อรัญญาเดินออกจากห้องทำงานของบิดาด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยคำถาม เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัวกับสิ่งที่เธอได้ยินจากป้าพร บิดาของเธอ... ท่านประธาน... มีความสัมพันธ์ลับๆ กับผู้หญิงคนอื่นตั้งแต่ก่อนที่มารดาของเธอจะเสียชีวิตอย่างนั้นหรือ? ความคิดนี้บีบคั้นหัวใจของเธอจนแทบจะแตกสลาย เธอเดินเข้าไปในสวนหลังบ้าน บรรยากาศที่เคยสงบเงียบและสวยงาม บัดนี้กลับดูเหมือนจะกลายเป็นฉากหลังของความเศร้าโศกแทน เธอนั่งลงบนม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ นึกย้อนไปถึงวันวานที่เคยมีความสุขกับมารดา "คุณแม่คะ" เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา "ทำไมคุณแม่ถึงจากไปเร็วขนาดนี้" เธอหลับตาลง จินตนาการถึงใบหน้าอันอ่อนโยนและรอยยิ้มอันอบอุ่นของมารดา ความทรงจำเหล่านั้นยังคงชัดเจน ราวกับว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอสะดุ้งเล็กน้อย เปิดหน้าจอขึ้นมาดู พบว่าเป็นสายจากแก้วตา เพื่อนสนิทของเธอ "ว่าไงแก้วตา" อรัญญาตอบรับเสียงเบา "อรุณสวัสดิ์... หรือว่าสายแล้ว" แก้วตาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน "เป็นอะไรรึเปล่า อรัญญา ได้ยินเสียงเธอไม่ค่อยดีเลย" "ฉัน... ฉันไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่" อรัญญาตอบตามตรง "มีเรื่องที่ทำให้ฉันกังวล" "เรื่องอะไรคะ เล่าให้ฉันฟังได้นะ" แก้วตาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง อรัญญาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจที่จะระบายความในใจให้เพื่อนฟัง "ฉันเพิ่งรู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับคุณพ่อของฉัน..." เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ได้ยินจากป้าพรให้แก้วตาฟัง แก้วตาตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ ตลอดการสนทนา เมื่ออรัญญาเล่าจบ แก้วตาก็เงียบไปครู่หนึ่ง "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดยังไงเลยอรัญญา" แก้วตาเอ่ยในที่สุด "แต่นี่มันเป็นเรื่องใหญ่มากนะ" "ฉันรู้" อรัญญาตอบเสียงสั่นเครือ "ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี" "เธอต้องค่อยๆ คิดนะ" แก้วตาแนะนำ "อย่าเพิ่งรีบร้อนตัดสินอะไร" "แต่ฉันรู้สึกว่า... มีบางอย่างที่ปิดบังฉันอยู่" อรัญญาพูดต่อ "ฉันรู้สึกเหมือนมีเงาในอดีตที่คอยตามหลอกหลอนครอบครัวของเรา" "เงาในอดีต..." แก้วตาพึมพำ "บางที... มันอาจจะมีอะไรที่เราไม่เคยรู้ก็ได้นะ" "แก้วตา... เธอเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับ... ผู้หญิงอีกคนในชีวิตของคุณพ่อของฉันไหม" อรัญญาถามอย่างลังเล แก้วตาเงียบไปอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเธอจะกำลังประมวลผลข้อมูลบางอย่าง "ผู้หญิงอีกคน... ไม่นะ ฉันไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้มาก่อนเลย" "แน่ใจนะ" อรัญญาถามย้ำ "บางที... มันอาจจะเป็นความลับที่คุณแม่ของฉันก็ไม่เคยรู้ก็ได้" "ฉันแน่ใจ" แก้วตาตอบอย่างหนักแน่น "แต่... ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ บอกฉันนะ" "ขอบคุณนะแก้วตา" อรัญญาพูดด้วยความซาบซึ้ง "อย่างน้อยก็ยังมีเธอที่อยู่ข้างๆ ฉัน" "แน่นอนอยู่แล้ว" แก้วตาตอบ "เราเป็นเพื่อนกันนะ" หลังจากวางสายจากแก้วตาแล้ว อรัญญาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ความรู้สึกสับสนและโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร ควรจะทำอย่างไรต่อไป ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์อันหรูหราของท่านประธาน ชายวัยกลางคนผู้ทรงอำนาจ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดของเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เขาเพิ่งจะได้รับการรายงานเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเงินที่กำลังย่ำแย่ของบริษัท "นี่มันแย่กว่าที่คิดไว้มาก" เขาพึมพำกับตัวเอง "เราต้องการเงินทุนด่วน" ทันใดนั้น เลขาส่วนตัวของเขาก็เดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารแผ่นหนึ่ง "ท่านประธานครับ มีจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาถึงท่านครับ" "จดหมายอะไร" ท่านประธานถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง "เป็นจดหมายจาก... ทนายความของคุณผู้หญิงครับ" เลขาส่วนตัวตอบ ท่านประธานเงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือด "ทนายความของคุณผู้หญิง..." เขาหยิบจดหมายขึ้นมา เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว เมื่ออ่านจบ เขาก็ทรุดตัวลงไปบนเก้าอี้ ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา "เป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำ "เรื่องนี้... มันเป็นไปไม่ได้" ในจดหมายนั้น... มีการเปิดเผยความลับบางอย่างเกี่ยวกับพินัยกรรมของคุณผู้หญิง ที่ซ่อนเร้นมานานแสนนาน ความลับที่อาจจะเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างไปตลอดกาล ท่านประธานหลับตาลง สัมผัสได้ถึงเหงื่อที่ผุดขึ้นมาเต็มใบหน้า เขารู้ดีว่า ชีวิตของเขากำลังจะถูกพลิกผันครั้งใหญ่ ความผิดพลาดในอดีตที่เขาพยายามซ่อนเร้น กำลังจะถูกเปิดเผยออกมา และมันอาจจะนำมาซึ่งหายนะที่เขาไม่อาจคาดเดาได้ เรื่องราวความรักอันซับซ้อน การทรยศหักหลัง และความลับที่ถูกซ่อนเร้น กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาทีละน้อย ราวกับเงาในอดีตที่ตามหลอกหลอนไม่ให้ใครได้มีความสุขอย่างแท้จริง.