อรัญญาเงียบไปหลังจากที่ได้ยินคำตอบของแก้วตา ความหวังที่เคยริบหรี่กลับดับวูบลงอีกครั้ง เธอนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อนนั้น ปล่อยให้สายลมเย็นๆ พัดผ่านใบหน้า ราวกับจะช่วยพัดพาความสับสนในใจเธอออกไป แต่ดูเหมือนว่าสายลมจะยิ่งพัดพาเอาความรู้สึกอึดอัดและหนักอึ้งเข้ามาแทนที่ "ถ้าอย่างนั้น... แสดงว่าเรื่องนี้เป็นความลับที่เก็บซ่อนไว้เฉพาะในครอบครัวเราเท่านั้นสินะ" เธอพึมพำกับตัวเอง "อรัญญา... เธออย่าเพิ่งคิดมากไปนะ" แก้วตาพยายามปลอบ "บางที... อาจจะมีอะไรที่เรายังไม่รู้ก็ได้" "อะไรที่เรายังไม่รู้..." อรัญญาทวนคำ ราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง "สิ่งที่ป้าพรบอกมันชัดเจนมากเลยนะแก้วตา... มันคือความจริงที่ฉันไม่อยากจะยอมรับ" "ฉันเข้าใจว่ามันยากนะ" แก้วตาตอบ "แต่เธอต้องใจเย็นๆ ก่อนนะ ค่อยๆ หาข้อมูลทีละนิด อย่าเพิ่งท้อแท้" "หาข้อมูลจากไหนล่ะ" อรัญญาถามเสียงอ่อนแรง "ทุกอย่างมันดูเหมือนจะถูกปิดบังไว้หมด" "ลองดูจากเอกสารเก่าๆ ในบ้านดูไหม" แก้วตาเสนอแนะ "หรืออาจจะเป็นรูปถ่ายเก่าๆ บางทีอาจจะมีอะไรที่เรามองข้ามไปก็ได้" "รูปถ่าย..." อรัญญาพึมพำ "รูปถ่ายที่คุณแม่... กับคุณพ่อ..." ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เธอรีบลุกขึ้นยืน "ขอบใจมากนะแก้วตา ฉันต้องไปแล้ว" "เดี๋ยวสิอรัญญา" แก้วตาเรียกไว้ "เธอจะไปไหน" "ฉันจะไปค้นหาความจริง" อรัญญาตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ฉันจะไปดูรูปถ่ายเก่าๆ ที่ห้องทำงานของคุณพ่อ" "ระวังตัวด้วยนะ" แก้วตาเตือน "ถ้ามีอะไร... โทรหาฉันได้ตลอดนะ" "รู้แล้ว" อรัญญาตอบ ก่อนจะวางสายและรีบสาวเท้าเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความหวังและความกังวลระคนกัน เธอตรงไปยังห้องทำงานของบิดา ซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของคฤหาสน์ที่โอ่อ่าแห่งนี้ ห้องนี้เป็นห้องที่บิดาของเธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับงานเอกสารและการประชุมสำคัญๆ อรัญญาไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องนี้ตามลำพังมาก่อน เมื่อมาถึงหน้าประตูห้อง อรัญญาก็สูดหายใจลึก พลางนึกถึงคำพูดของป้าพรอีกครั้ง ความจริงที่อาจจะทำลายภาพลักษณ์ที่เธอเคยมีต่อบิดาของเธอ แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ต้องรู้ให้ได้ เธอค่อยๆ หมุนลูกบิดประตู และผลักเข้าไป ภายในห้องทำงานของบิดา สัมผัสแรกที่เธอรับรู้คือกลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอคุ้นเคย กลิ่นนี้เป็นกลิ่นเดียวกับที่คุณแม่ของเธอชอบใช้ เป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกโหยหาและอาลัย อรัญญาเดินสำรวจไปรอบๆ ห้อง เฟอร์นิเจอร์ไม้สักขัดเงาวับ สะท้อนแสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟตั้งโต๊ะขนาดใหญ่ บนโต๊ะทำงานมีเอกสารวางเรียงรายเป็นระเบียบ ตู้เอกสารสูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง และที่ผนังด้านหนึ่ง เต็มไปด้วยกรอบรูปครอบครัว อรัญญาเดินตรงไปยังผนังรูปภาพ เธอไล้นิ้วไปตามกรอบรูปต่างๆ ภาพของเธอกับคุณแม่ในวัยเด็ก ภาพของบิดากับคุณแม่ในวันแต่งงาน ภาพครอบครัวที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุข ทุกภาพล้วนเป็นความทรงจำอันมีค่า แต่สำหรับเธอในตอนนี้ ภาพเหล่านั้นกลับดูเหมือนจะยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในใจ เธอหยุดอยู่ที่ภาพหนึ่ง เป็นภาพที่คุณแม่ของเธอยืนอยู่ริมทะเลสาบ ใบหน้าของคุณแม่ดูสดใสและมีความสุข เธอยิ้มให้กับกล้องอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มนั้นช่างอ่อนหวานเหลือเกิน อรัญญาเผลอเอื้อมมือไปสัมผัสภาพนั้นเบาๆ "คุณแม่คะ..." เธอพึมพำ ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปอีกใบที่ซ่อนอยู่หลังกรอบรูปใบใหญ่ เป็นกรอบรูปสีซีดจาง ที่วางเอียงๆ เหมือนถูกนำมาวางไว้ทีหลัง อรัญญารู้สึกสงสัย เธอค่อยๆ ดึงกรอบรูปนั้นออกมา ภาพในกรอบรูปทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ มันเป็นภาพของคุณพ่อของเธอกำลังโอบไหล่ผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด เธอสวมชุดเดรสสีแดงสด ผมยาวสลวย ดวงตาเป็นประกายราวกับจะสื่อสารบางอย่าง ภาพนี้ถูกถ่ายในบรรยากาศที่ดูหรูหรา เหมือนจะอยู่ในงานเลี้ยงหรืองานสังคมบางอย่าง แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุดคือ... ผู้หญิงคนนั้นมีลักษณะบางอย่างที่คล้ายคลึงกับเธออย่างมาก! "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" อรัญญาพึมพำ เสียงสั่นเครือ "ใครคือผู้หญิงคนนี้" เธอพลิกไปดูด้านหลังของกรอบรูป ท่ามกลางลายมือที่จางๆ เธอเห็นวันที่ถูกเขียนไว้ และชื่อย่อ... "ก." "ก." ใครกัน? อรัญญาพยายามนึกชื่อผู้หญิงที่เคยเข้ามาเกี่ยวข้องกับบิดาของเธอ แต่ก็ไม่มีใครที่มีชื่อขึ้นต้นด้วย ก. หรือมีลักษณะเหมือนในภาพเลย "ป้าพร..." เธอคิดถึงคำพูดของป้าพรอีกครั้ง "เรื่องนี้... ป้าไม่ทราบจริงๆ ค่ะ คุณหนู... ความรู้สึกของคนเรา... มันเปลี่ยนแปลงได้เสมอค่ะ" คำตอบของป้าพรที่ดูเหมือนจะเลี่ยงบาลี ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ เธอหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาอีกครั้ง มองสำรวจใบหน้าของผู้หญิงในภาพอย่างละเอียด ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก มันก่อตัวขึ้นในใจเธอ ราวกับว่าเธอเคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน หรือไม่ก็... รู้สึกผูกพันบางอย่างกับเธอ เธอเดินสำรวจต่อไป ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน เธอพบอัลบั้มรูปเก่าๆ อีกหลายเล่ม เธอเปิดมันออกอย่างระมัดระวัง รูปถ่ายในอัลบั้มส่วนใหญ่เป็นรูปของครอบครัวเธอ แต่ก็มีบางรูปที่ทำให้เธอต้องหยุดดู มีรูปหนึ่ง เป็นรูปงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของคุณแม่ของเธอเมื่อหลายปีก่อน ในงานมีแขกเหรื่อมากมาย แต่สายตาของอรัญญาไปสะดุดอยู่ที่มุมหนึ่งของภาพ เธอเห็นผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงคนเดียวกับในรูปที่เธอเพิ่งเจอ เธอยืนอยู่ห่างๆ ก้มหน้าก้มตาดูเหมือนจะไม่ต้องการให้ใครเห็น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอคือคนคนเดียวกัน "ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่" อรัญญาถามตัวเอง "และทำไมคุณพ่อถึงยืนอยู่ใกล้ๆ เธอ" เธอยังคงเปิดดูอัลบั้มต่อไป จนกระทั่งมาถึงรูปถ่ายใบหนึ่ง ที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ มันเป็นรูปที่คุณพ่อของเธอกำลังจูงมือผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงเดินออกจากงานแต่งงานแห่งหนึ่ง ใบหน้าของคุณพ่อดูมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างเขินอาย "งานแต่งงาน... ใคร" อรัญญาถามอย่างสั่นๆ "งานแต่งงานของใครกันแน่" เธอสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในภาพ เบื้องหลังเห็นป้ายเขียนว่า "ยินดีกับคู่บ่าวสาว" และมีชื่อของผู้ชายคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก และชื่อของผู้หญิงที่เธอไม่คุ้นเคย "นี่มันหมายความว่ายังไง" เธอรู้สึกว่าสมองของเธอเริ่มประมวลผลข้อมูลที่ได้รับไม่ทัน "ภาพพวกนี้... ความสัมพันธ์ของคุณพ่อกับผู้หญิงคนนี้... แล้วคุณแม่ของฉันล่ะ" ความสับสนและความไม่เข้าใจถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างไปหมด ภาพที่คุณพ่อของเธอเคยเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่รักลูก กลับกำลังถูกบิดเบือนด้วยหลักฐานที่เธอเพิ่งค้นพบ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บิดา รูปถ่ายในมือสั่นเทา ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าของผู้หญิงในชุดเดรสสีแดง ราวกับจะพยายามค้นหาคำตอบจากรูปถ่ายใบนั้น "เธอคือใครกันแน่"