามันมีพลังอำนาจบางอย่างที่สามารถควบคุมจิตใจคนได้" ภาคินอธิบาย "ผมไม่แน่ใจว่าคุณสมชายจะใช้มันทำอะไร แต่ผมต้องหยุดยั้งเรื่องนี้ให้ได้" "แล้วคุณภาคินจะทำยังไงคะ" รสาถาม เสียงสั่นเครือด้วยความห่วงใย "ผมจะไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง" ภาคินตอบ "ผมจะไปที่ท่าเรือร้างที่มันจะถูกนำเข้ามา เพื่อดูสถานการณ์และหาทางยึดมันมา" "ไม่นะคะ! มันอันตรายเกินไป" รสาอุทาน พลางจับแขนของภาคินไว้แน่น "ให้คนอื่นไปเถอะค่ะ คุณไม่ต้องเสี่ยง" "ผมต้องไปรสา" ภาคินยืนยัน "นี่คือหน้าที่ของผม ผมต้องปกป้องคุณ และต้องหยุดยั้งคนแบบคุณสมชายไม่ให้ทำร้ายใครได้อีก" "แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ..." รสาพูดไม่ออก น้ำตาเริ่มคลอเบ้า ภาคินยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน "ผมจะระมัดระวังที่สุดครับ ผมสัญญา ผมจะกลับมาหาคุณอย่างปลอดภัย" เขาจูบหน้าผากของเธอเบาๆ "คุณรอผมอยู่ที่นี่นะครับ" แม้จะยังคงกังวล แต่รสาเข้าใจความจำเป็น ภาคินต้องทำในสิ่งที่เขาเชื่อว่าถูกต้อง เธอพยักหน้าช้าๆ "ค่ะ ฉันจะรอคุณค่ะ ขอให้คุณปลอดภัยนะคะ" ภาคินมองรสาอีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้เธออยู่กับความกังวลใจและความหวังว่าเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัย หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความหวั่นใจ แต่ก็มีความเชื่อมั่นในตัวภาคินอยู่เต็มเปี่ยม เธอรู้ว่าเขาจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะปกป้องคนที่เขารักได้