บรรยากาศรอบตัวของรสาเย็นเยียบขึ้นทันทีที่มินตราพูดประโยคนั้นออกมา เธอรู้สึกราวกับมีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมองมาที่เธอและภาคินด้วยความสงสัยใคร่รู้ ใบหน้าของภาคินยังคงเรียบเฉย แต่แววตาของเขาฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน “คุณมินตราครับ ผมไม่อยากให้มีเรื่องมีราวในงานนี้” ภาคินพูดเสียงเบา แต่ก็หนักแน่น “ผมขอให้คุณกลับไปก่อน” “ไม่กลับ!” มินตราสวนกลับทันควัน “ฉันอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร มาทำไม และมีความสัมพันธ์อะไรกับคุณภาคิน!” รสาตัวสั่นเล็กน้อย เธอไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย เธอเป็นแค่ตัวประกอบในเรื่องราวของคนอื่นแท้ๆ แต่กลับต้องมาตกเป็นเป้าสายตา “ฉัน…ฉันเป็นแค่เพื่อนค่ะ” รสาพยายามตอบเสียงให้ดังพอที่จะให้ทุกคนได้ยิน “ฉันแค่มาเป็นเพื่อนคุณภาคินค่ะ” “เพื่อน?” มินตราหัวเราะเยาะอีกครั้ง “เพื่อนที่ไหนจะมากับคนรักเก่าในงานแบบนี้” “คนรักเก่า?” รสาเงยหน้ามองภาคินอย่างตกใจ เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่ามินตราเป็นอดีตคนรักของภาคิน ภาคินถอนหายใจเบาๆ “คุณมินตราครับ เราเลิกกันไปนานแล้ว และผมก็มีสิทธิ์ที่จะควงใครก็ได้” “แต่คุณภาคิน!” มินตราเสียงดังขึ้น “คุณสัญญาอะไรไว้กับฉัน คุณลืมแล้วเหรอ!” “ผมไม่ได้ลืม” ภาคินตอบเสียงเย็น “แต่สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว” รสารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่อึดอัด เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธออยากจะวิ่งหนีไปให้พ้นๆ จากตรงนี้เสียให้ได้ “ฉันขอตัวนะคะ” รสาพูดเสียงแผ่วเบา ก่อนจะรีบผละออกจากภาคินและเดินหนีไป “รสา!” ภาคินเรียกชื่อเธอ แต่รสาไม่หันกลับไป เธอเดินตรงไปยังห้องน้ำหญิงที่อยู่ใกล้ที่สุด เมื่อเข้าไปในห้องน้ำ รสาก็ทรุดตัวลงนั่งบนฝาชักโครก หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เธอรู้สึกสับสนและสับสนเหลือเกิน เธอมาที่นี่เพื่อช่วยภาคิน แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าเธอกำลังสร้างปัญหาให้กับเขา “นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย” เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ไม่นานนัก ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก ภาคินเดินเข้ามา เขาหน้าตาบึ้งตึง แต่ก็ดูเป็นห่วงเธอ “เป็นอะไรไป” เขาถาม “ผมบอกแล้วไงว่าอย่าให้มีเรื่อง” “ฉันขอโทษค่ะ” รสารู้สึกผิด “ฉัน…ฉันตกใจเกินไป” ภาคินมองเธออย่างพิจารณา “ไม่เป็นไรหรอก” เขาพูดเสียงอ่อนลง “ผมจัดการเองได้” “แต่คุณมินตรา…” “เธอจะพูดอะไรก็ปล่อยเธอไป” ภาคินตัดบท “เธอก็แค่หึง” “หึง?” รสาทวนคำ “แล้วคุณภาคินล่ะคะ คุณรู้สึกยังไง” ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ผมไม่รู้สึกอะไรกับเธออีกแล้ว” รสาเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย “แล้ว…แล้วคุณรู้สึกยังไงกับฉันคะ” คำถามของเธอทำให้ภาคินอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เขาพาเธอมาที่นี่เพื่อใช้ประโยชน์เท่านั้น แต่ทำไมหัวใจของเขากลับรู้สึกเต้นแรงทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เธอ “คุณเป็นแค่คนที่จะมาชดใช้หนี้ให้ผม” เขาตอบเสียงห้วน “แค่นั้น” คำตอบของเขาทำให้รสารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าเขาพูดความจริง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคาดหวังบางสิ่งบางอย่าง “ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “ฉันเข้าใจ” เมื่อพวกเขากลับออกมาจากห้องน้ำ บรรยากาศก็ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย มินตราหายตัวไปแล้ว และดูเหมือนว่าแขกคนอื่นๆ ก็จะเลิกสนใจเรื่องของพวกเขาแล้ว “ขอบคุณที่มาเป็นเพื่อนผมนะ” ภาคินพูด “คุณทำได้ดีมาก” “ค่ะ” รสาตอบ “ฉันก็ดีใจที่ได้ช่วยคุณ” ตลอดทั้งคืน รสารู้สึกว่าตัวเองได้ทำหน้าที่ “คู่ควง” ของภาคินได้เป็นอย่างดี เธอพูดคุยกับแขก ยิ้ม หัวเราะ และเต้นรำกับเขา เธอเริ่มรู้สึกสนุกกับบทบาทที่ได้รับ แต่ยิ่งเวลาผ่านไป เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เข้าแล้ว ภาคินไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด เขาไม่ได้เย็นชาอย่างที่ใครๆ ว่า เขามีมุมที่อ่อนโยน และดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มสนใจเธอจริงๆ ขณะที่กำลังจะเดินทางกลับ ภาคินก็หยุดรถที่หน้าหอพักของเธอ “คืนนี้…ขอบคุณมากนะ” เขาพูด “คุณช่วยผมได้มากจริงๆ” “ค่ะ” รสาตอบ “ฉันก็ดีใจที่ได้ช่วย” “แล้ว…คืนวันเสาร์นี้ คุณว่างไหม” เขาถาม “ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าว” รสาอึ้งไป เธอไม่แน่ใจว่านี่คือแผนการของเขา หรือว่าเขาต้องการจะทำความรู้จักเธอจริงๆ “ฉัน…ฉันไม่แน่ใจค่ะ” เธอตอบอย่างลังเล “ผมจะส่งข้อความไปหาคุณ” ภาคินพูด ก่อนจะยิ้มบางๆ และขับรถออกไป รสายืนมองรถของเขาขับหายไปในความมืด หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ หัวใจของเธอที่เคยมีแต่ความเจ็บปวด กำลังเริ่มหวั่นไหวให้กับภาคิน ผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตเธออย่างไม่คาดฝัน