แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาปลุกอรัญญาให้ตื่นขึ้น เธอขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงอาการปวดเมื่อยไปทั่วร่างกาย อันเป็นผลมาจากการนอนไม่หลับทั้งคืน ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้เมื่อคืนนี้ เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผืนฟ้าสีครามสดใส ตัดกับยอดเขาเขียวขจีที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า สภาพแวดล้อมที่งดงามราวกับภาพวาดนี้ ไม่สามารถช่วยบรรเทาความรู้สึกหนักอึ้งในใจเธอได้เลย "อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณหนู" เสียงทักทายของแม่บ้านดังขึ้นเมื่อเธอเปิดประตูเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้า "อรุณสวัสดิ์ค่ะป้าพร" อรัญญาตอบรับเสียงเบา ดวงตาของเธอยังคงล่องลอย "เมื่อคืนคุณหนูไม่สบายหรือเปล่าคะ ดูหน้าซีดเชียว" ป้าพรเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "นิดหน่อยค่ะ" อรัญญาตอบเลี่ยงๆ "คงจะพักผ่อนไม่เพียงพอ" "ทานอะไรสักหน่อยนะคะ จะได้มีแรง" ป้าพรวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียง "วันนี้คุณหนูมีนัดกับท่านประธานนะคะ" "ฉันรู้ค่ะ" อรัญญาถอนหายใจยาว "คุณป้าคะ... ท่านประธาน... ท่านยังรักคุณแม่ของฉันอยู่ไหมคะ" คำถามของอรัญญาทำเอาป้าพรชะงักไปเล็กน้อย เธอวางถ้วยโจ๊กลงอย่างนุ่มนวล "เรื่องนี้... ป้าไม่ทราบจริงๆ ค่ะ คุณหนู" "ไม่ทราบจริงๆ หรือคะ หรือว่าป้าไม่อยากบอก" อรัญญาหันไปมองป้าพรอย่างคาดคั้น "ป้าอยู่กับครอบครัวของเรามานาน ป้าต้องรู้สิคะ" "คุณหนูคะ" ป้าพรหลบสายตาของอรัญญา "ความรู้สึกของคนเรา... มันเปลี่ยนแปลงได้เสมอค่ะ" "เปลี่ยนแปลง... หรือว่าถูกแทนที่คะ" น้ำเสียงของอรัญญาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณแม่จากไปไม่นาน ท่านประธานก็... ท่านประธานก็มีคนอื่น" "คุณหนูอย่าเพิ่งคิดไปเองนะคะ" ป้าพรพยายามปลอบ "ท่านประธานเองก็คงจะเสียใจมากเหมือนกัน" "เสียใจ... แต่ก็พร้อมที่จะมีคนใหม่" อรัญญาพูดซ้ำอย่างขมขื่น "คุณแม่ของฉัน... ท่านรักท่านประธานมากนะคะ ป้าก็น่าจะรู้" "ป้าทราบค่ะ" ป้าพรตอบเสียงเบา "คุณผู้หญิงเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดคนหนึ่งที่ป้าเคยเจอมา" "แล้วทำไม... ทำไมท่านประธานถึงทำแบบนี้กับคุณแม่ของฉันได้" อรัญญาถามอย่างไม่เข้าใจ "ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ" "บางที... อาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่เราไม่รู้ก็ได้ค่ะ" ป้าพรเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ "แต่ไม่ว่ายังไง... คุณหนูเองก็ต้องดูแลหัวใจตัวเองนะคะ" "ดูแลหัวใจตัวเอง..." อรัญญาพึมพำ "มันยากเหลือเกินค่ะป้า" เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดเข้าไปในแกลเลอรี่ ภาพถ่ายของเธอกับผู้หญิงที่งดงามราวกับนางฟ้าปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เธอคือมารดาผู้ล่วงลับของอรัญญา ผู้หญิงที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของบิดาเธอ "คุณแม่คะ... ทำไมคะ" เธอพูดกับภาพถ่ายนั้นเบาๆ น้ำตาเริ่มคลอหน่วยอีกครั้ง "ถ้าคุณแม่ยังอยู่... ท่านประธานจะทำแบบนี้กับคุณแม่ไหมคะ" อรัญญากำโทรศัพท์แน่น สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะที่กรีดลงบนผิวเนื้อ ปมในใจของเธอเริ่มก่อตัวขึ้น ความรู้สึกไม่ไว้วางใจต่อบิดาเริ่มคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ "ป้าพรคะ" อรัญญาหันไปถามป้าพรอีกครั้ง "คุณแม่... ท่านเคยมีเรื่องปิดบังท่านประธานบ้างไหมคะ" "เรื่องปิดบัง..." ป้าพรทวนคำ "ป้าไม่เคยสังเกตเห็นนะคะ คุณผู้หญิงเป็นคนตรงไปตรงมาเสมอ" "แต่... มีบางอย่างที่ฉันรู้สึกได้" อรัญญาพูดเสียงแผ่ว "เหมือนมีบางอย่าง... ที่คุณแม่ไม่ได้บอกใคร" "คุณหนูคะ... อย่าคิดมากเลยค่ะ" ป้าพรพยายามเปลี่ยนเรื่อง "ทานอาหารเช้าก่อนนะคะ" อรัญญาพยักหน้ารับ พยายามกลั้นน้ำตาไว้ เธอหยิบช้อนขึ้นมาตักโจ๊กเข้าปาก แต่รสชาติของมันกลับจืดชืด ไม่สามารถกลบความขมขื่นในใจเธอได้เลย เธอตัดสินใจแล้วว่า เธอจะต้องค้นหาความจริงให้ได้ เธอจะไม่มีวันยอมให้เรื่องราวอันคลุมเครือนี้ผ่านไปโดยง่าย เธอจะพิสูจน์ให้เห็นว่าความรักที่แท้จริงนั้น... มันไม่สามารถถูกแทนที่ได้ด้วยสิ่งใดๆ แม้แต่เวลา ในขณะเดียวกัน ที่อีกมุมหนึ่งของเมือง ห่างไกลออกไปจากคฤหาสน์โอ่อ่า อัสนียืนอยู่หน้ากระจกเงาในห้องทำงานอันหรูหราของเขา เขาจ้องมองใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนในกระจก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและปวดร้าว ภาพของแก้วตาเมื่อคืนนี้ยังคงติดตรึงอยู่ในความคิด เขารู้ดีว่าเขาได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงอีกครั้งหนึ่ง ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยอุปสรรคระหว่างเขากับแก้วตา กำลังจะนำพาเขาไปสู่ทางตัน "ทำไมฉันถึงทำแบบนี้" เขาพึมพำกับตัวเอง "ฉันมันคนเห็นแก่ตัวจริงๆ" เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น "ใครคะ" อัสนีถาม "ผมเองครับ ท่านประธาน" เสียงทุ้มต่ำของเลขาส่วนตัวดังลอดประตูเข้ามา "เข้ามาได้" อัสนีอนุญาต เลขาส่วนตัวก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสาร "ท่านประธานครับ มีเรื่องด่วนที่ต้องให้ท่านตัดสินใจครับ" "เรื่องอะไร" อัสนีถามโดยที่สายตายังคงจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเอง "เป็นเรื่องเกี่ยวกับโครงการใหม่ที่บริษัทคู่แข่งกำลังจะเปิดตัวครับ" เลขาส่วนตัววางแฟ้มลงบนโต๊ะ "พวกเขากำลังจะนำเสนอเทคโนโลยีใหม่ที่จะส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อธุรกิจของเราครับ" อัสนีรับแฟ้มมา เปิดดูเนื้อหาข้างในอย่างรวดเร็ว คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น "เรื่องนี้... มันอันตรายเกินไป" "ครับท่านประธาน" เลขาส่วนตัวพยักหน้า "เราต้องหาทางรับมือโดยเร็วที่สุดครับ" อัสนีหลับตาลง สูดหายใจลึก เขาตระหนักดีว่า เขาไม่มีเวลามาจมอยู่กับความผิดพลาดในอดีตอีกต่อไปแล้ว โลกธุรกิจที่โหดร้ายรอเขาอยู่ และเขาจะต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "หาข้อมูลเกี่ยวกับคู่แข่งให้ละเอียดที่สุด" อัสนีออกคำสั่ง "ฉันต้องการแผนรับมือที่สมบูรณ์แบบภายใน 24 ชั่วโมง" "รับทราบครับท่านประธาน" เลขาส่วนตัวตอบรับ แล้วก้าวถอยหลังออกจากห้องไป อัสนียังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งกุมแฟ้มเอกสาร อีกข้างหนึ่งยกขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองอย่างเหนื่อยอ่อน เขารู้สึกเหมือนถูกดึงไปมาระหว่างโลกสองใบ โลกแห่งความรักที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน และโลกแห่งธุรกิจที่โหดร้ายไร้ความปรานี "ฉันจะทำอย่างไรต่อไป" เขาถามตัวเองในใจ "นี่คือรักครั้งสุดท้ายจริงๆ หรือเปล่า" คำถามนี้ยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ ราวกับเสียงสะท้อนของโชคชะตาที่กำลังจะกำหนดเส้นทางชีวิตของเขาไปตลอดกาล