ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง บรรยากาศหนักอึ้งไปด้วยความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผย อรัญญาคุกเข่าลงตรงหน้าสรัลยา น้ำตาไหลอาบแก้มของเธออย่างเงียบๆ “ฉันรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ” อรัญญาเอ่ยเสียงสั่นเครือ “แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่า… คุณนพคือคนที่รักคุณที่สุด และเขาไม่ได้นอกใจคุณ เขาแค่… สูญเสียความทรงจำไป” สรัลยามองอรัญญา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความเจ็บปวด ความสับสน และความเห็นใจ “อุบัติเหตุ… ที่ว่านั้น มันคืออะไร?” สรัลยาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “และมันเกิดขึ้นเมื่อไหร่?” “มันเกิดขึ้นหลังจากวันที่ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งท้องค่ะ” อรัญญาเล่าต่อ “ฉันรู้สึกเสียใจมาก ฉันพยายามจะบอกคุณนพ แต่เขากลับ… เขาไม่เข้าใจ เขาคิดว่าฉันกำลังพูดถึงผู้หญิงคนอื่น” “ผู้หญิงคนอื่น?” สรัลยาขมวดคิ้ว “ใช่ค่ะ” อรัญญาพยักหน้า “เขาเข้าใจผิด เขาคิดว่าฉันมีคนอื่น และเขาก็ทะเลาะกับฉันอย่างรุนแรง” “แล้ว… แล้วอุบัติเหตุ?” สรัลยาถามอย่างกระวนกระวาย “หลังจากทะเลาะกัน… ฉันเสียใจมาก ฉันวิ่งออกจากบ้านไปอย่างไม่คิดชีวิต แล้ว… ก็มีรถชน” อรัญญาเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันรอดมาได้ แต่… ฉันสูญเสียลูกไป” สรัลยาเบิกตากว้างขึ้น เธอเอามือปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ “แล้ว… แล้วนพ?” สรัลยาถามต่อ “หลังจากฉันออกจากโรงพยาบาล… ฉันกลับไปหานพอีกครั้ง” อรัญญาเล่าต่อ “แต่เขา… เขากลับจำฉันไม่ได้เลย เขาเหมือนกลายเป็นคนละคน ราวกับว่า… ความทรงจำเกี่ยวกับฉันทั้งหมดมันหายไป” “แล้ว… เขาจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ หรือ?” สรัลยาถามอย่างไม่อยากเชื่อ “แทบจะไม่มีอะไรเลยค่ะ” อรัญญาตอบ “มีเพียงบางครั้ง บางที… ที่เขาจะดูเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมา แต่ก็เป็นเพียงชั่วครู่ แล้วก็หายไป” เคนซึ่งยืนอยู่ข้างหลังอรัญญา ได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยความสงสาร เขารู้ดีว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้มันซับซ้อนและเจ็บปวดเพียงใดสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง “แล้ว… แล้วทำไมเธอถึงไม่บอกความจริงทั้งหมดกับฉันตั้งแต่แรก?” สรัลยาถามอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความเจ็บปวด “ฉัน… ฉันกลัวค่ะ” อรัญญากล่าว “ฉันกลัวว่าถ้าฉันบอกความจริงไป คุณจะยิ่งเกลียดฉันมากขึ้น ฉันกลัวว่ามันจะทำให้คุณเจ็บปวดมากกว่าเดิม ฉัน… ฉันคิดว่า การปล่อยให้คุณเข้าใจผิดไปก่อน มันอาจจะดีกว่า… เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดกับเรื่องราวของนพ” “ดีกว่าอย่างนั้นหรืออรัญญา?” สรัลยาถามเสียงเย็น “เธอคิดว่าการที่ฉันต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันเป็นสิ่งที่ดีกว่าอย่างนั้นหรือ? การที่ฉันต้องคิดว่าสามีของฉันนอกใจฉัน