ประตูไม้สักเก่าแก่เอี๊ยดอ๊าดเล็กน้อยเมื่ออรัญญาเป็นคนผลักเข้าไป แสงสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นดวงเดียวในห้องนั่งเล่นสะท้อนเงาบนผนัง สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งหวัง ความกลัว และความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน เคนยืนอยู่ข้างหลังเธอเงียบๆ ปล่อยให้อรัญญาเป็นคนนำทาง เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องที่คุ้นเคยแต่ก็รู้สึกแปลกตาไปเสียแล้ว เฟอร์นิเจอร์ยังคงจัดวางเหมือนเดิม แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอ้างว้างที่ยากจะหลีกเลี่ยง “สรัลยาคะ… อยู่ไหมคะ” เสียงของอรัญญาแหบพร่าเล็กน้อย เธอกล่าวชื่อของอีกฝ่ายด้วยความเคารพที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความเงียบคือคำตอบเพียงหนึ่งเดียวที่ได้รับ ผ้าม่านสีหม่นถูกปิดสนิท ป้องกันแสงแดดยามบ่ายไม่ให้สาดเข้ามา แต่กลับยิ่งทำให้ภายในห้องมืดครึ้มลงไปอีก อรัญญาเดินเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวหนักอึ้งไปด้วยความไม่แน่นอน เธอมองเห็นเงาตะคุ่มๆ ที่มุมห้อง เป็นร่างของสรัลยาที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ดวงตาของเธอปิดสนิท มือเรียวข้างหนึ่งวางทาบอยู่บนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย “สรัลยา…” อรัญญาเอ่ยเรียกอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความลังเล สรัลยาค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ใบหน้าของเธอซีดเซียวปราศจากรอยยิ้มที่เคยสดใส ดวงตาของเธอฉายแววเหนื่อยล้าและว่างเปล่า แต่ก็มีความแข็งกร้าวซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนแอเหล่านั้น เธอหันมามองอรัญญาช้าๆ ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ “เธอมาทำไม” เสียงของสรัลยาแหบแห้งราวกับไม่ได้ใช้งานมานาน มันแฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้อรัญญารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก “ฉัน… ฉันอยากคุยกับคุณค่ะ” อรัญญากล่าวอย่างตรงไปตรงมา เธอไม่ต้องการอ้อมค้อมอีกต่อไปแล้ว “เรื่องของเรา… เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น” สรัลยาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นแห้งผากและไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ “เรื่องของเรา? มันมีเรื่องอะไรให้ต้องคุยกันอีกอรัญญา? ความจริงทั้งหมดมันถูกเปิดเผยไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ” “มันยังมีอีกหลายอย่างค่ะที่คุณอาจจะยังไม่รู้…” อรัญญาเริ่มอธิบาย แต่คำพูดของเธอก็ถูกขัดขึ้น “ฉันรู้ทุกอย่างที่ฉันจำเป็นต้องรู้แล้ว” สรัลยากล่าวเสียงเรียบ “ฉันรู้ว่าสามีที่ฉันรักที่สุด กำลังจะมีลูกกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ผู้หญิงที่ฉันเคยเชื่อใจว่าเป็นเพื่อนสนิทที่สุด” คำพูดนั้นแทงเข้ากลางใจของอรัญญา เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้น “ฉัน… ฉันขอโทษ สรัลยา ฉันเสียใจจริงๆ” “เสียใจ?” สรัลยาส่ายหน้าช้าๆ “คำขอโทษของเธอ มันมีความหมายอะไรกับฉันในตอนนี้อรัญญา? มันจะทำให้เด็กที่อยู่ในท้องฉันมีพ่อที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างไปตลอดชีวิตได้ไหม? มันจะลบล้างความเจ็บปวดที่ฉันต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาได้ไหม?” เคนซึ่งยืนเงียบอยู่ข้างหลังอรัญญา ได้ยินเช่นนั้นก็ก้าวเข้ามาวางมือบนไหล่ของอรัญญาอย่างให้กำลังใจ อรัญญาหันไปมองเขา สบตากันชั่วครู่ ราวกับจะขอความกล้า “คุณกำลังเข้าใจผิดค่ะ สรัลยา” อรัญญาเอ่ยเสียงหนักแน่นขึ้น “เคน… เคนไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย เขาพยายามจะช่วยฉัน เขาพยายามจะแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้น” สรัลยาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เธอมองเคนด้วยสายตาที่จับผิด “ช่วยเธอ? แก้ไขอะไร? การที่เคนมาอยู่ตรงนี้กับเธอ มันทำให้ฉันรู้สึกแย่ลงไปอีกนะอรัญญา นี่เธอคิดจะใช้เขามาแทนที่… แทนที่สามีของฉันอย่างนั้นหรือ” “ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ!” อรัญญาโพล่งตอบ “เคนคือคนที่หวังดีกับเราทุกคน เขาอยากให้ความจริงทุกอย่างปรากฏ เขาอยากให้ทุกอย่างมันถูกต้อง” “ถูกต้อง?” สรัลยาหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะนั้นดังกว่าเดิม “ถูกต้องอย่างนั้นหรือ? ความจริงที่ว่าเธอกับสามีของฉันมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมานานแล้วเนี่ยนะ ถึงกับมีลูกด้วยกันอย่างนั้นหรือ? นี่คือความถูกต้องที่เธอพูดถึงใช่ไหม?” “ไม่ค่ะ! ไม่ใช่แบบนั้น” อรัญญารู้สึกว่าคำพูดของเธอถูกบิดเบือนไปหมด “เรื่องระหว่างฉันกับพี่เคน… มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนกว่านั้นมาก และพี่เคนไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบชู้สาวกับฉันจริงๆ” “ซับซ้อน?” สรัลยาเลิกคิ้ว “ฉันไม่เห็นว่ามันจะซับซ้อนตรงไหนเลยอรัญญา ฉันเห็นแค่ผู้หญิงสองคน ที่กำลังแย่งชิงผู้ชายคนเดียวกัน และดูเหมือนว่าเธอจะชนะไปแล้ว” “คุณพูดเหมือนฉันเป็นคนเห็นแก่ตัว!” อรัญญาเริ่มขึ้นเสียง “คุณรู้ไหมว่าฉันต้องทนทุกข์แค่ไหน? คุณรู้ไหมว่าฉันต้องเสียสละอะไรไปบ้าง? ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันพยายามจะหลีกเลี่ยงเรื่องทั้งหมดนี้ ฉันพยายามจะทำตัวให้ห่างจากพี่เคน แต่สถานการณ์มันบังคับ” “สถานการณ์บังคับ?” สรัลยาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน “นี่เธอจะบอกว่าเธอเป็นเหยื่อของสถานการณ์อย่างนั้นหรืออรัญญา? ผู้หญิงทุกคนก็เป็นแบบนี้สินะ พอทำผิดก็โทษนู่นโทษนี่ โทษสถานการณ์ โทษคนอื่น” “ฉันไม่ได้โทษใครค่ะ” อรัญญาพยายามควบคุมอารมณ์ “ฉันแค่ต้องการให้คุณรับฟังความจริงทั้งหมดก่อน” “ความจริงอะไร? ความจริงที่ว่าเคนรักเธอ แล้วเธอก็รักเคน แล้วพวกคุณสองคนก็ใช้ลูกของฉันเป็นเครื่องมืออย่างนั้นหรือ?” สรัลยาถามอย่างคาดคั้น “ไม่! ลูกของคุณไม่เกี่ยวอะไรด้วยทั้งนั้น!” อรัญญาตะคอกกลับ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉันไม่เคยคิดจะใช้ลูกของคุณเป็นเครื่องมือ! ฉันต้องการให้คุณรู้ว่า… ว่าเคนคือคนที่ช่วยฉันมาตลอด