อรัญญามองรูปถ่ายใบนั้น ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อล้น ความสุขในอดีตที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสมบัติล้ำค่า บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนก้อนกรวดที่ทิ่มแทงหัวใจ เธอจำวันนั้นได้ดี เป็นวันแต่งงานของบิดาและมารดาของเธอ วันที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคำอวยพร บิดาของเธอดูมีความสุขมากในวันนั้น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ ขณะที่มารดาของเธอก็สวยสง่าราวกับเจ้าหญิง ภาพความทรงจำนี้กลับผุดขึ้นมาพร้อมกับความขมขื่นที่บิดาของเธอได้สร้างขึ้น ภาพของความสุขลวงที่ซ้อนทับอยู่บนความจริงอันโหดร้าย "แม่คะ..." เธอพึมพำเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือ "ทำไม... ทำไมแม่ถึงไม่เคยบอกหนูเลย" เธอรู้ดีว่าคำถามนี้ไม่มีวันได้รับคำตอบ มารดาของเธอจากไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงความทรงจำอันเลือนราง และตอนนี้ ความทรงจำเหล่านั้นก็กำลังถูกบิดเบือนด้วยความลับของบิดา อรัญญาวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่น เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนที่ตกแต่งอย่างสวยงาม แสงแดดยามบ่ายส่องลอดกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ ทิ้งเงาเป็นริ้วๆ บนพื้นหญ้า ทิวทัศน์ที่เคยสงบสุข บัดนี้กลับดูเหมือนกำลังจะกลืนกินเธอ "ฉันควรจะทำยังไงดี" เธอถามตัวเองอีกครั้ง คำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวนับตั้งแต่ค้นพบจดหมายและรูปถ่ายเหล่านั้น เธอมองเห็นภาพตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับบิดา ถือจดหมายและรูปถ่ายในมือ สีหน้าของท่านจะเป็นอย่างไร จะโกรธ จะเสียใจ หรือจะปฏิเสธทุกอย่าง "ถ้าท่านปฏิเสธล่ะ" เธอคิด "ถ้าท่านบอกว่าฉันเข้าใจผิด หรือว่ามันเป็นเรื่องในอดีตที่ไม่มีความหมายแล้ว" ความคิดนี้ยิ่งทำให้เธอหนักใจ เธอเดินกลับไปนั่งที่โซฟา หยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ลายมือหวัดๆ ที่เต็มไปด้วยความรัก ความหลงใหล และความผิดหวัง จดหมายฉบับนั้นเขียนโดยหญิงสาวคนหนึ่งถึง "ที่รัก" ของเธอ ซึ่งเธอแน่ใจแล้วว่าเป็นบิดาของเธอ "ที่รักของฉัน" อรัญญาทวนคำ "เธอเขียนถึงพ่อด้วยคำว่า 'ที่รัก' ในขณะที่พ่อก็มีแม่ของฉันอยู่แล้ว" ความรู้สึกขัดแย้งตีกันในใจ "ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเราถึงต้องเป็นแบบนี้" อรัญญากล่าวกับตัวเอง "ทำไมความสุขของคนหนึ่ง ถึงต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดของอีกคน" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์หาแก้วตา เพื่อนสนิทของเธอเป็นคนเดียวที่เธอสามารถไว้ใจและปรึกษาเรื่องนี้ได้ "แก้วตา... ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอ" อรัญญากล่าวทันทีที่แก้วตารับสาย "ว่ามาสิอรัญญา เป็นอะไรไปอีก" เสียงของแก้วตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "เธอเคย... เคยสงสัยในความสัมพันธ์ของพ่อแม่ตัวเองบ้างไหม" อรัญญาถามอย่างตะกุกตะกัก แก้วตาเงียบไปครู่หนึ่ง "ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ" "ฉัน... ฉันเจออะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันสงสัย" อรัญญากล่าว "เกี่ยวกับอดีตของคุณพ่อ" "อะไรเหรอ" แก้วตาถาม "ถ้าเธอพร้อมจะเล่า ฉันก็พร้อมจะฟังนะ" อรัญญารู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอค้นพบให้แก้วตาฟังอีกครั้ง