เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าบ้านหลังเล็กของสรัลยาอย่างเงียบเชียบ อรัญญากับเคนก้าวลงมาจากรถ และเดินไปยังประตูบ้านด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป อรัญญารู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าสรัลยาจะพร้อมที่จะพบเธอหรือไม่ “แน่ใจนะว่าอยากเข้ามา?” เคนกระซิบถาม อรัญญาสูดหายใจเข้าลึกๆ “แน่ใจ…ฉันอยากจะบอกลาเธอ…ด้วยตัวเอง” เธอเคาะประตูเบาๆ เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากภายใน และบานประตูก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของสรัลยาที่ดูอ่อนเพลีย ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ แต่ก็ยังมีแววที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นอรัญญาและเคนยืนอยู่ตรงหน้า “อรัญญา…เคน…” สรัลยาเอ่ยเสียงแผ่วเบา “เรา…เรามาลา” อรัญญากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ สรัลยาถอยหลังเปิดทางให้ทั้งคู่เข้ามาในบ้าน “เข้ามาสิ” ภายในบ้านตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ก็ดูอบอุ่น มีข้าวของบางส่วนถูกเก็บใส่กล่องเอาไว้แล้ว แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจจริงของสรัลยาที่จะจากไป “เธอ…จะไปจริงๆ เหรอ?” อรัญญาถาม สรัลยาพยักหน้า “ฉัน…ฉันไปแน่นอน” เธอเอ่ยเสียงที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉันไม่อยากจะอยู่ที่นี่…ไม่อยากจะเจอหน้าใคร…ฉันแค่อยากจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่…ที่ที่ไม่มีใครรู้จักฉัน…ไม่มีใครจำเรื่องราวในอดีตได้” “แต่…เรา…เราไม่ได้โกรธเธอเลยนะ” อรัญญาพยายามปลอบ “ฉันรู้” สรัลยายิ้มบางๆ “แต่…ฉันก็ยังรู้สึกผิด…และฉันก็…ไม่สามารถที่จะอยู่ตรงนี้…ต่อไปได้” “แล้ว…คุณพงศกร…เขา…เขาจะทำยังไง?” อรัญญาถาม “เขา…เขาเข้าใจ” สรัลยาตอบ “เขาบอกว่า…เขาจะดูแลตัวเอง…และเขา…ก็อยากให้ฉันได้ไป…ใช้ชีวิตในแบบของฉัน” บทสนทนาเงียบไปครู่หนึ่ง อรัญญาเดินเข้าไปใกล้สรัลยา และสวมกอดเธออย่างนุ่มนวล “ฉัน…ขอโทษนะสรัลยา…ขอโทษสำหรับทุกอย่าง” สรัลยาโอบกอดอรัญญากลับแน่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาอีกครั้ง “ไม่เป็นไรอรัญญา…ฉันก็ขอโทษ…ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด” เคนยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาเห็นความเจ็บปวดที่สรัลยาต้องแบกรับมาตลอดชีวิต และเขาก็เข้าใจ…ถึงแม้ว่ามันจะยาก…แต่การจากไป…อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเธอจริงๆ “ฉัน…จะคิดถึงเธอ” อรัญญาเอ่ยขึ้นหลังจากผละกอดออก “ขอให้เธอ…มีความสุขกับชีวิตใหม่นะ” “ขอบคุณนะ” สรัลยาตอบ “ฉันก็จะคิดถึงเธอเหมือนกัน…และ…ฉันก็ขอให้เธอ…กับเคน…มีความสุข…มากๆ” คำอวยพรของสรัลยาทำให้อรัญญารู้สึกจุกที่คอ เธอไม่แน่ใจว่าอนาคตระหว่างเธอกับเคนจะเป็นอย่างไร…แต่คำพูดของสรัลยา…เหมือนจะเป็นกำลังใจ…และเป็นแรงผลักดัน…ให้เธอกล้าที่จะลอง…ที่จะก้าวต่อไป. หลังจากนั้นไม่นาน สรัลยาก็เก็บข้าวของที่เหลือทั้งหมดขึ้นรถ และขับรถออกไปจากบ้านหลังเล็กนั้น ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความทรงจำ อรัญญากับเคนยืนมองรถของสรัลยาที่ค่อยๆ ลับหายไปจากสายตา จนกระทั่งไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว “เธอไปแล้วจริงๆ” อรัญญาพึมพำ “ใช่…เธอไปแล้ว” เคนตอบ “และเรา…ก็ต้องเดินหน้าต่อไป” อรัญญามองเคน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังมีแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “ฉัน…ฉันยังสับสน…เคน…แต่…ฉันอยากจะลอง…ฉันอยากจะให้โอกาส…กับเรา” เคนยิ้ม เขาเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของอรัญญาไว้ “ฉันรู้…และฉัน…ก็อยากจะให้โอกาส…กับเราเหมือนกัน…อรัญญา” เขาโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…เราจะเผชิญหน้ากับมัน…ไปด้วยกันนะ” อรัญญารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอพยักหน้ารับ แม้ว่าอนาคตจะยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน…แต่ในตอนนี้…เธอเชื่อว่า…ความรัก…และความเข้าใจ…อาจจะเป็นหนทางเดียว…ที่จะพาพวกเขา…ข้ามผ่านพ้น…ความเจ็บปวด…และอุปสรรค…ที่ถาโถมเข้ามา…ไปได้. มันอาจจะเป็นรักต้องห้ามครั้งสุดท้าย…แต่ก็เป็นครั้งสุดท้าย…ที่พวกเขาจะกล้า…ที่จะคว้ามันไว้.