เขาไม่ใช่คนที่ทำให้ฉันท้อง” สรัลยาชะงักไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มองอรัญญาด้วยความไม่เชื่อ “หมายความว่ายังไง? ถ้าไม่ใช่เคน แล้วใคร?” อรัญญาถอนหายใจยาว ก่อนจะรวบรวมความกล้าทั้งหมด “คนที่ทำให้ฉันท้อง… คือคุณ ‘นพ’ ค่ะ” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางอากาศ สรัลยาอ้าปากค้าง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงไปอีก ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองอรัญญาอย่างไม่เชื่อสายตา “อะไรนะ… เธอว่าใครนะ?” “คุณนพค่ะ” อรัญญากล่าวซ้ำเสียงเบา “ลูกในท้องของฉัน… คือลูกของคุณนพ” เคนยืนอยู่ข้างหลังอรัญญา สัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านของเธอ เขาบีบไหล่ของเธอเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ สรัลยานั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอเหมือนกำลังประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ สมองของเธอพยายามเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ “เป็นไปไม่ได้…” สรัลยาพึมพำ “คุณนพ… เป็นไปไม่ได้” “มันเป็นไปได้ค่ะ สรัลยา” อรัญญากล่าวเสียงสั่นเครือ “เรื่องราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นตอนที่พี่นพยังไม่มีปัญหาเรื่องความจำ… ตอนที่เขายัง… ยังเป็นเขาอยู่” “แล้วทำไม… ทำไมเธอไม่เคยบอกฉันเลย!” สรัลยาตะคอกเสียงดัง ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวดและความโกรธแค้น “ทำไมเธอถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด! ทำไมเธอถึงปล่อยให้ฉันโทษเคน! ทำไมเธอถึงปล่อยให้ฉันเกลียดเธอ!” “ฉัน… ฉันกลัวค่ะ” อรัญญากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันกลัวว่าคุณจะไม่เชื่อฉัน กลัวว่าทุกอย่างจะแย่ลงไปอีก ฉันไม่รู้จะเริ่มอธิบายยังไง ฉัน… ฉันเองก็สับสนและเจ็บปวดกับเรื่องทั้งหมดนี้เหมือนกัน” “กลัว?” สรัลยาหัวเราะอย่างไม่ออก “เธอรู้ไหมว่าความกลัวของเธอ มันทำลายชีวิตฉันไปมากแค่ไหน? เธอรู้ไหมว่าการที่ฉันต้องมานั่งเจ็บปวดกับเรื่องที่ฉันไม่ได้เป็นคนก่อ มันรู้สึกยังไง?” “ฉันขอโทษค่ะ สรัลยา” อรัญญาก้มหน้าลง “ฉันรู้ว่าคำขอโทษมันไม่เพียงพอ แต่มันคือทั้งหมดที่ฉันมีตอนนี้” สรัลยามองอรัญญาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ระคนความเจ็บปวด เธอมองเคนซึ่งยืนอยู่ข้างๆ อรัญญาอย่างเงียบๆ ราวกับจะถามหาคำตอบจากเขา “ผมขอโทษครับคุณสรัลยา” เคนเอ่ยขึ้นมาบ้าง “ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ แต่ทั้งหมดที่อรัญญาพูดคือความจริง ผมไม่เคยมีอะไรกับอรัญญาจริงๆ เราแค่พยายามจะช่วยเธอแก้ไขสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้” สรัลยาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ เธอพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย “แล้ว… แล้วทำไมนพถึงจำอะไรไม่ได้เลย?” สรัลยาถามด้วยเสียงที่อ่อนลง แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความสงสัย “เรื่องนั้น… มันเป็นอีกเรื่องหนึ่งค่ะ” อรัญญาตอบ “เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น… อุบัติเหตุที่ทำให้นพสูญเสียความทรงจำไป”