ตั้งแต่การค้นพบรูปถ่าย การพูดคุยกับป้าพร และการเจอจดหมายรักที่ซ่อนอยู่ในกล่องไม้ "แล้ว... เธอเจออะไรในจดหมายบ้าง" แก้วตาถามเมื่ออรัญญากล่าวจบ "มันเป็นจดหมายรัก... จากผู้หญิงคนหนึ่งถึงพ่อของฉัน" อรัญญากล่าวเสียงแผ่ว "เธอเขียนถึงพ่อด้วยความรักที่ลึกซึ้งมาก และดูเหมือนว่า... ความสัมพันธ์ของพวกเขามันนานมากแล้ว" "นานแค่ไหน" "จากวันที่ในจดหมาย... มันน่าจะเริ่มตั้งแต่ช่วงที่พ่อกับแม่ของฉันกำลังจะแต่งงานกันเลยนะ" อรัญญาตอบ น้ำเสียงสั่นเครือ แก้วตาถอนหายใจยาว "นี่มันเรื่องใหญ่จริงๆ นะอรัญญา ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลย" "ฉันก็เหมือนกัน" อรัญญาตอบ "ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของฉันมันกำลังจะพังทลายลงมา" "แล้ว... เธอได้ลองคุยกับคุณพ่อโดยตรงหรือยัง" แก้วตาถาม "ยัง" อรัญญาตอบ "ฉันยังไม่กล้าพอ" "ฉันเข้าใจ" แก้วตาพูด "การเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวดแบบนี้มันไม่ง่ายเลย" "แล้วฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี" อรัญญาถาม "ฉันควรจะปล่อยเรื่องนี้ไป หรือควรจะหาความจริงให้ถึงที่สุด" "ถ้าเป็นฉันนะ" แก้วตาหยุดคิดไปครู่หนึ่ง "ฉันจะหาความจริงให้ถึงที่สุด" "ทำไมล่ะ" "เพราะถ้าเธอไม่รู้ความจริง เธอจะไม่มีวันก้าวต่อไปได้เลย" แก้วตาตอบ "ความสงสัย ความไม่แน่ใจ มันจะกัดกินเธอไปเรื่อยๆ" "แต่ถ้าความจริงมันโหดร้ายเกินกว่าที่ฉันจะรับได้ล่ะ" อรัญญาถาม "เราไม่รู้จนกว่าจะได้รู้" แก้วตาพูด "บางที... ความจริงอาจจะไม่โหดร้ายอย่างที่เธอคิดก็ได้" "ฉันไม่แน่ใจนะ" อรัญญากล่าว "เอาเถอะ" แก้วตาพูด "ถ้าเธอต้องการให้ฉันอยู่เป็นเพื่อน หรือช่วยอะไรก็บอกนะ ฉันพร้อมเสมอ" "ขอบคุณนะแก้วตา" อรัญญาพูดด้วยความซาบซึ้ง "เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันจริงๆ" หลังจากวางสายจากแก้วตา อรัญญาก็นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เธอเดินไปหยิบรูปถ่ายของบิดาและมารดาในวันแต่งงานขึ้นมาอีกครั้ง ภาพรอยยิ้มอันสดใสในวันนั้น บัดนี้กลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของความหลอกลวง ความลับที่ซ่อนเร้น และความเจ็บปวดที่เธอเพิ่งค้นพบ เธอตัดสินใจว่าเธอจะต้องหาความจริงให้ถึงที่สุด เธอจะใช้ความกล้าหาญทั้งหมดที่มี เพื่อเผชิญหน้ากับอดีต และเพื่อหาคำตอบให้กับสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจของเธอมาตลอด "ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร" อรัญญาพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะต้องรู้ให้ได้" เธอเดินกลับไปที่ห้องทำงานของบิดา สายตาของเธอสแกนไปทั่วชั้นหนังสือเก่าแก่ เฟอร์นิเจอร์ไม้สักที่สะท้อนความมั่งคั่งและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบิดา แต่ในขณะเดียวกัน ก็เต็มไปด้วยความลับที่ถูกซ่อนไว้ เธอเดินไปเปิดลิ้นชักอีกครั้ง ลิ้นชักที่เธอเคยเปิดค้นพบรูปถ่าย และจดหมายเหล่านั้น ครั้งนี้เธอต้องการหาสิ่งอื่น สิ่งที่จะช่วยเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน "ต้องมีอะไรอีกแน่ๆ" เธอคิด "พ่อต้องซ่อนอะไรบางอย่างไว้อีกแน่ๆ" สายตาของเธอเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกปกหนังสีดำที่วางซ้อนอยู่ใต้กองเอกสารเก่าๆ มันดูเก่าแก่และถูกใช้งานมานาน แตกต่างจากเอกสารอื่นๆ ที่ดูเป็นทางการ "นี่มันคืออะไรกัน" เธอหยิบมันขึ้นมา มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะที่เปิดมันออก