การที่ฉันต้องทนอยู่กับความรู้สึกผิดบาปทุกวัน ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย!” “ฉันขอโทษค่ะ สรัลยา” อรัญญาคุกเข่าลง ก้มหน้าลงจนหน้าผากจรดพื้น “ฉันผิดเอง ฉันผิดจริงๆ ฉันไม่ควรจะโกหกคุณ ฉันไม่ควรจะปล่อยให้คุณต้องเจ็บปวดแบบนี้” สรัลยามองอรัญญาที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า เธอเห็นความเสียใจที่แท้จริงในแววตาของอรัญญา และคำพูดของเคนก็ช่วยยืนยันความจริงทั้งหมด “ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดอะไร” สรัลยากล่าวเสียงเบา “ฉันแค่… ฉันแค่เจ็บปวดเหลือเกินอรัญญา” “ฉันรู้ค่ะ” อรัญญาตอบ “ฉันก็เจ็บปวดเหมือนกัน” “แล้ว… แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงกันต่อไป?” สรัลยาถาม “นพ… เขายังคงเป็นแบบนี้อยู่ใช่ไหม?” “ใช่ค่ะ” อรัญญาตอบ “เขา… เขายังคงจำอะไรไม่ได้เลย” “แล้ว… แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป?” สรัลยาถาม “ฉัน… ฉันไม่รู้เหมือนกันค่ะ” อรัญญาตอบ “แต่ฉันอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง สรัลยา ฉันอยากจะบอกความจริงทั้งหมดให้คุณรู้ ฉันอยากจะแก้ไขในสิ่งที่ฉันทำผิดไป” สรัลยาลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอเดินไปยังหน้าต่างที่ปิดทึบอยู่ แล้วค่อยๆ ดึงผ้าม่านออก แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้บรรยากาศดูสว่างขึ้นเล็กน้อย “มันสายเกินไปแล้วอรัญญา” สรัลยากล่าว “เรื่องราวของเรามัน… มันถูกทำลายไปหมดแล้ว” “ฉันรู้ค่ะ” อรัญญาตอบ “แต่ฉันก็ยังอยากจะขอโทษคุณ” สรัลยาหันกลับมามองอรัญญา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย “อรัญญา… ฉัน… ฉันไม่รู้จะให้อภัยเธอได้ไหม” สรัลยากล่าว “แต่ฉัน… ฉันอยากให้เธอรู้ว่า… ฉันก็รักนพมากเหมือนกัน” คำพูดของสรัลยาทำให้อรัญญารู้สึกสะเทือนใจ เธอพยักหน้าเบาๆ “ฉันรู้ค่ะ” อรัญญาตอบ “และฉันก็… ฉันก็รักเขาเหมือนกัน” ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความเข้าใจกันในระดับหนึ่ง แม้ว่าความเจ็บปวดจะยังคงอยู่ แต่ก็มีความรู้สึกของการยอมรับที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น “แล้ว… เคน…” สรัลยาหันไปมองเคน “เธอ… เธอจะทำยังไงต่อไป?” “ผม… ผมจะอยู่เคียงข้างอรัญญาครับ” เคนตอบเสียงหนักแน่น “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” สรัลยามองเคนด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอมองเห็นความจริงใจในแววตาของเขา “ฉัน… ฉันหวังว่าพวกเธอจะมีความสุขนะ” สรัลยากล่าว “แม้ว่า… มันอาจจะไม่ง่ายเลย” “ขอบคุณค่ะ สรัลยา” อรัญญากล่าว สรัลยาเดินไปที่ประตูบ้าน เธอหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองอรัญญาและเคน “ฉัน… ฉันขออยู่คนเดียวสักพักนะ” สรัลยากล่าว “ฉันยังต้องการเวลา… เพื่อทำความเข้าใจทุกอย่าง” “ได้ค่ะ” อรัญญาตอบ “ถ้าคุณต้องการอะไร… บอกฉันได้เสมอนะคะ” สรัลยาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้อรัญญาและเคนยืนอยู่ด้วยกันในห้องที่เงียบสงัด