สายลมยามค่ำคืนพัดโชยมาแผ่วเบา ท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่าที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ แสงจันทร์สีแดงฉานสาดส่องลงมาอาบไล้ใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นเกลื่อนกลาดบนพื้นดิน ทำให้บรรยากาศยิ่งดูวังเวงและน่าสะพรึงกลัว อัสนี ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคาย ดวงตาสีเข้มทอประกายความเศร้าโศก กำลังยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นโอ๊กโบราณที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกไปราวกับแขนของยักษ์ ซ่อนเร้นทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องล่างให้มิดชิด เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ดูเหมือนจะกลืนกินแสงจันทร์ไปเสียทั้งหมด กางเกงสแล็คสีเข้ม และรองเท้าบูทหนังมันวาวที่เปื้อนโคลนเล็กน้อยจากการเดินทาง เขามายืนอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ในสถานที่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุขเมื่อครั้งอดีต แต่บัดนี้เหลือเพียงความเงียบงันและความทรงจำอันขมขื่น "ทำไมถึงเป็นแบบนี้..." เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับถูกกรีดด้วยเศษแก้วที่บาดลึกเข้าไปในลำคอ เขาหลับตาลง สูดหายใจลึก พยายามข่มกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ ดวงตาคู่สวยของเขาเคยเป็นประกายแห่งความหวัง แต่ตอนนี้มันกลับหรี่ลง สะท้อนเพียงภาพอดีตที่ไม่อาจหวนคืน "อัสนี" เสียงเรียกชื่อที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากเบื้องหลัง ร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งปรากฏขึ้นจากเงามืด เธอก้าวเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสนไม่แพ้กัน เธอสวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ แต่บัดนี้มันกลับดูมอมแมมและเปื้อนคราบน้ำตา ใบหน้าของเธอซีดเผือด ริมฝีปากบางเม้มแน่น ราวกับพยายามอดทนต่อความทุกข์ทรมาน "แก้วตา" อัสนีลืมตาขึ้น มองร่างที่คุ้นเคยด้วยหัวใจที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและความรักที่ซับซ้อนถาโถมเข้าใส่เขาจนแทบจะยืนไม่อยู่ "มาทำอะไรที่นี่" "ก็มาหาคุณไงคะ" แก้วตาตอบเสียงสั่นเครือ "ฉัน... ฉันรอคุณอยู่ที่บ้านทั้งคืน คุณไปไหนมา" "ผม... ผมแค่มาเดินเล่น" อัสนีเลือกที่จะโกหก เขาไม่อยากให้เธอเห็นสภาพที่ย่ำแย่ของเขา ไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้ความผิดบาปที่เขาก่อขึ้น "เดินเล่น... ในป่าแบบนี้เนี่ยนะ" แก้วตาเดินเข้ามาใกล้อัสนีมากขึ้น ดวงตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ "คุณกำลังโกหกฉัน อัสนี" "ผมไม่ได้โกหก" อัสนีพยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง แต่แววตาของเขากลับฟ้องออกมา เขาหลบสายตาของเธอ หันมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า "คุณกำลังหนีอะไรอยู่คะ" แก้วตาเอื้อมมือไปสัมผัสแขนของเขาอย่างแผ่วเบา "บอกฉันสิ... บอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้น" อัสนีสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสของเธอมาปลุกเร้าความรู้สึกผิดที่ฝังลึกในใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกว่าเธอผ่านค่ำคืนอันแสนยาวนานเช่นกัน "ไม่มีอะไร แก้วตา" อัสนีตอบเสียงห้วน "ผมเหนื่อย ผมอยากอยู่คนเดียว" "อยู่คนเดียว..." แก้วตาหัวเราะอย่างขมขื่น "แล้วฉันล่ะคะ คุณไม่เคยคิดถึงฉันเลยหรือไง" "ผมคิดถึงคุณเสมอ" อัสนีสารภาพออกมาอย่างยากลำบาก "แต่บางครั้ง... การอยู่คนเดียวมันก็ดีกว่า" "ดีกว่า... การอยู่กับคนที่คุณบอกว่ารักเนี่ยนะ" แก้วตาเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บปวดกัดกินหัวใจของเธอจนแทบจะแตกสลาย "คุณกำลังจะทำร้ายฉันอีกครั้งใช่ไหม อัสนี" "ผมไม่เคยอยากทำร้ายคุณ" อัสนีรีบแก้ตัว "คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม" "คำพูดของคุณ... มันไม่เคยมีความหมายเลยสักครั้ง" แก้วตาปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกไปอย่างแรง "ทุกครั้งที่คุณพูดแบบนี้ สุดท้ายคุณก็ทำร้ายฉันเสมอ" "ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม" อัสนีพยายามอ้อนวอน "ผมสัญญา" "สัญญาของคุณ... มันก็แค่ลมปาก" แก้วตาพูดอย่างตัดพ้อ "คุณหลอกฉันมาตลอด อัสนี หลอกให้รัก หลอกให้เชื่อใจ แล้วสุดท้ายก็ทิ้งฉันไป" "ผมไม่ได้ทิ้งคุณ" อัสนีจับมือของเธอไว้แน่น "ผมแค่... ผมแค่ต้องการเวลา" "เวลาอะไรคะ" แก้วตาถามเสียงกระซิบ "เวลาที่จะไปหาผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง หรือเวลาที่จะทำให้ฉันเจ็บปวดจนทนไม่ไหว" คำพูดของแก้วตาเหมือนมีดกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของอัสนี เขาเงียบไป ไม่สามารถหาคำตอบใดๆ มาอธิบายได้อีกต่อไป ภาพของเธอคนนั้นยังคงติดตาตรึงใจ เป็นเงาที่คอยตามหลอกหลอนเขาอยู่เสมอ "ผม... ผมขอโทษ" อัสนีเอ่ยคำนั้นออกมาอย่างยากลำบาก "ขอโทษ..." แก้วตาหัวเราะเบาๆ "คำขอโทษของคุณ... มันไม่มีความหมายแล้วล่ะ" เธอสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของอัสนี แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่า ทิ้งให้อัสนียืนอยู่ลำพังภายใต้แสงจันทร์สีเลือด ดวงตาของเขาทอประกายความเจ็บปวดและความผิดหวัง เขาได้แต่ยืนมองเงาของเธอที่ค่อยๆ เลือนหายไปในเงามืด รู้สึกราวกับหัวใจของเขาถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ "แก้วตา... อย่าไป" เขาตะโกนเรียกชื่อเธอ แต่เสียงของเขากลับถูกกลืนกินไปกับสายลมอันเย็นยะเยือก เขาได้แต่ยืนนิ่ง จมอยู่กับความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ ไม่รู้ว่านี่คือจุดจบ หรือเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมครั้งใหม่