เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นปลุกให้รสาตื่นจากภวังค์ เธอยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัว วันศุกร์…วันที่เธอต้องไปเผชิญหน้ากับภาคินอีกครั้ง เธอสวมชุดนักศึกษาที่ดูเรียบง่าย แต่ก็ยังคงความน่ารักสดใสเอาไว้ “วันนี้ต้องทำตัวดีๆ นะรสา อย่าให้เขาจับได้” เธอเตือนตัวเองขณะเดินออกจากหอพัก เมื่อมาถึงร้านกาแฟที่นัดหมายไว้ ภาคินก็นั่งรอเธออยู่แล้วในชุดสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐาน เขาเหลือบมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะผายมือให้เธอไปนั่งตรงข้าม “มาแล้วสินะ” เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผมคิดว่าคุณจะเบี้ยว” “ฉันไม่เบี้ยวค่ะ” รสาตอบเสียงแข็ง “แต่ฉันก็ไม่ได้อยากมาเท่าไหร่” ภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ปากดีนะ แต่สุดท้ายก็ต้องมา” เขาสั่งกาแฟให้เธอ ก่อนจะหันมาคุยเรื่องงาน “ผมอยากให้คุณช่วยผมในงานคืนนี้” “ช่วยยังไงคะ” เธอถามอย่างระแวง “แค่ไปกับผม ไปนั่งข้างๆ ผม แล้วก็ยิ้มบ้าง” เขาอธิบาย “ผมต้องการให้ทุกคนเห็นว่าผมมีคู่มาด้วย เพื่อกลบข่าวลือบางอย่าง” “ข่าวลืออะไรคะ” เธอสงสัย “เรื่องงานแต่งงานของผมที่ถูกยกเลิกไป” เขาตอบตรงๆ “คุณต้องช่วยผมให้ดูเหมือนว่าผมกำลังมีความสุขดี” รสาอึ้งไปเมื่อได้ยินเรื่องราวเบื้องหลัง “แต่งงาน? แล้วยกเลิกทำไมคะ” “เรื่องส่วนตัว” เขาตอบสั้นๆ “คุณไม่จำเป็นต้องรู้” “แต่ถ้าฉันต้องไปกับคุณ คุณก็ควรจะบอกฉันบ้างไม่ใช่เหรอคะ” เธอเถียง “คุณแค่ต้องทำตามที่ผมบอก” เขาเน้นย้ำ “ไม่มีคำถาม” บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างเคร่งเครียด ภาคินอธิบายรายละเอียดต่างๆ เกี่ยวกับงานเลี้ยง และคนที่เธอจะต้องเจอ เขาบอกให้เธอห้ามพูดอะไรมากเกินความจำเป็น และถ้ามีใครถามเรื่องความสัมพันธ์ ให้ตอบไปว่าเป็นเพื่อนสนิท “แล้วถ้ามีใครถามว่าเราเจอกันได้ยังไง” เธอถาม “บอกไปว่าเจอในงานเลี้ยงรุ่นเก่า” เขาตอบ “จำไว้ แค่เพื่อนสนิท” เมื่อถึงเวลา เธอและภาคินก็เดินทางมาถึงโรงแรมหรูด้วยรถคันเดียวกัน รสาตื่นเต้นและประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน “คุณดูดีมากเลยคืนนี้” ภาคินเอ่ยชมขณะมองเธอ เธอสวมชุดราตรีสีฟ้าอ่อนที่เขาเป็นคนเลือกให้ มันเข้ารูปพอดีตัว เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างงดงาม “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเขินๆ “คุณเองก็ดูดีเหมือนกันค่ะ” เมื่อก้าวเข้าไปในงานเลี้ยง สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมาที่เธอและภาคินอย่างไม่กระพริบ รสาเดินเคียงข้างเขาไปตามทางเดินที่ปูพรมแดง ทุกอย่างดูราวกับความฝัน “ยิ้มเข้าไว้” ภาคินกระซิบเตือน รสายิ้มตอบรับ เขาพานั่งลงที่โต๊ะวีไอพี ซึ่งมีแขกคนสำคัญมาร่วมงานมากมาย เธอรู้สึกเหมือนกำลังแสดงละครฉากใหญ่ “สวัสดีค่ะคุณภาคิน” หญิงสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย “ใครคะเนี่ย สวยจัง” “อ้อ นี่เพื่อนผมเอง ชื่อรสา” ภาคินแนะนำ “รสา นี่คุณนลินี” “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” รสาพนมมือไหว้ “ยินดีค่ะ” นลินีตอบยิ้มๆ “มากับคุณภาคินบ่อยเหรอคะ” “ไม่บ่อยค่ะ” รสาตอบตามที่ภาคินสอน “เราเป็นเพื่อนเก่ากันค่ะ” “อย่างนั้นเหรอคะ” นลินีมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คุณภาคินนี่มีเพื่อนสวยๆ เยอะเลยนะคะ” บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปเรื่อยๆ รสารู้สึกว่าตัวเองเริ่มปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้ดีขึ้น เธอเริ่มรู้สึกสนุกกับการแสดงเป็น “เพื่อนสนิท” ของภาคิน “ผมว่าคุณแสดงได้ดีทีเดียวนะ” ภาคินกระซิบขณะที่ทั้งคู่กำลังเต้นรำอยู่กลางฟลอร์ “คุณทำให้ผมดูดีขึ้นเยอะเลย” “คุณก็เหมือนกันค่ะ” เธอตอบยิ้มๆ “ฉันก็สนุกดีเหมือนกัน” แต่แล้ว จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณภาคิน!” รสารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วร่าง เธอหันไปมองตามเสียง และพบกับหญิงสาวสวยอีกคนหนึ่ง เธอกำลังเดินตรงมายังทิศของเธอและภาคินด้วยท่าทางไม่พอใจ “เธอเป็นใคร” หญิงสาวคนนั้นถามรสาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มาทำอะไรที่นี่” ภาคินก้าวเข้ามาบังรสาไว้ “คุณมินตรา นี่เพื่อนผม รสา” “เพื่อน? ฉันว่าไม่ใช่เพื่อนธรรมดานะ” มินตรามองรสาด้วยแววตาไม่เป็นมิตร “คุณภาคินคะ คุณกำลังหลอกฉันอยู่ใช่ไหม” สถานการณ์เริ่มจะตึงเครียด รสารู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที เธอมองภาคินอย่างขอความช่วยเหลือ “คุณมินตราครับ คุณเข้าใจผิดแล้ว” ภาคินพยายามอธิบาย “รสาเป็นแค่เพื่อนของผมจริงๆ” “เพื่อน?” มินตราหัวเราะเยาะ “ฉันไม่เชื่อ!”